“ராசகுட்டி… நீ அந்த மோட்டார் ரூம்லேயே இருப்பா. இதோ இப்பவே தண்ணிப் பாதையை அடைச்சிட்டு வந்திடுறேன்,” என்று சொல்லிக்கொண்டே, தன் சேலையை இடுப்பில் நன்றாக இறுக்கிக் கட்டிக்கொண்டு சேறும் சகதியுமான வயலுக்குள் இறங்கினாள்.
அந்தச் சிறிய மோட்டார் ரூமின் ஓரத்தில் நின்றபடி ராசகுட்டி அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
“பாவம் என் அத்தை… வீட்டுலயும் எல்லா வேலையையும் இழுத்துப் போட்டுச் செய்யுது. இங்கயும் ஒரு ஆம்பளைக்கு நிகரா மம்முட்டி பிடிச்சு வேலை பார்க்குதே!”
என்று நினைக்கும்போது அவனது நெஞ்சு விம்மியது
அதற்குள் மழை ‘பொல பொல’வென வெளுத்து வாங்கத் தொடங்கியது. இடியும் மின்னலுமாக வானம் பிளக்க, அந்தப் பெருமழையில் மலர் அத்தை தனி ஆளாக நின்று மம்முட்டியால் மண்ணை வெட்டிப் பாதையை அடைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.
மழையில் நனைந்த அவளது சேலை, அவளது உடல்வாகோடு அப்பட்டமாக ஒட்டிக்கொண்டது. அவளது அந்த மஞ்சள் நிறப் பருத்தத் தொடைகளும், மார்பின் வளைவுகளும் மழையில் நனைந்து ஜாக்கெட்டுக்குள் எடுப்பாகத் தெரிந்தாலும்… ராசகுட்டியின் கண்களுக்கு இப்போது அது காமமாகத் தெரியவில்லை.
சேற்றில் கால் வழுக்க, மழையில் கண்கள் தெரியாமல் துடைத்துக் கொண்டே மலர் அத்தை மம்முட்டியை ஓங்கி வீசிக் கொண்டிருந்தாள். அந்தப் போராட்டத்திற்கு இடையே, எதிர்பாராத விதமாக ஒரு காய்ந்த முள்ளில் அவளது சேலை மாட்டி, ‘சர்ர்ர்ர்’ என்ற சத்தத்துடன் கிழிந்தது
அத்தை… விடுங்க, நான் வர்றேன்!” என்று கத்தியபடி, ராசகுட்டி அந்த மோட்டார் ரூமில் இருந்து மழையில் குதித்து அவளை நோக்கி ஓடினான்.
மலர் அத்தை சட்டென்று திரும்பிப் பார்த்தாள். ஒரு பத்து நிமிடம் தான் படும் கஷ்டத்தைக் கூடத் தாங்கிக் கொள்ள முடியாமல், மழையையும் பொருட்படுத்தாமல் ஓடி வரும் தன் மருமகனைப் பார்த்தபோது, அவளுக்கு அவன் அண்ணன் மாணிக்கமாகவே தெரிந்தான். அந்தக் கணத்தில் அவளது கண்களில் மழையோடு சேர்ந்து கண்ணீரும் வழிந்தது.
ஓடி வந்த ராசகுட்டி, தன் கைலியைத் தூக்கித் தொடை தெரிய மடித்துக் கட்டிக் கொண்டான். அருகிலிருந்த இன்னொரு மம்முட்டியை எடுத்தவன், “அத்தை… நீங்க ஓரமா நில்லுங்க,” என்று சொல்லிவிட்டு மின்னல் வேகத்தில் வேலையில் இறங்கினான்.
மழை ‘தொப் தொப்’பென்று அவர்கள் மேல் விழுந்து கொண்டிருந்தது. ஆனால், 19 வயது இள ரத்தம் பாய்ந்த ராசகுட்டி ஒரு பம்பரம் போலச் செயல்பட்டான். மம்முட்டியை ஓங்கி மண்ணில் இறக்கி, அந்தத் தண்ணீர்ச் சீற்றத்தை அணைக்க அவன் காட்டிய வேகம் மலர் அத்தையை வியக்க வைத்தது. அவளை ஒரு சொட்டு வேலை கூடச் செய்ய விடாமல், அத்தனைப் பாரத்தையும் தன் தோளில் ஏற்றிக் கொண்டான்.
மழையில் நனைந்த அவனது அந்த முரட்டுத் தொடைகள், ஒரு முதிர்ந்த ஆண் மகனைப் போலக் கம்பீரமாக இருந்தன. அவன் மம்முட்டியைத் தூக்கி வீசும் போதெல்லாம், அவனது கைச் சதைகள் ஏறி இறங்கி அவனது திரட்சியான உடலமைப்பைக் காட்டின. 19 வயதிலேயே அவனது அந்த ஆளுமையையும், தன் மேல் அவன் காட்டும் அந்த அக்கறையையும் பார்த்த மலர் அத்தைக்கு, உடலெங்கும் ஒருவிதப் பெருமிதம் கலந்த சிலிர்ப்பு ஏற்பட்டது.
ஒரு மணி நேரம் ஆக வேண்டிய வேலையை, தன் இளமை முறுக்கால் அரை மணி நேரத்திலேயே முடித்து முடித்தான் ராசகுட்டி. இருவரும் நனைந்தபடியே அந்தப் பம்செட் அறைக்கு வந்து சேர்ந்தனர். வந்த வேகத்தில் ராசகுட்டிக்குத் தொடர்ச்சியாகப் பலமான தும்மல் வரத் தொடங்கியது.
“ஐயோ… குட்டி! என்னடா இது… நல்லா நனைஞ்சிட்டயே,” என்று பதறிய மலர் அத்தை, அவனருகே வந்து தன் கையில் இருந்த உலர்ந்த துண்டால் அவன் தலையைத் துடைத்துவிட்டாள்.
“ராசகுட்டி, இந்த நனைஞ்ச கைலியை அவிழ்த்துப்போடுடா. இங்க உள்ளே என்னோட பாவாடை ஒண்ணு காய்ஞ்சு போயிருக்கு, அதை இடுப்புல கட்டிக்கோ,” என்று சொல்லிவிட்டு, காய்ந்த விறகுகளை எடுத்து வெளியே திண்ணையில் தீ மூட்டினாள். அந்தத் தீயின் கதகதப்பில் கொஞ்சம் காபி போட்டுக்கொண்டு உள்ளே வந்தவளுக்குப் பேரதிர்ச்சி காத்திருந்தது.
மழையில் நனைந்ததால் ராசகுட்டியின் உடலில் குளிர் ஏறி, அது அப்படியே கடுமையான காய்ச்சலாக மாறியிருந்தது. அவனால் நிற்க முடியாமல் தரையிலேயே சுருண்டு கிடந்தான்.
“டேய் ராசகுட்டி… என்னடா ஆச்சு?” என்று அலறியபடி ஓடிவந்து அவன் கழுத்தில் கை வைத்தாள். அனல் போலக் கொதித்தது உடல்.
“ஐயோ… குட்டி! காய்ச்சல் அடிக்குதேடா!” என்று பதறியவள், தரையில் கிடந்த அவனது தலையை மெல்லத் தூக்கித் தன் மடியில் கிடத்தினாள்.
வெளியே இடியும் மின்னலுமாக மழை வெளுத்து வாங்கிக் கொண்டிருந்தது. 1996-ல் போன் வசதி கிடையாது; யாரிடமும் உதவி கேட்க முடியாது. மழை நின்றால்தான் மருத்துவரிடம் அழைத்துச் செல்ல முடியும்.
“எல்லாம் என்னால வந்த வினை… நான் செய்ய வேண்டிய வேலையை நீ செஞ்சு இப்படி ஆகிட்டியேடா,” என்று மலர் அத்தை கலங்கினாள்.
நேரம் ஆக ஆக ராசகுட்டியின் நடுக்கம் அதிகமானது. குளிரில் அவன் பற்கள் கிடுகிடுக்க, மயக்க நிலையில் அத்தையின் மடியைத் தேடினான்