டீச்சரின் அந்தரங்கம் Part 29 4

ஏண்டி டென்சன் ஆகுறே. நீ நினைக்கிற மாதிரி எல்லாம் இல்லை. தப்பாவே புரிஞ்சுக்கிறே. லாவண்யா என் கூட விரும்பி படுத்தாளோ, இல்லை, காரணத்தோட படுத்தாளோ, எனக்கு தெரியலை, ஆனா நான் அவ கிட்டே தான் முதல் தடவையா….
என் கணவர் தயங்கி பாதியில் நிறுத்த…
சொல்லுங்க…
அம்மு… இதோட இந்த பேச்சை விட்டிடலாமா?
இல்லை. அப்படி விட முடியாது. நான் உங்க கிட்டே எதையாவது மறைச்சிருக்கனா? நீங்க எதையோ மறைக்கிறீங்க. உங்க மனசிலே இருக்கிறதை சொல்லுங்க. அது எதுவா இருந்தாலும் நான் உங்களை எதுவும் சொல்லவும் மாட்டேன். என் மேலே நம்பிக்கை இருக்கில்லே.
அம்மு…. லாவண்யா கிட்டே தான் என்னை முதல் முறையா ஒரு ஆம்பிளையா ஃபீல் பண்ணினேன்…
இதுக்கு என்ன அர்த்தம்?
அம்மு….
ம்…
எனக்கும் உன் கூட நிறைய பேசனும்ன்னு ஆசையா இருக்கு. ஆனா சில விசயங்களை முகத்தை பார்த்து பேச கூச்சமா, தயக்கமா இருக்கு. இப்ப இந்த நைட்டை வேஸ்ட் பண்ண வேண்டாமே. நான் காலைலே உனக்கு என் மனசிலே இருக்கிறதை எல்லாம் சொல்றேனே என்று என் கணவர் என்னை கெஞ்சுவது போல பார்க்க…
நான் சில நொடிகள் அவர் கண்களை உற்று பார்த்து விட்டு, ஓகே, ஆனா ஒரு கண்டிசன் என்றேன்.
என்ன கண்டிசன் என்றார்.
இன்னைக்கு…
ம்ம்ம்…
நான் மேலே… நீங்க கீழே….
புரியலைடி…
உனக்காடா புரியாது… படவா… மட்டை உரிக்கட்டுமா…
சில நொடிகளுக்கு பின் எங்கள் வீட்டு கட்டில் சீராக க்ரீச் க்ரீச் என்று சத்தமிட நான் என் கணவரின் இடுப்பின் மீது கால் விரித்து உட்கார்ந்து இயங்கிக் கொண்டிருந்தேன். இருவருக்குமே அது புது அனுபவமாக இருந்தது. இருவருமே நினைத்ததை விட என் கணவர் நன்றாகவே தாக்கு பிடித்தார். ஐந்து நிமிடத்திற்கும் குறைவான நேரம் தான் நீடித்தது என்றாலும் இருவருமே மன நிறைவோடு உறக்கத்திற்கு செல்லும் அளவு திருப்தியாக இருந்தது அந்த கூடல்.
அடுத்த நாள் திங்கள் கிழமை. ஸ்கூலுக்கு கட்டாயம் போயாக வேண்டும். அந்த அவசரத்தில் காலையில் எதையும் கேட்கும் நிலையில் இல்லை. எனக்கும் என் கணவரும் லாவண்யாவும் என்ன செய்திருப்பார்கள் என்பதை தெரிந்துக் கொள்ளும் ஆர்வம் குறைந்து விட, வேறு எதையோ என் கணவர் மனதில் வைத்திருப்பதில் மட்டும் ஒரு உறுத்தல் இருந்துக் கொண்டே இருந்தது. இருந்தாலும் நேரமின்மையால் அவசர அவசரமாக சமையல் வேலைகளை முடித்து வைத்து விட்டு என் கணவரிடம் எதெது எங்கெங்கே இருக்கிறது என்று சொல்லி விட்டு ஓட்டமும் நடையுமாக ஸ்கூலுக்கு கிளம்பி சென்றேன்.
லாவண்யா எதிர்பட்ட போது அவளை பார்க்காமல் முகத்தை திருப்பிக் கொண்டு சென்று விட்டேன். அவளும் சுற்றிலும் எல்லோரும் இருந்ததால் எதுவும் சொல்லாமல் அமைதியாக போய் விட்டாள்.
வகுப்பில் எல்லோரையும் அமைதியாக படிக்க சொல்லி விட்டு, நான் என் சேரில் உட்கார்ந்தேன். என் உடையை குனிந்து பார்த்தேன். எந்த சந்தேகத்திற்கும் இடம் தராத வகையில் என் புடவை என் உடலை முழுதாக மூடியிருந்தது. என் புடவை கட்டும் ஸ்டைல் மொத்தமாக மாறியிருப்பதை யார் கவனித்தார்களோ இல்லையோ, என் அந்த மூன்று மாணவர்களும் கண்டிப்பாக கவனித்திருப்பார்கள். அதுவே அவர்களுக்கு பாதி விசயத்தை உணர்த்தியிருக்கும். மனதுக்குள் புன்னகைத்துக் கொண்டேன். வெளியில் கண்டிப்பான டீச்சராக முகத்தை வைத்துக் கொண்டேன்.