கடைசியில் அந்த வயதுக்கே உரிய ஆசை வெட்க்கத்தை வென்றது – 2 31

இதுவரை நிதானத்துடன் இருந்த சங்கர், தன் இரும்பாகியிருந்த தன் தம்பியால் அவள் பெண்மையை வேகவேகமாக இடித்தான். சங்கரும், வேணியும், சீராக ஒரே தாள கதியில் தங்களை தங்களுக்குள் புதைத்துக்கொண்டு, புணர்ச்சியின் பரவச நிலையை நோக்கி ஓடிக்கொண்டிருந்தனர். இந்த பரவச நிலையை அவர்கள் பேரின்பமாக கருதினார்கள். இந்த ஒரு வருடத்தில், ஒவ்வொரு முறையும் இது போல், ஓடிக் களைத்து, களைத்தப்பின், ஒருவர் மார்பில் ஒருவர் சாய்ந்து, தாங்கள் காமத்தை வெற்றிக் கொண்டுவிட்டதாகவும், பேரின்பத்தை அடைந்து விட்டதாகவும் நினைத்தார்கள். ஆனால் துரதிருஷ்டவசமாக மிஞ்சியது என்னவோ சோகம்தான். அதை அவர்களும் உணர்ந்து தான் இருந்தார்கள். பேரின்பத்தை ஒரு முறை அடைந்தவர்கள், மீண்டும் அதை அடைய முயற்சிப்பதில்லையே? அப்படி முயற்சித்தால் அது பேரின்பம் இல்லையே! மீண்டும் மீண்டும், இன்று, நாளை, நாளை மறு நாள், என்று எண்ணற்ற ஜோடிகள், ஒருவர் அடுத்தவர் துணையோடு, அந்த சோகமில்லா பரவசநிலையை கைகொள்ள ஓடிக் கொண்டுதானிருக்கிறார்கள். ஜெயித்துவிட்டதாக அவர்கள் நினைக்கும் காமம் கானல் நீராகவே இருக்கிறது.
“செல்வா, நிஜமாவே நீங்க ஒரு திறமையான ட்ரைவர்”, I mean, ரொம்ப நல்லா வண்டி ஓட்டறீங்க” கோவிலுக்கு அருகில் பைக்கை பார்க் செய்து கொண்டிருந்த செல்வாவிடம் சுகன்யா தன் கண்களால் சிரித்தவாறே கூறினாள்.
“தேங்யூ சுகன்யா”, சுற்றுமுற்றும் பார்த்தவளிடம், செருப்பை அங்க விடலாம் வாங்க அந்த கடைப்பையன் எனக்கு தெரிஞ்சவன் என்று சொன்ன செல்வா, இவள் என்ன, என்னை நிஜமாகத்தான் பாராட்டுகிறாளா இல்லை கிண்டலடிக்கிறளா என்று ஒரு வினாடி அவன் முகம் லேசாக சிணுங்கியது. கோவிலுக்குள் நுழைந்துக்கொண்டிருந்த செல்வாவிற்கு, அவன் கையும் காலும் காரணம் இல்லாமல் பரபரத்துக்கொண்டிருந்தது. உடல் மட்டுமல்லாமல் அவன் மனமும், ஒரு நிலையில் அவன் வசம் இல்லாமல் அலை பாய்ந்து கொண்டிருந்தது. செல்வா, எதிரில் வரும், அவர்களின் வயதொத்த திருமணமான, ஆகாத ஜோடிகளையும், தன்னையும் தன்னருகில் நடந்து கொண்டிருந்த சுகன்யாவையும், ஓரகண்ணால் பார்த்து ஒப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தான். செல்வா, சுகன்யாவின் மேல் படாமல், ஆனால் அதே நேரத்தில் சற்று நெருக்கமாகவே, பார்ப்பவர்கள் மனதில் இவர்கள் ஒன்றாக வந்தவர்கள் என்ற எண்ணம் தோன்றும் வண்ணம் அவளுடன் நடந்து கொண்டிருந்தான். தன்னையும், அவளையும் மற்றவர்கள் ஒரு அழகான ஜோடியாக அடையாளம் கண்டு கொண்டு, இவர்கள் ஒருபொருத்தமான ஜோடி என்றும் அவர்கள் ஒப்புக் கொள்ள வேண்டும், என்று அவன் மனம் விரும்பியது. தங்களிருவரையும் அவ்வாறு பார்ப்பவர்களை அவன் கண்கள் இங்கும் அங்கும் தேடிக்கொண்டிருந்தது. சுகன்யாவுடன் சேர்ந்து நடந்து கொண்டிருந்த அவன் எதிரில் தனியாக வந்த இளைஞர்களை, இவள் என்னுடையவள், இவள் எனக்கே சொந்தமானவள்; நீங்கள் உங்கள் நேரத்தை இவளுக்காக வீணடிப்பதில் எந்த பலனுமில்லை, உங்களிடம் இல்லாத ஏதோ ஒன்று, என்னிடம் உள்ளது, அதனால்தான் அவள் என்னை தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறாள் என்ற ஒரு பெருமிதத்துடன் அவன் அவர்களைப் பார்த்தான். செல்வாவின் இயல்பான நடையே அன்று மாறியிருந்தது. செல்வாவை, சுகன்யாவுக்கு கடந்த ஆறுமாதமாகத் தெரியும்.