அந்தக் கோயம்புத்தூர் கிராமத்தின் ஓரத்தில், ஒரு சிறிய கூரை வீடு. சுற்றி விளைச்சல் நிலங்கள் செழிப்பாக இருந்தாலும், ராசகுட்டியின் குடும்பத்திற்குச் சொந்தமானது அந்த அரை ஏக்கர் மானாவாரி நிலம் மட்டும்தான்.
மாநிறமாக இருந்தாலும், களையான முகம் கொண்ட அந்த ராஜேஷ்—அவனை ஊரே ‘ராசகுட்டி’ என்றுதான் அழைக்கும். அவன் பத்தாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்த அந்தச் சின்ன வயதிலேயே விதி விளையாடியது. ஒரு விபத்தில் தந்தை மாணிக்கம் அவர்களைத் தவிக்கவிட்டுச் செல்ல, 16 வயதிலேயே குடும்பப் பாரம் அவன் தோளில் ஏறியது.
பன்னிரண்டு வயதே ஆன சின்னஞ்சிறு தங்கை, கணவனை இழந்த துக்கத்தில் உறைந்து போன தாய் அம்பிகா. அந்தக் கிழிந்த கூரை வீட்டிற்குள் வறுமை தாண்டவமாடியது.
“பணம் இருக்கிறவங்க முன்னாடி நாம தலை குனியக் கூடாது ராசகுட்டி. நமக்குன்னு இருக்கிறது இந்த மானமும், படிப்பும்தான்,”
என்று சொல்லிச் சொல்லியே அவனை வளர்த்தாள் அம்பிகா. இளம் வயதிலேயே கணவனை இழந்த அவளை, ஊரில் இருந்த சிலர் பணத்தாசை காட்டி வளைக்கப் பார்த்தனர். ஆனால், அந்தத் தர்மபத்தினி எதற்கும் அசையவில்லை. கஞ்சி குடித்தாலும் தன் பிள்ளைகளின் கௌரவம் குலையக் கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருந்தாள்.
ஒருவேளை சாப்பாட்டிற்கே கஷ்டப்பட்ட காலத்திலும், தன் கையில் இருந்த சிறு நகைகளை அடகு வைத்து, கூலி வேலைக்குச் சென்று தன் மகனை டிப்ளோமா படிக்க வைத்தாள்.
தன் தாயின் கண்ணீருக்குப் பலன் சேர்க்க வேண்டும் என்ற வெறியோடு படித்த ராசகுட்டி, 22 வயதில் பாரத்தை நெஞ்சில் சுமந்து கொண்டு வெளிநாட்டிற்குப் பறந்தான். பல ஆண்டுகள் அங்கே உழைத்துத் தேய்ந்த பிறகு, இதோ இப்போது குடும்பத்தின் நிலைமை சற்றுத் தலைதூக்கத் தொடங்கியிருக்கிறது.
அந்தச் சின்னஞ்சிறு கூரை வீடு இப்போது செங்கல் சுவர்களால் சற்றே பலமாக மாறியிருந்தது. வசதிகள் பெரிய அளவில் இல்லாவிட்டாலும், அந்த நான்கு சுவர்களுக்குள் நிறைந்திருந்தது அன்பும், பண்பும்தான். மாணிக்கம் விட்டுச் சென்ற அந்த அரை ஏக்கர் நிலத்தில் ராசகுட்டி தன் வியர்வையைச் சிந்தி உழைத்து, தன் தங்கை நந்தினி பெரிய மனுஷியானபோது உறவினர்கள் மெச்சும் படி விசேஷத்தைச் சிறப்பாகச் செய்து முடித்தான்.
ஆனால், பாசம் என்பது பணத்தில் இல்லையே! ராசகுட்டி வெளிநாட்டிற்குச் சென்று நான்கு வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. அந்தச் சின்னஞ்சிறு வீட்டில் இப்போது ராசகுட்டியின் நினைவுகள் மட்டும்தான் குடியிருக்கின்றன.