என் கணவர் செய்வதில் எனக்கு எந்த இன்பமும் கிடைக்கவில்லை என்பதைக் கண்டு நானே ஆச்சரியப்பட்டேன்; ஆனால் அப்துளின் நினைவு என் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அவன் என் மீது செலுத்திய அந்த வலிமையையும், என் கணவரின் செயலையும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கத் தொடங்கினேன். கடுமையான உடல் உழைப்பு கொண்ட ஒரு தினக்கூலித் தொழிலாளியான அப்துல் , ஒரு மனிதனால் கொடுக்கக்கூடிய மிக அதிகபட்ச அழுத்தத்தை எனக்குக் கொடுத்திருந்தான். என் அன்பான கணவருடன் படுக்கையில் இருந்தபோதிலும், நான் அப்துல் நினைத்து ஏங்கத் தொடங்கினேன். அவன் நினைவு என்னை மேலும் மேலும் ஆட்கொண்டது. அன்று என் கணவர் என் உடலை அனுபவித்தது கூட எனக்கு நினைவில் இல்லை; நான் ஏதோ ஒரு கனவு உலகில் மிதந்துகொண்டிருந்தேன். அடுத்த நாள் நான் கட்டுமான இடத்திற்குச் செல்லவில்லை; வீட்டிலேயே இருந்தேன்.
என் மனதில் அப்துளின் நினைவு ஓடிக்கொண்டிருந்தது, ஆனால் என் பகுத்தறிவு அதை விரும்பவில்லை. அவர் ஒரு இரவு நேரக் காவலாளி மற்றும் தொழிலாளி; அவருக்கு 18 வயது, எனக்கு 26. எங்கள் சமூக அந்தஸ்து மற்றும் சமூகப் பொறுப்புகள் பற்றிய எண்ணங்கள் என் மனதில் அலைமோதின. இனி கட்டுமானப் பணிகளைக் கவனிக்க முடியாது என்று என் கணவரிடம் சொல்லிவிடலாம் என்று முடிவு செய்தேன். ஆனால், அதை அவரிடம் சொல்வதற்கான சூழல் எனக்கு அமையவில்லை.
மறுநாள் காலை, அலுவலகம் கிளம்பும்போது தணிக்கைப் பணி (audit work) காரணமாகத் தாமதமாகும் என்று என் கணவர் கூறினார். வீட்டு வேலைகளை முடித்துவிட்டு, மதிய வேளையில் நான் தூங்கினேன். அப்போதும் ரங்கையாவின் நினைவு என் மனதில் இருந்தது; அவரை மறக்க முயன்றேன்.
திடீரென்று மாலை 5 மணிக்கு யாரோ என்னை எழுப்பியது போலத் தூக்கத்திலிருந்து விழித்தேன். வீடு திரும்பத் தாமதமாகும் என்று என் கணவர் சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது. மீண்டும் என் மனதின் உந்துதல்கள் மேலோங்கின. சமூக அந்தஸ்து போன்றவற்றை மறந்துவிட்டு, வாழ்க்கையை வாழ வேண்டும் என்றும், உயிருடன் இருக்கும் வரை மகிழ்ச்சியாக இருக்க வேண்டும் என்றும் தோன்றியது. அந்த முடிவு என்னை குழந்தையுடன் அனாதை ஆகும் என்று தெரியாமல் நான் எழுந்து தலைக்குக் குளித்தேன். என்னை மிகவும் கவர்ச்சியாகக் காட்டும் வெளிர் இளஞ்சிவப்பு நிறப் புடவையை அணிந்தேன். நன்றாக ஒப்பனை செய்துகொண்டு, எளிமையான தங்க நகைகளை அணிந்தேன். ஏதோ ஒரு நட்சத்திர ஹோட்டலில் நடக்கும் விருந்துக்குச் செல்வது போன்ற உணர்வு எனக்குள் இருந்தது. மணி 6 ஆவதற்காகக் காத்திருந்தேன். நேரம் 6 ஆனதும், என் காரை எடுத்துக்கொண்டு கட்டுமான இடத்திற்குச் சென்றேன்; அது என் வீட்டிலிருந்து அரை மணி நேரப் பயணத் தொலைவில் இருந்தது.
நான் அங்கு சென்றபோது நேரம் 6:30 ஆகியிருந்தது; இருள் சூழ்ந்திருந்தது, அந்த வீட்டில் இருந்த ஒரே ஒரு பல்ப் மட்டுமே எரிந்துகொண்டிருந்தது. அங்கே யாரும் இல்லை, அப்துல் கூட இல்லை. படபடக்கும் இதயத்துடிப்புடன் வீட்டிற்குள் நுழைந்தேன். முதல் தளத்திலும் யாரும் இல்லை. குழப்பமடைந்த நிலையில் காரை நோக்கித் திரும்பி வந்துகொண்டிருந்தபோது, அப்துல் ஓடி வருவதைக் கண்டேன்.
அவர் கையில் மலிவான மது பாட்டிலுடன் திரும்பி வந்தார். நான் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசவில்லை. அவர் அவசரமாக என்னை நோக்கி வந்து, “மேடம், உள்ளே வாருங்கள்” என்று கூறினார்; நான் அவரைப் பின்தொடர்ந்தேன். அறைக்குள் நுழைந்ததும், அவர் ஏற்கனவே அருந்தியிருந்த மலிவான மதுவின் வாடையும் சிகரெட் வாடையும் என் மூக்கில் அடித்தன. அவர் வழக்கமான நாட்களைப் போலவே உடை அணிந்திருந்தார். அவர் ஒரு லுங்கியைத் தவிர வேறு எதுவும் அணியவில்லை. அன்று நான் அவரது உடலை உற்று நோக்கினேன். அவனது உடலில் ஆங்காங்கே முடிகள் இருந்தன; கடினமான உடல் உழைப்பால் அவர் நல்ல கட்டுக்கோப்பான உடலமைப்பைக் கொண்டிருந்தான் வயல் வேலைகளால் அவனது கால்கள் அழுக்கு படிந்து காணப்பட்டன இருந்தது.
நான் அங்கேயே நின்று அவரைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தேன். அவர் கதவை மூடிவிட்டு எனக்கு அருகில் வந்தான் ; என்னை மேலிருந்து கீழ் வரை ஒருவித ரசனையுடன் பார்த்தான் . என்னை அணைத்து முத்தமிடத் தொடங்கினார்; நானும் முழுமையாக அவரிடம் சரணடைந்தேன். நானும் அவரை அணைத்து முத்தமிட்டேன்; நாங்கள் இருவரும் ஒரு கட்டத்தில் வெறித்தனமான காதலர்களைப் போல முத்தமிட்டுக் கொண்டோம். சிறிது நேரம் கழித்து அவர், “நீ மீண்டும் இங்கு வரமாட்டாய் என்றும், என் மீது புகார் அளித்துவிடுவாய் என்றும் நான் கவலைப்பட்டேன்,” என்று கூறினார். நான் எதுவும் சொல்லாமல் புன்னகைத்தேன். அவர் மீண்டும் என்னை அணைத்துக்கொண்டு, “நீ மிகவும் அழகாக இருக்கிறாய்,” என்றார். நான் மீண்டும் புன்னகைத்தேன்.
