தன் கணவனின் ஆவேசமான, அழுத்தமான, இறுக்கமான அணைப்பில் திணறி கொண்டிருந்த சுந்தரி, இந்த வேகமான தாக்குதலை எதிர்பார்க்கதவளாய்,
“க்க்க்க்க்க்கூம்” என்ற ஒலியுடன் தன் கணவனை தன்னுள் அடைத்துக்கொண்டாள். உள்ளே நுழைந்த குமார், சிறிது நேரம் தன் இடுப்பை அசைக்காததால், சுந்தரி தன்னுள்ளிருந்தவனை, தன் புழைச்சுவர்களை இறுக்கி, தன் உட்ச்சுவர்களின் சூட்டால் அடைகாத்தாள்.
“குமரு… டைட்டா இருக்கேடா, கண்ணு… மெதுவா பண்றியா? இப்ப எதுக்கு வெய்ட் பண்றே? கண்ணில் ஆர்வமும், வெட்கமும் பொங்க தன் கணவனின் இடுப்பை தன் கரங்களால் அழுத்தினாள். குமார், இலேசாக தன் இடுப்பை அசைத்தார்.
“ஏம்ம்மா…ப்ப்ஸ்ஸ்ஸ்.” சுந்தரியின் உதடுகள் முனகின. விழிகள் குவிந்திருந்தன. அவள் காதுகள் சிவந்திருந்தன. குமாரின் செவியில் அவள் முனகல் இன்பத் தேனை பாய்ச்ச, அவர் வெகு வேகமாக சுந்தரியின் ஈரப்புழைக்குள் இயங்கத் தொடங்கினார். உள்ளத்தில் மோகத்துடன், உதட்டில் முனகலுடன், அவளுக்குள் புதைந்து, மேலெழுந்து, புதைந்து, மேலெழுந்து. மீண்டும் புதைந்தார்.
சுந்தரி மனம் நிறைந்த பாசத்துடன், ஆசையுடன், தாபத்துடன், தன்னை குமாரிடம் பூரணமாக ஒப்புவித்துவிட்டு, அவர் இயங்குவதற்கு ஏற்ப தன் உடலை மல்லாந்து மலரவிட்டு இயக்கினாள். கணவனின் அசைவிற்கேற்ப தன்னை மிதமாக அசைத்துக்கொண்டிருந்தாள். அசைவு தந்த சுகத்தை மனமார துய்த்து மகிழ்ந்தாள். தன் இணையை மகிழ்வித்தாள். குமாரின் வேகம் மெல்ல மெல்ல அதிகமானது.
சுந்தரி தன் கணவனின் உடல் வலிவை கண்டு ஒரு நொடி திகைத்தவள், அவருடைய தாக்குதலின் வலுவை கண்மூடி ரசித்து அனுபவித்தாள். தன் வாயில் உமிழ் நீர் கசிய கசிய, அவர் உதடுகளை வெறியுடன் கவ்விச் சுவைத்து களித்தாள்.
தன் உதடுகளை அவருக்கு பிரித்து, விரித்து சுவைக்கக் கொடுத்தாள். தன் ஆசை மனைவியின் இதழ்களின் சுவையால், மலையிலிருந்து வேகமாக விழும் அருவி நீரைப் போல், சுந்தரிக்குள் குமார், ஆர்பரிக்கும் சத்தத்துடன் விழுந்து எழுந்து சுகத்தைப் பரப்பிக்கொண்டிருந்தார். சுந்தரி தன் கண்கள் தாபத்தில் கிறங்கி, தன் மூச்சிறைக்க, இத்தனை வலுவாக இவனால் என்னுள் முயங்க முடியுமா? மீண்டும் மீண்டும் தன் மனதினில் வியந்தாள்?!
கலவியின் முடிவில், இருவரின் தேகங்களில், நெருப்பு கணல் திகுதிகுவென அணலடிக்க, சுந்தரியின் விழிகள் மூட, நெற்றி புருவ மத்தியியல் சிறு சிறு ஓளித்துணுக்குகள் மின்ன, குமார் தன் ஆதாரம் வெடிக்க, மெல்ல மெல்ல இளகி, இளம் சூடான திரவத்தை சுந்தரிக்குள் தெளித்தார்.
சுந்தரி குமாரை இறுக்கி அணைத்து அவர் காதுமடலை ஆசையுடன் கடித்துக்கொண்டிருந்தாள். கணவனின் முகம் திருப்பி, முகமெங்கும் முழு இச்சையுடன் முத்தமிட்டாள். தான் அசையாமல், அவனையும் அசைக்காமல், அவன் களைப்புத் தீரும் வரை, தன் மேல் கிடக்க அனுமதித்தாள். அவன் உடல் பாரத்தை சுமப்பதில் அன்று அவள் மிகுந்த இன்பத்தைக் கண்டாள்.
தானாக தன்னருகில் சரிந்த தன் ஆசைக்கணவனை, ஒருக்களித்து அவனுடைய முகத்தை தனது வியர்த்திருந்த ஈரமார்பில் அழுத்திக்கொண்டாள். தாயின் மார்பில் முகம் புதைத்துக்கிடக்கும் குழந்தையைப் போல் குமார் அத்தருணத்தில், அவருடைய
“நான்” ஐ மறந்து கிடந்தார்.
“நான்” மறைந்ததால்,
“நானுடன்” தொடர்புள்ள,
“காலம், இடம், நீ, அது, அவன், அவள்” எல்லாம் மறைந்தது.
“பரவசம், பரவசம், பரவசம்” அது ஒன்று மட்டுமே பாக்கியிருந்தது.
அறையின் ஜன்னல் கம்பிகளுக்குள் நுழைய முயன்ற நிலவு, கட்டிலில் பிறந்த மேனியில், கலவியில் ஈடுபட்டு, உடல் களைத்துக் கிடந்த தம்பதிகளை கண்டதும், வெட்க்கத்தில் மேலும் குளிர்ந்து தன் முகம் மறைக்க, கருமேகங்களின் துணையை நாடியது.
“காலையில போனவன் நீ, இவ்வள நேரமா எங்கடா சுத்திட்டு வர்றே?”
பத்து மணியளவில், தன் தாயின் விருப்பப்படி, சிவதாணுவின் வீட்டில், சுகன்யாவை பார்க்க சென்ற சம்பத், மதியம் இரண்டு மணிக்கு வீட்டுக்குத் திரும்பியதும், ராணி தன் பிள்ளையின் சோர்ந்த முகத்தைப் பார்த்து பதறிப் போனாள்.
“வீட்டுக்குள்ளே வர்றப்பவே, என்னை நீ சும்மா நச்சு நச்சுன்னாதேம்மா?” சம்பத் அலுப்பும் சலிப்புமாக எரிந்து விழுந்தான்
“வெளியில எதாவது சாப்பிட்டியாடா…ராஜா… ஏன் கோவப்படறே?” …
“மணி ரெண்டாச்சே!” நேரத்துக்கு சாப்பிட்டு பழக்கமாச்சே இவனுக்கு? இவன் பசியினாலத்தான் உர்ன்னு கோபமா இருக்கானா?
“எதையாவது சீக்கிரமா குடுத்துத் தொலைம்மா…பசி உயிர் போவுது..!” சம்பத் தன் முகத்தைச் சுளித்தான்.