நான்: பாரு, ஒரு நாள் ஒரு சின்ன உதவி கேட்டா கூட நீ செய்ய மாட்டேங்கிற; என் மனசுக்குள்ள எல்லா துயரத்தையும் சுமந்துகிட்டு, உன் அம்மாவைக்காகவும் குடும்ப கௌரவத்துக்காகவும் நான் வெளியில சிரிச்சுக்கிட்டே இருக்க வேண்டியிருக்கு.
அவள் அதற்கு எதுவும் சொல்லவில்லை.
நான்: ம்ம்ம்… சரி, எனக்கு உதவ யாரும் இல்லை. இது என் விதி. நீ வெளியில இரு, நான் அவனை கூப்பிட்டு சீக்கிரம் கிளம்புற மாதிரி சமாளிக்கப் பார்க்கிறேன், இல்லனா இன்னைக்கே ஒரு வழி பன்னிருவன் என்னையா
ரோஹினி: தயவுசெஞ்சு அழாதே… நீங்க ரெண்டு பேரும் ஓக்கும்போது நான் எப்படி அதே அறையில இருக்க முடியும்?
நான் எதுவும் சொல்லாமல் அழுதுகொண்டே இருந்தேன். அவள் சீக்கிரம் சம்மதிப்பாள் என்று எனக்குத் தெரியும்.
ரோஹினி: தயவுசெஞ்சு அழாதே… சரி, நான் இங்கயே இருக்கேன், ஆனா எனக்கு சங்கடமா இருக்கு.
நான்: எனக்கும் சங்கடமாத்தான் இருக்கு, ஆனா வேற வழியே இல்லை. நீ முன்னாடியே ஆபாசப் படங்கள் பார்த்திருப்பியே, அதையே இதாவும் நினைச்சுக்கோ… ஆனா இது நேரடியா நடக்குற காட்சி அவ்வளவுதான்.
ரோஹினி: என்னது… நான் உங்க ரெண்டு பேருக்கும் படுக்கையை விட்டுட்டு தரையில படுத்துக்கிறேன். நான் எதையும் பார்க்க விரும்பல, கண்ணை மூடிக்கிட்டு தூங்க முயற்சிப்பேன்.
நான்: அது உன் விருப்பம். எனக்கு உதவினதுக்கு நன்றி.
