அவன் கைகள் மாட்டின் காம்புகளை அழுத்தும் போதெல்லாம், அவனது மனக்கண்ணில் அத்தையின் அந்த 36 அங்குல மார்புகளைப் பிசைவது போன்ற ஒரு சுகம் பரவியது. அந்த நினைப்பே அவனது ரத்தத்தைச் சூடேற்றியது. கைலிக்குள் இருந்த அவனது வீரியம், அந்தப் பச்சை ஜட்டியின் தடையையும் மீறி விடைத்துக் கொண்டு சீறியது.
“கொஞ்சம் தள்ளி உக்காந்துக்குப்பா…” என்று அவள் மெல்லிய குரலில், ஒருவிதக் கனிவோடு சொன்னாள். . அவனும் சற்றே பக்கவாட்டில் தள்ளி அமர்ந்து பால் கறக்கத் தொடங்கினான்.
ஆனால், ராசகுட்டியின் மனதுக்குள் ஒரு குறும்புத்தனம் தலைதூக்கியது. தன்னிடம் இருந்த அந்த இரண்டு மாட்டு மடியின் காம்புகளையும் லாவகமாகப் பிடித்து, அத்தையின் பக்கம் திருப்பினான். சட்டென்று அதிலிருந்து பீய்ச்சி அடித்த அந்த வெண்மையானப் பால், மலர் அத்தையின் கழுத்திலும், மார்பின் அந்த ஆழமான பள்ளத்தாக்கிலும் ‘சிக்’கென்று தெறித்துப் பட்டது.
“டேய்… எருமை மாடு!” என்று கொஞ்சலாகத் திட்டியவள், அந்தப் பால் ஈரத்தில் இருந்து தப்பிக்கச் சற்றே அசைந்து குனிந்தாள். அவள் அசைந்த அந்த ஒரு நொடி… அவளது தோளில் தளர்வாக இருந்த அந்த மாராப்பு அப்படியே நழுவி கீழே விழுந்தது.
முக்காலியில் அமர்ந்து குனிந்து பார்த்துக் கொண்டிருந்த மருமகன் ராசகுட்டிக்கு, அத்தையின் அந்தப் பழுத்த கனிந்த மார்புகள் இரண்டும் இப்போது எந்தத் தடையுமின்றித் தெரிந்தன. ஜாக்கெட்டுக்குள் சிறைப்பட்டிருந்த அந்தப் பிரம்மாண்டமான மேடுகள், பாலில் நனைந்த ஈரத்தில் இன்னும் எடுப்பாகத் தெரிந்து அவனுடன் கண்ணாமூச்சு காட்டின.
மலரின் கழுத்தில் வழிந்த அந்தப் பால் துளிகள், மெல்ல மெல்ல அவளது மார்புச் சந்துக்குள் இறங்குவதைப் பார்த்த ராசகுட்டிக்குத் தொண்டை காய்ந்து போனது. அவனது பச்சை ஜட்டிக்குள் இருந்த அந்த வீரியம் இப்போது கட்டுக்கடங்காமல் துடிக்கத் தொடங்கியது.
மலர் அத்தையின் கழுத்திலும் மார்பிலும் அந்தப் பால் துளிகள் சிதறிக்கிடக்க, அவளது கைகளில் பால் துளிகள் ஒட்டியிருந்ததால் அதைத் துடைக்க முடியாமல் தவித்தாள். அந்தத் தவிப்பு ராசகுட்டிக்கு ஒரு வாய்ப்பாக அமைந்தது
“இரு அத்தை… நானே துடைச்சு விடுறேன்,” என்றபடி முன்னே வந்தவன், அவளது வழுவழுப்பான கழுத்தில் வழிந்த அந்தப் பால் துளியை மெல்லத் தன் விரலால் வழித்து எடுத்து, எதார்த்தமாகத் தன் நாக்கில் வைத்துச் சப்பினான்.
“டேய்… எருமை! அதுல வியர்வை கலந்திருக்கும்டா…” என்று மலர் அவனைத் தடுக்க முயன்றாள். ஆனால் அவளது குரலில் தடையை விட ஒருவிதக் கனிவே அதிகமாக இருந்தது.
“இப்பதான் அத்தை இது ரொம்ப டேஸ்டா இருக்கு!” என்று குறும்புச் சிரிப்புடன் சொன்ன ராசகுட்டி, அடுத்த கணமே தன் கையை நீட்டி அவளது அந்த ஆழமான மார்புப் பிளவுக்கு மேலே இருந்த பால் துளியை அழுத்தித் தடவினான். அவனது விரல் நுனி அந்த மேடுகளில் உரசியபடி அந்தப் பாலை வழித்து எடுத்து மீண்டும் வாயில் வைத்துச் சப்பியது
மருமகன் தன் மார்புப் பிளவைத் தொட்டு அழுத்தியதில் மலர் அதிர்ச்சியில் தலை நிமிர்ந்தாள். அவனது பார்வை தன் மார்பிலேயே நிலை குத்தி இருப்பதையும், அவன் தன் வியர்வை கலந்த பாலை ருசிப்பதையும் பார்த்தவளுக்கு உடலெங்கும் ஒருவிதக் குறுகுறுப்பு ஏற்பட்டது. அந்த உப்புக் கரித்த வியர்வை அவனுக்குத் தேனாகத் தெரிந்தது.
“ஐயோ… வியர்வையை இப்படி நக்கிக்கிட்டு…” என்று மலர் சொல்ல, ராசகுட்டியோ இன்னும் துணிச்சலாக, “நல்ல இருக்கு அத்தை … அதான் இன்னும் நக்குவேன்,” என்று அவளது நெஞ்சில் பூத்திருந்த வியர்வையை ஆசையோடு வழித்துச் சுவைத்தான்.
அந்தப் பாலின் மணமும் சேர்ந்து அவனை ஒருவிதப் போதையில் தள்ளியது. மலர் அத்தைக்கும் அந்தத் தீண்டல் ஒருவித விவரிக்க முடியாத சுகத்தைக் கொடுத்தது. தன் அண்ணன் மகன் தன் உடலை இப்படி வெறித்துப் பார்ப்பதும், ரசிப்பதும் அவளுக்குத் தவறாகத் தோன்றவில்லை.
அந்த முலை பிளவுக்குள் ஒரு சொட்டுப் பால் ஆழமாக வழிந்து செல்ல, ராசகுட்டி விடாமல் தன் விரலை அந்த ஆழம் வரை விட்டு வழித்து எடுத்தான். மலரின் நரம்புகள் அனைத்தும் சிலிர்த்தன; வெட்கத்தில் அவள் தன் கால்களைச் சற்றே சுருக்கிக் கொண்டாள்.
பால் கறந்து முடிந்திருந்தது. நினைத்திருந்தால் அவள் அவனைத் தடுத்திருக்கலாம். ஆனால் அவளது அறிவு ‘போதும்’ என்று சொன்னாலும், அவளது தவிப்பான மனது ‘இன்னும் கொஞ்சம்…’ என்று அவனுக்கு மௌனமாக அனுமதி கொடுத்தது.
ராசகுட்டி அத்தையின் அந்த இரண்டு மார்புகளுக்கும் நடுவே தன் விரல்களை இன்னும் ஆழமாகத் தள்ளினான். மலர் அந்த இன்ப அதிர்ச்சியில் சொக்கிப் போய் அப்படியே சிலையாக நின்றாள். இருவருக்கும் இடையே அந்தத் தொழுவமே உருகிப் போகும் சூழல் நிலவியபோது…
‘டிரிங்… டிரிங்…’ – வாசலில் பால்காரனின் சைக்கிள் பெல் சத்தம் இடி போலக் கேட்டது!
“ஐயோ… பால்காரன் வந்துட்டான்!” என்று பதறிய மலர், சட்டென்று அவன் கையைத் தட்டிவிட்டு, மாராப்பை இழுத்துப் போர்த்திக் கொண்டு அள்ளிப் பிடித்துக்கொண்டு வீட்டிற்குள் ஓடினாள்.
பால்காரனிடம் பாலைக் கொடுத்துவிட்டு, மிச்சமிருந்த கொஞ்சூண்டுப் பாலை எடுத்துக்கொண்டு காபி போடுவதற்காக அடுப்பங்கரைக்குச் சென்றாள் மலர். அது ஒரு மிகச் சிறிய அடுப்பங்கரை. சொல்லப்போனால் அந்த வீடே ஒரு சிறிய கூடு போலத்தான் இருக்கும். ஒரு வசதியும் கிடையாது; இயற்கை உபாதைகளைக் கழிக்க வேண்டும் என்றால்கூடக் கொல்லைப்புறத்தில் இருக்கும் காட்டுப் பகுதிக்குத்தான் செல்ல வேண்டும்.
அவள் அடுப்படியில் குனிந்து வேலை செய்வதைப் பார்த்த ராசகுட்டிக்கு, அவன் அப்பா மாணிக்கம் அடிக்கடிச் சொல்லும் வார்த்தைகள் காதுகளில் ஒலித்தன.
“ஏன்டா ராசகுட்டி… என் தங்கச்சி மலரோட அழகுக்கு, டவுன்ல இருக்கிற பெரிய மிட்டா மிராசுங்க எல்லாம் அவளைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கக் கேட்க வந்தாங்கடா. ஆனா இந்தச் சிறுக்கி, எவன் பேச்சைக் கேட்டு அந்தப் பாவி குடிகாரன் கூடப் போயிட்டாளோ… இன்னைக்கு இப்படி ஒரு ஓட்டை வீட்டுல கஷ்டப்படுறாளே!”
அப்பா வருத்தப்பட்டுச் சொன்ன அந்த ஒவ்வொரு சொல்லும் இப்போது ராசகுட்டியின் கண் முன்னே நிழலாடியது.
உண்மையில் மலரின் தோற்றத்தைப் பார்த்தால், அவள் ஏதோ ஒரு பெரிய ஜமீன் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவள் என்றுதான் அனைவரும் நினைப்பார்கள். 38 வயதிலும் குறையாத அந்தப் பொலிவு, வாளிப்பான உடல் வாக்கு, தகதகக்கும் மஞ்சள் நிறத் தொடை என எதற்கும் ஒரு குறைச்சலும் இல்லை. ஆனால், போதிய வசதி வாய்ப்புகள் இல்லாததால், அவள் உடுத்தியிருந்த அந்த அழுக்குச் சேலையும், இந்தப் பழைய குடிசை வீடும் அவளது அழகை ஏளனம் செய்வது போலத் தெரிந்தது.
அடுப்பங்கரையின் அந்த மங்கலான வெளிச்சத்தில், அடுப்பு ஊதுவதற்காக அவள் குனிந்தபோது, அவளது இடுப்பு மடிப்புகளும், அந்த அழுக்குச் சேலையின் இடுக்கில் தெரிந்த அந்தப் பேரழகும் ராசகுட்டியை மீண்டும் ஒருமுறை திகைக்க வைத்தது.
“இவ்வளவு அழகான ஒரு பொம்பளை, இந்தக் குடிகாரன் கூட வந்து இப்படிச் சீரழியணுமா?” – ராசகுட்டியின் மனதில் ஒருவிதக் கோபமும், அதே சமயம் அத்தையின் மேல் ஒருவிதத் தாளாத ஆசையும் ஒருசேரக் கிளம்பியது.
“ராசகுட்டி… நீ போய் வெளிய உக்காருடா, நான் காபி போட்டு எடுத்துட்டு வர்றேன்,” என்று மலர் அத்தை சொல்லியும், அவன் அதைச் சிறிதும் அலட்டிக்கொள்ளவில்லை. அந்தச் சிறிய அடுப்பங்கரையின் ஒரு ஓரத்தில் சாய்ந்து நின்று கொண்டு, அவளது ஒவ்வொரு அசைவையும் தன் கண்களால் விழுங்குவது போல ரசித்துக் கொண்டிருந்தான்.
அந்த இடம் அவ்வளவு நெருக்கமானது. மலர் அத்தை அங்கும் இங்கும் நகர்ந்து பால் பாத்திரத்தை எடுப்பதற்கும், சர்க்கரை போடுவதற்கும் முயலும் போதெல்லாம், அவனது உடலை உரசியபடிதான் செல்ல வேண்டியிருந்தது.