ஆயிஷா வாழ்கை பற்றி :-
நான் திவ்யா ; ஒரு பாரம்பரியமான மற்றும் கண்ணியமான குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவள். எனக்குத் திருமணம் நடந்தது; மற்ற இந்தியப் பெண்களைப் போலவே நானும் திருமணத்திற்குப் பிறகு என் கணவரின் வீட்டிற்குச் சென்று குடியேறினேன். ஆரம்பத்தில் நாங்கள் மும்பை நகரின் மையப்பகுதியில் ஒரு வாடகை வீட்டில் வசித்து வந்தோம். திருமணமான சிறிது காலத்திலேயே என் கணவர் ஒரு புதிய வீட்டைக் கட்டத் தொடங்கினார்; அந்த வீடு நகரின் புறநகர்ப் பகுதியில் அமைந்திருந்தது.
புதிதாகத் திருமணமாகியிருந்ததால், எங்கள் தாம்பத்ய வாழ்க்கை மிகவும் உற்சாகமாகவும் தீவிரமாகவும் இருந்தது. என் கணவருடன் இருப்பதில் நான் மகிழ்ச்சியாக இருந்தேன், ஆனால் என் உடலுறவுக்கான ஆர்வம் மட்டும் குறையவே இல்லை. அவருடன் படுக்கையில் அதிக நேரம் செலவிடவே நான் விரும்பினேன்; எவ்வளவு அதிகமாக உடலுறவு கொண்டாலும், இன்னும் அதிகமாக அவரிடமிருந்து அதை எதிர்பார்க்கும் உணர்வு எனக்குள் இருந்தது. ஆனால், அவருக்கு அலுவலக வேலை இருந்ததால் அவர் வெளியே செல்ல வேண்டியிருந்தது. அவர் அலுவலகத்தில் இருக்கும் அந்தச் சில மணிநேரங்களில் அவரை நான் மிகவும் மிஸ் செய்வேன்; அவர் வீடு திரும்பியதும் நாங்கள் மீண்டும் படுக்கையில் இணைவோம். திருமணத்திற்கு முன் நான் கன்னியாக இருந்ததால், என் உடலுறவுக்கான வேட்கை அதிகமாக இருந்தது.
என் கணவர் மிகவும் வேலையாக இருந்ததால், கட்டுமானப் பணிகளையும் தொழிலாளர்களுக்கான நிதி விவகாரங்களையும் கவனித்துக்கொள்ளுமாறு என்னிடம் கேட்டுக்கொண்டார் (நான் நிதித் துறையைச் சார்ந்தவள் என்பதால்). அதனால் தினமும் மாலை 5 மணி அளவில் கட்டுமான இடத்திற்குச் சென்று, வேலையின் நிலையைப் பார்வையிடுவது, தொழிலாளர்களுக்குப் பணம் மற்றும் நிலுவைத் தொகைகளை வழங்குவது, கட்டுமானப் பொருட்களைக் கவனிப்பது போன்றவற்றைச் செய்துவிட்டு, இரவு 7 மணிக்குள் வீட்டிற்குத் திரும்புவேன். அந்த இடம் நகரின் புறநகர்ப் பகுதியில் இருந்ததால், கட்டுமானப் பொருட்களைப் பாதுகாப்பதற்காக சுமார் 18 வயதுடைய ஒரு இரவு நேரக் காவலரை (வாட்ச்மேன்) நாங்கள் நியமித்திருந்தோம். அவன் மாலை 4 மணிக்கு வேலைக்கு வந்து, மறுநாள் காலை 7 மணிக்குத் திரும்புவான் .
இது என் வாழ்க்கையின் ஒரு வழக்கமான நடைமுறையாக மாறியது; இதற்கிடையில் வீட்டின் கட்டமைப்பு (skeleton) தயாராகிவிட்டது. தரைத்தளம் மற்றும் முதல் தளத்தின் சுவர்கள் எழுப்பப்பட்டு, உட்புற வேலைகள் நடந்து கொண்டிருந்தன. ஒரு நாள், வழக்கம்போல நான் அங்கு சென்றேன்; நான் சென்றடைந்தபோது மழை பெய்யத் தொடங்கியிருந்தது. கனமழை பெய்யக்கூடும் என்று எதிர்பார்த்த தொழிலாளர்கள் அனைவரும் அன்றைய தினம் சீக்கிரமாகவே வேலையை முடித்துவிட்டுச் சென்றுவிட்டனர். நான் அங்கு சென்ற சிறிது நேரத்திலேயே மழை வலுத்தது. அதனால், மழை நிற்கும் வரை வீட்டிற்குள் வந்து அமருமாறு இரவு நேரக் காவலர் (அப்துல் ) என்னிடம் கூறினான் ; வேறு வழியின்றி நானும் அதைச் செய்தேன். நான் வீட்டிற்குள் சென்று மழை நின்றதும் கிளம்பலாம் என்று காத்திருந்தேன்.
கட்டுமானப் பணிகள் நடந்து கொண்டிருந்ததால், தரைத்தளத்தில் இருந்த ஒரே ஒரு பல்பைத் தவிர வேறு விளக்குகள் எதுவும் அங்கு இல்லை. அன்று மாலை சுமார் 6 மணி இருக்கும்; மழை பெய்துகொண்டிருந்ததால் வானிலை மிகவும் குளிராகவும், வெளியே இருட்டாகவும் இருந்தது. அந்தப் பகுதி நகரின் ஒதுக்குப்புறத்தில் இருந்ததால் அருகில் வேறு வீடுகள் எதுவும் இல்லை; எங்கள் பாதி கட்டி முடிக்கப்பட்ட வீட்டில் இருந்த ஒரு பல்ப் மட்டுமே வெளிச்சத்தைத் தந்துகொண்டிருந்தது.
