ஒவ்வொரு நொடியும் ராசகுட்டியின் உயிருக்கே ஆபத்தாகப் போய்க்கொண்டிருந்தது. அவனது உடல் அனலாகக் கொதிப்பதும், அடுத்த நிமிடம் குளிர் நடுக்கத்தில் அவன் கண்கள் சொருகுவதும் மலர் அத்தையை நிலைகுலைய வைத்தது. இந்தச் சூட்டைக் குறைக்கவில்லை என்றால், அவன் உயிரை விடுவதற்கும் வாய்ப்பு இருப்பதை அவள் உணர்ந்தாள்.
அப்போதுதான் மலருக்கு அந்த விபரீதமான யோசனை வந்தது. அது எந்த அளவுக்குக் கை கொடுக்கும் என்று தெரியவில்லை; ஆனால் தன் கண்முன்னே துடிதுடிக்கும் மருமகனைக் காப்பாற்ற அவள் எந்த எல்லைக்கும் போகத் துணிந்தாள்.
சட்டென்று எழுந்தவள், அந்தச் சிறிய மோட்டார் அறையின் ஒற்றைச் ஜன்னலையும், கதவையும் பலமாகத் தாழிட்டாள். வெளியே இடியும் மின்னலும் அந்த அறையை அதிர வைத்துக் கொண்டிருந்தன.
மெல்ல ராசகுட்டியின் முன் வந்தவள், தன் தோளில் இருந்த அந்த நனைந்த சேலையின் முந்தானையை மெல்ல உருவினாள். ‘சலசல’வென்ற சத்தத்துடன் அந்தச் சேலை தரையில் விழுந்தது.
ஆம், யாரும் நினைத்துக்கூடப் பார்க்காத ஒரு முடிவு – தன்னுடைய உடல் வெப்பத்தின் மூலம் அவன் உடலில் ஏறியிருக்கும் அந்த நச்சுக்காய்ச்சலை இறக்க அவள் முடிவெடுத்தாள்.
மின்னல் வெட்டும் அந்த மங்கலான வெளிச்சத்தில், மலர் அத்தையின் அந்தப் பருத்தத் தொடைகளும், ஜாக்கெட்டுக்குள் சிறைப்பட்டிருந்த அந்தப் பிரம்மாண்டமான மேடுகளும் ஒரு தேவதையைப் போலத் தெரிந்தன.
“உசுரு போற நிலைமையில இருக்கிற புள்ளைய இப்படியே விட்டுட முடியாது… என் மானத்தை விட என் அண்ணன் புள்ளையோட உசுருதான் எனக்கு முக்கியம்!”
என்று மனதிற்குள் வைராக்கியம் கொண்டவள், நனைந்திருந்த தன் ஜாக்கெட்டையும் மெல்லக் கழற்றி எறிந்தாள். 38 வயதின் பழுத்த கனி போன்ற அவளது அந்தத் தகிக்கும் தேகம், இப்போது ராசகுட்டியின் குளிர் நடுக்கத்தைத் தீர்க்கத் தயாரானது.
தொடரும் …