என்னை ஏமாற்றிய குடும்பம்

அவள் அங்கும் இங்கும் நடக்கும்போது, அவளது அந்தப் பருத்தக் கனமான சூத்து, ராசகுட்டியின் அந்தப் பச்சை ஜட்டிக்குள் துடித்துக் கொண்டிருந்த சுன்னியை அழுத்தியபடி சென்றது. அந்தத் தற்செயலான அழுத்தம், ராசகுட்டியின் ரத்தத்தை இன்னும் சூடேற்றியது.

மலர் அத்தை அடுப்புச் சூட்டில் வேர்த்துப் போயிருந்தாள். அவள் நடக்கும்போதே தன் புடவைத் தலைப்பை எடுத்து, கழுத்திலும் மார்பிலும் வழிந்த அந்த வியர்வையைத் துடைத்துக் கொண்டே போனாள். அவள் அப்படித் துடைக்கும்போது சேலை சற்றே விலகி, அவளது அந்தப் பின்புறத் தொடைகளின் வழவழப்பும், இடுப்பின் மடிப்புகளும் ராசகுட்டிக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்தன.

ராசகுட்டி அவளது அந்தப் பின் அழகையும், அசைவுகளையும் வெறித்துப் பார்த்தபடி சிலையாக நின்றான். அத்தைக்கும் அந்தத் தீண்டல் ஒருவித சுகத்தைக் கொடுத்திருக்க வேண்டும்; அதனால்தான் அவள் இடமிருந்தும் விலகாமல், மீண்டும் மீண்டும் அவனை உரசியபடியே தன் வேலையைத் தொடர்ந்தாள்.

அந்தச் சிறிய அறையில் பாலின் மணமும், மலர் அத்தையின் வியர்வை கலந்த அந்தப் பெண்மை மணமும் சேர்ந்து ராசகுட்டியை ஒருவிதப் போதையில் தள்ளியது.

“”ஏங்க அத்தை… மாமா இன்னும் வரலையா?”

ஒரு பெருமூச்சை வெளிவிட்டபடி, அடுப்பில் கொதிக்கும் பாலைக் கிளறிக் கொண்டே சலிப்போடு சொன்னாள்.”அந்தக் குடிகாரருக்கு எங்கடா வீட்டைப் பத்தி நினைக்க இருக்கு? அவருக்கு அந்த மதுக்கடையும், அங்க இருக்குற வேலையும்தான் முக்கியம். என்னைப்பத்தி அவருக்கு என்ன கவலை?”

அவள் சொல்லும்போதே அவளது குரலில் ஒருவிதத் தவிப்பும், ஏமாற்றமும் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது

38 வயதிலும் ஒரு பூவைப் போலப் பூத்துக் குலுங்கும் தன் அத்தையை, அந்தக் குடிகாரன் இப்படித் தனிமையில் வாட விடுகிறானே என்ற எண்ணம் ராசகுட்டியின் ரத்தத்தைக் கொதிக்க வைத்தது.

“அவர் வரமாட்டாரா அத்தை?” என்று அவன் மீண்டும் கேட்க,

“தெரியலடா… இன்னைக்கு என்ன ராவோ… என்னவோ!” என்று அவள் சொல்லிக்கொண்டே குனிந்து காபித் தூள் டப்பாவை எடுத்தாள். அவள் குனிந்த அந்தச் சமயம், அவளது இடுப்பு மடிப்புக்கும் சேலைக்கும் இடையே இருந்த அந்த இடைவெளி ராசகுட்டியின் கண்களுக்கு விருந்தானது.

அப்போது அடுப்பங்கரையின் அந்த நெருக்கமான அமைதியைச் சிதைப்பது போல வெளியிலிருந்து ஒரு கரகரப்பான குரல் கேட்டது.

“ஏய்… மலரு! எங்கடி இருக்கே?”

சாராயம் குடித்துவிட்டு, தள்ளாடியபடி உள்ளே நுழைந்தார் மலரின் கணவன் பழனியாண்டி. நடக்கக்கூட முடியாமல் சுவற்றைப் பிடித்துக்கொண்டு வந்தவரைப் பார்த்த ராசகுட்டிக்குத் தலை முதல் கால் வரை அருவருப்பு மேலிட்டது.

எதோ சொல்ல வந்த பழனியாண்டி, அடுப்பங்கரையில் தன் மனைவியின் மிக அருகில் நின்றிருந்த ராசகுட்டியைப் பார்த்ததும் நின்றார். கண்கள் செருக, “அட… மருமகனே! நீ எப்ப வந்தே?” என்று குளறியபடியே கேட்டார்.

ராசகுட்டி அவரை ஒருமுறை உற்றுப் பார்த்தான். தலையில் முடி எல்லாம் கொட்டிப் போய், முகம் வீங்கி, பெரிய தொப்பையும் தொந்தியுமாக ஒரு உருவமில்லாத மனிதராகத் தெரிந்தார். 38 வயதிலும் ஒரு தேவதையைப் போல ஜொலிக்கும் தன் மலர் அத்தை எங்கே… இந்த அழுக்கு மனிதன் எங்கே?

“எந்தக் கோணத்துல பார்த்தாலும் என் அத்தைக்கு இவன் கால் தூசிக்குக்கூட வரமாட்டான். இவனைப் போய் எப்படித்தான் என் அத்தை காதலிச்சு, இந்த நரகத்துல வந்து விழுந்தாளோ?” என்று ராசகுட்டியின் ரத்தம் கொதித்தது.

யோ… வந்துட்டியா?” என்று மலர் அத்தை சலிப்புடன் வெளியே வர, சாராய வாடையுடன் தள்ளாடியபடி நின்றார் பழனியாண்டி.

“அடியே… மழை வரப் போகுதாம். வாய்க்கால்ல இருக்கிற மேடைத் தோண்டித் தண்ணி போற மாதிரி வழியைத் திருப்புடான்னு அந்தப் பய குமரேசன் சொல்லிட்டுப் போறான்,” என்று குளறியபடியே சொல்லிவிட்டுத் திண்ணையில் அப்படியே சாய்ந்தார்.

மலர் அத்தைக்கு ஆத்திரம் தலைக்கு ஏறியது. “அடப் பாவி மனுஷா… ஒரு ஆம்பளையா இருந்து என்ன பிரயோஜனம்? அடுப்பங்கரைக்கும் நாந்தான் போகணும், வெளி வேலைக்கும் நாந்தான் போகணும். எல்லாம் என் நேரம்!” என்று முணுமுணுத்தபடி, கையில் இருந்த காபியை அவரிடம் நீட்டினாள்.

அவர் அதை வாங்கிக் குடித்துவிட்டுப் போதையில் அங்கேயே சரிய, மலர் அத்தை ராசகுட்டியின் பக்கம் திரும்பினாள். அவளது முகத்தில் அந்தப் பதற்றம் இன்னும் அவளது அழகைக் கூட்டிக் காட்டியது.

“ராசகுட்டி… நீ இங்கேயே இருப்பா. நான் போயிட்டு வாய்க்கால்ல அந்தத் தண்ணி போற வழியைத் தோண்டிட்டு வந்திடுறேன். இல்லன்னா மழை பெய்ஞ்சா தண்ணி உள்ள வந்து பயிர் எல்லாம் நாசமாகிடும்,”

அத்தை இருங்க… நானும் வர்றேன்,” என்று ராசகுட்டி பதட்டமாகச் சொல்லிக்கொண்டே ஓடிவந்து அந்தப் பழைய சைக்கிளைப் பற்றினான். “நீங்க பின்னாடி உட்காருங்க அத்தை, நான் ஓட்டுறேன்,” என்று அவன் சொல்ல, மலர் அத்தை அவனை ஒருமுறை ஏறிட்டுப் பார்த்தாள்.

“பரவால்லடா… நீ முன்னாடி ஏறிக்கோ, நான் ஓட்டுறேன். எனக்குப் பழக்கம்தான்,” என்று சொல்லிக்கொண்டே, அவனுக்கு வழிவிடுவதற்காகத் தன் ஒரு காலைத் தூக்கி சைக்கிளின் மறுபக்கம் போட்டு நின்றாள்.

அவள் காலைத் தூக்கிப் போட்ட அந்த ஒரு நொடி… ஏற்கனவே முழங்காலுக்கு மேல் செருகப்பட்டிருந்த அந்தச் சேலை, இன்னும் கொஞ்சம் மேலே விலகி அவளது அந்த மஞ்சள் நிறப் பருத்தத் தொடையின் முழு அழகையும் அப்பட்டமாக ராசகுட்டியின் கண்களுக்குக் காட்டியது

ராசகுட்டி மெல்ல முன் பாரில் ஏறி அமர்ந்து கொண்டான். அவனது பின்புறம், மலர் அத்தையின் அந்த முப்பத்தாறு அங்குல இளகிய மார்புகளுக்கு மிக நெருக்கமாக இருந்தது.

மலர் அத்தை சைக்கிளை மிதிக்கத் தொடங்கினாள். அவளது முழங்கால்கள் ஒவ்வொன்றாக ஏறி இறங்கும்போது, அவளது அந்தப் பருத்த தொடைகள் ராசகுட்டியின் இடுப்புப் பக்கவாட்டில் உரசின

அத்தையின் அந்த மாமிசத் தீண்டலில் கட்டுக்கடங்காமல் துடிக்கத் தொடங்கியது.

சைக்கிள் ஒவ்வொரு மேடுபள்ளத்தில் ஏறி இறங்கும்போதும், மலர் அத்தையின் அந்தப் பெரிய மார்புகள் ராசகுட்டியின் முதுகில் அழுத்தமாக வந்து மோதித் தெறித்தன.

“அத்தை… பார்த்து ஓட்டுங்க!” என்று அவன் சொல்லும்போது, அவனது குரலில் ஒருவிதக் காம நடுக்கம் இருந்தது.

“பயப்படாதடா… அத்தை இருக்கேன்ல!” என்று அவள் சொல்லும்போது, அவளது சூடான மூச்சுக் காற்று ராசகுட்டியின் பிடரியில் பட்டு அவனை ஒருவிதப் போதையில் தள்ளியது. அந்த இருட்டிலும், வயல்வெளிப் பாதையில் மழையின் வாசனை வீசத் தொடங்க… அத்தையும் மருமகனும் மட்டும் அந்தச் சைக்கிளில் ஒரு ரகசியப் பயணத்தைத் தொடர்ந்தார்கள்.

அந்தச் சிறிய நிலத்திற்கு வந்து சேர்ந்ததும், மளமளவென வேலை தொடங்கினாள் மலர் அத்தை. பயிர் விளைந்திருக்கும் அந்த நிலத்திற்குத் தண்ணீர் பாயும் வழியைச் சரி செய்ய, மம்முட்டியைத் கையில் எடுத்தாள். அதற்குள் வானம் கருக்கத் தொடங்கி, லேசாகத் தூறல் போட ஆரம்பித்தது.