தங்கை நந்தினி… சரியான வாணர சேட்டைக்காரப் பெண்! அண்ணனிடம் சண்டையிடுவதில் அவளுக்கு அத்தனை பிரியம். ஆனால், அண்ணன் இல்லாத இந்த நான்கு வருடங்களில் அவள் ஒரு நிமிடம் கூட அவனை நினைக்காமல் இருந்ததில்லை.
“பக்கத்து வீட்டுல இருக்கிற அண்ணன்மார் எல்லாம் அவங்க தங்கச்சிகளை டவுனுக்குக் கூட்டிட்டுப் போறதைப் பார்க்கும்போது, என் அண்ணன் மட்டும் ஏன் எங்கேயோ இருக்கணும்? எனக்குன்னு யாருமே இல்லாத மாதிரி இருக்குமா…”
என்று நந்தினி ஏங்கும் போதெல்லாம், அம்மா அம்பிகாவின் கண்கள் குளம் போலப் பெருகும். அம்பிகாவிற்கு ராசகுட்டி வெறும் மகன் மட்டுமல்ல, மறைந்த தன் கணவன் மாணிக்கத்தின் மறு உருவம்! கணவன் போன பிறகு அந்த வீட்டின் தூணாக நின்று தாங்கியவன் அவன். வீட்டில் கஷ்டம் இருந்த காலத்தில்கூட, “அம்மா எனக்கு அது வேணும், இது வேணும்” என்று அவன் ஒருநாளும் அடம் பிடித்ததில்லை. அந்த முதிர்ச்சியும், தியாகமும்தான் அம்பிகாவை அவன் மீது இன்னும் அதிகப் பாசம் கொள்ளச் செய்தது.
இந்நிலையில் தான், அந்த மகிழ்ச்சியான செய்தி ஒரு கடிதத்தின் வடிவில் வந்து சேர்ந்தது.
“அம்மா… லீவு கிடைச்சிருச்சு. இன்னும் ரெண்டு நாள்ல நான் ஊருக்கு வர்றேன்!”
இந்த ஒரு வரி, அந்த வீட்டின் முகவரியையே மாற்றிவிட்டது! அம்பிகாவிற்கும் நந்தினிக்கும் மகிழ்ச்சியில் கை கால் ஓடவில்லை. வறுமையால் வாடிய அந்த வீட்டில் இப்போது ஒரு புது உற்சாகம். வீட்டைச் சுத்தம் செய்வது, ராசகுட்டிக்குத் தேவையான அவனுக்குப் பிடித்தமான தின்பண்டங்களைச் செய்யத் தேவையான பொருட்களை வாங்குவது என இருவரும் ஊரே அதிரும் வகையில் ஓடிக்கொண்டிருந்தார்கள்.
அந்தச் சிறிய செங்கல் சுவர்கள் கொண்ட வீட்டின் வரவேற்பறையில், ஒரு பழைய மரச்சட்டத்தில் மாணிக்கத்தின் புகைப்படம். அதன் மேல் ஒரு சிறிய மாலை காய்ந்து போயிருந்தது. அம்பிகா மெல்ல அந்தப் படத்தின் அருகே சென்று, தன் சேலைத் தலைப்பால் கண்ணாடியைத் துடைத்தாள்.
அவள் கண்களில் ஒரு மின்னல்… ஒரு நிழலாட்டம்! ராசகுட்டி ஊருக்கு வருகிறான் என்ற செய்தி வந்ததிலிருந்து, அவளுக்குள் இருக்கும் அந்தத் தர்மபத்தினி மனது என்னவோ நினைத்துக் கொள்கிறது.
“என்னங்க… பாருங்களேன், நம்ம ராசகுட்டி வரப்போறான். எனக்கு என்னவோ அவன் மட்டும் வரல, நீங்களே நேர்ல வர்ற மாதிரி ஒரு உணர்வு. அதே நிறம், அதே பேச்சு… என் புள்ளையப் பார்க்கும்போது உங்களைப் பார்க்கிற மாதிரியே இருக்குமே!”
அம்பிகா அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்த்துப் பேசும்போது, உண்மையில் மாணிக்கமே அங்கே நின்று பதில் சொல்வது போல் ஒரு பிரமை. கணவன் இறந்த அந்த 16 வயதிலிருந்து, தன் மகனைத்தான் அவள் தன் கணவனாக, தந்தையாக, தெய்வமாகப் பார்த்து வளர்ந்தாள். அவன் ஒருநாள் கூட அவளை எதிர்த்துப் பேசியதில்லை, ஒரு சிறு அடம் பிடித்ததில்லை. அந்தப் பண்புதான் இன்று அவளை ஒரு ராணியாக உணரச் செய்கிறது.
நந்தினியோ அண்ணன் வரும்போது அணிய வேண்டிய புது உடைகளை எடுத்து வைப்பதும், ஊரில் உள்ள தன் தோழிகளிடம் “எங்க அண்ணன் ஃபாரின்ல இருந்து வர்றான் தெரியுமா?” என்று பெருமையாகச் சொல்லிக் கொள்வதுமாக இருக்கிறாள்.
இன்னும் 48 மணி நேரம்தான்…”
அந்தக் கூரை வீட்டின் ஒவ்வொரு மூலையும் ராசகுட்டியின் வருகைக்காகக் காத்துக் கிடக்கிறது.
அதே நாள் , வளைகுடா தேசத்தின் கடும் வெப்பம். வேலையை முடித்துவிட்டுச் சோர்ந்து போய் தன் அறைக்குத் திரும்பிய ராசகுட்டிக்கு, அந்தச் சோர்வெல்லாம் ஒரு நொடியில் மறைந்து போனது. சுவரில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த அந்த அரபு நாட்டு காலண்டரை வெறித்துப் பார்த்தான்.