ராசகுட்டியையும் எப்படியாவது வெளிநாட்டுக்கு அனுப்பி, தன் குடும்பக் கஷ்டத்தைத் தீர்க்க வேண்டும் என்று அம்பிகா ஏற்கனவே ரங்கசாமியிடம் சிபாரிசு செய்திருந்தாள். அவரைப் பார்த்ததும், “ஏதாவது நல்ல செய்தி கொண்டு வந்திருப்பாரோ?” என்கிற ஏக்கமும் நம்பிக்கையும் அவளது முகத்தில் மின்னியது.
“அண்ணே… வாங்கண்ணே! என்ன இந்த நேரத்துல வந்திருக்கீங்க? தம்பிக்கு ஏதும் தகவல் வந்திருக்கா?” என்று ஆர்வத்தோடு அவரை வரவேற்றாள் அம்பிகா.
திண்ணையில் அமர்ந்திருந்த ராசகுட்டிக்கு ஒரு நிமிடம் தூக்கி வாரிப்போட்டது. ஒரு பக்கம் அத்தை மலர் கொடுத்த அந்த ஈரமான இன்பம், இன்னொரு பக்கம் தன் அம்மாவின் மடியில் கண்ட அந்தத் தற்செயலான சொர்க்கம்… இப்போதே இங்கிருந்து கிளம்ப வேண்டுமா என்கிற ஒரு மெல்லிய வருத்தம் அவனுக்குள் எட்டிப் பார்த்தது.
ரங்கசாமி தன் துண்டை உதறித் தோளில் போட்டபடி, “தகவல் இல்லாம வருவேனா அம்பிகா ? சென்னை ஆபிஸ்ல இருந்து கூப்பிட்டிருக்காங்க. ராசகுட்டியோட பாஸ்போர்ட் வேலை முடிஞ்சுடுச்சு, அடுத்த வாரம் மெடிக்கல் செக்கப்புக்கு வரச் சொல்லியிருக்காங்க,..சீக்கிரம் எனக்கு வர வேண்டிய 10000 எடுத்துவைங்க என்று ஒரு குண்டைத் தூக்கிப் போட்டார்.
அம்பிகாவுக்குத் தலையே சுற்றியது. சந்தோஷப்படுவதா அல்லது அவர் கேட்ட அந்தப் பத்தாயிரம் ரூபாய்க்கு எங்கே போவது என்று திகைத்து நின்றாள்.
“என்ன அண்ணே… நிஜமாவா சொல்லுறீங்க?” என்று கேட்டவளுக்கு, அவர் கேட்ட அந்தத் தொகை ஒரு பெரிய பாரமாக நெஞ்சில் ஏறியது.
“அட ஆமா புள்ள! சட்டுபுட்டுனு கிளம்புற வேலையைப் பாருங்க. அப்புறம் முக்கியமான விஷயம்… எனக்கு வரவேண்டிய அந்தப் பத்தாயிரம் ரூபாயை ரெண்டு நாள்ல எடுத்து வைங்க,” என்று ரங்கசாமி கறாராகச் சொன்னார்.
பத்தாயிரம் என்பது 1996-ல் ஒரு பாமரக் குடும்பத்திற்குப் மிகப்பெரிய தொகை. “அண்ணே… ராசகுட்டி அங்க போய் சம்பாதிச்சு அனுப்புவான், அதுல கழிச்சுக்கோங்கண்ணே,” என்று அம்பிகா கெஞ்சலாகக் கேட்க, ரங்கசாமி விடவில்லை.
“இந்த பாரும்மா… இதெல்லாம் என்கிட்ட வச்சுக்காத! இன்னும் ரெண்டு நாள்ல காசைத் தர்றதா இருந்தா சொல்லு, இல்லன்னா வேற ஒருத்தனை அனுப்பிடுவேன்,” என்று சொல்லிவிட்டுப் பதிலை எதிர்பார்க்காமல் விறுவிறுவெனக் கிளம்பிப் போனார்.
ராசகுட்டிக்கு மனதிற்குள் இந்த ஊரிலேயே, தன் அத்தை மற்றும் அம்மாவின் அந்த இதமான அரவணைப்பிலேயே தங்கிவிடலாம் என்றுதான் ஆசை. ஆனால், வீட்டின் வறுமை அவன் தொண்டையை அடைத்தது.
“அம்மா… நான் கண்டிப்பா போய்த்தான் ஆகணுமா?” என்று அவன் கேட்டபோது, அம்பிகாவின் கண்களில் ஒரு கணம் கண்ணீர் எட்டிப் பார்த்தது. எந்தத் தாய்க்குத்தான் தன் பிள்ளையைப் பிரிய மனம் இருக்கும்? ஆனால், வீட்டின் நிலைமையை நினைத்து மனதைக் கல்லாக்கிக் கொண்டாள்.
“என்ன ராசகுட்டி இப்படிப் கேட்டுட்ட? நம்ம வீட்டு நிலைமை உனக்குத் தெரியும் தானேப்பா. நீ போய்ச் சம்பாதிச்சாத்தான் நம்ம கஷ்டம் தீரும்,” என்று பாரமான இதயத்தோடு சொன்னாள்.
“அதுக்கில்லம்மா… அந்தப் பத்தாயிரம் ரூபாய்க்கு என்ன பண்றது?” என்று அவன் தயக்கத்தோடு கேட்க, அம்பிகா ஒரு யோசனை சொன்னாள்.
“டேய்… உன் பத்மா பெரியம்மா கிட்ட கேட்டு வாங்கிட்டு வாடா. நான் ஏற்கனவே அவகிட்டப் பேசிட்டேன். எல்லாம் ரெடியானதும் வந்து வாங்கிக்கச் சொன்னா. அப்புறமா உன் சம்பளத்துல இருந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமா திருப்பிக் கொடுத்திடலாம்,” என்று அம்பிகா சொன்னதும் ராசகுட்டிக்கு ஒரு புதிய வழி தெரிந்தது.
பத்மா பெரியம்மா, அம்பிகாவின் அக்கா. அவர்கள் குடும்பம் பக்கத்து ஊரில் ஓரளவுக்கு வசதியாகவே வாழ்ந்து வருகிறார்கள். அம்பிகா தன் கணவன் இறந்த பிறகு, அங்கு அடிக்கடி செல்வதைத் தவிர்த்து வந்தாள்; விசேஷங்களுக்கு மட்டுமே போவாள். ஆனால், இப்போது மகனின் எதிர்காலத்திற்காகத் தன் சுயமரியாதையைச் சற்றே தள்ளி வைத்துவிட்டு உதவியைக் கேட்டிருந்தாள்.
ராசகுட்டியும் சரி என்று தலையசைத்துவிட்டுத் தன் பெரியம்மா ஊருக்குக் கிளம்பத் தயாரானான்
ராசகுட்டி சைக்கிளை வேகமாக மிதித்துக் கொண்டிருந்தான். காலையிலேயே அத்தையிடம் கண்ட அந்த உக்கிரம், அம்மாவின் மடியில் கிடைத்த அந்தச் சொர்க்கம் என அவனது மனது அலைபாய்ந்து கொண்டிருந்தாலும், பெரியம்மாவிடம் அந்தப் பத்தாயிரம் ரூபாயை வாங்கிவிட வேண்டும் என்கிற பதற்றமும் அவனுக்குள் இருந்தது.
பத்மா பெரியம்மாவின் வீடு என்பது அந்த ஊரிலேயே ஒரு தனி ராஜாங்கம். அம்பிகாவைப் போல அவள் அமைதியானவள் இல்லை; வாயைத் திறந்தாலே இரட்டை அர்த்தத்தில் பேசி, கேட்பவர்களைக் கிறங்க வைப்பவள்.
பத்மா பெரியம்மா –
நல்ல திமிசு கட்டை போன்ற உடம்பு. இந்த வயதிலும் தன் புருஷன் முத்துப்பாண்டியிடம் நல்ல ‘ஓல் வாங்கி ‘ உருண்டு திரண்ட தேகம். வயிற்றில் இரண்டு மடிப்புகள் விழுந்திருந்தாலும், மின்னும் அந்த முகமும், எடுப்பான அவளது அங்கங்களும் அவளை ஒரு முழுமையான பெண்மையின் அடையாளமாகவே காட்டியது.
அவளது கணவன் முத்துப்பாண்டி, அந்த ஊர் காய்கறிச் சந்தையின் சக்கரவர்த்தி. யாரிடம் எப்படிப் பேசி காரியம் சாதிக்க வேண்டும் என்பது அவருக்கு அத்தனை அப்பட்டமாகத் தெரியும். அவர்களுக்கு ஒரு மகன், ஒரு மகள்.
முதலில் மதுமிதா… ராசகுட்டியை விட மூன்று வயது மூத்தவள். அவளைப் பார்த்தால் ஒரு அரேபியக் குதிரையைப் பார்ப்பது போல இருக்கும்.
மதுமிதா –
சரியான ராங்கி! பணக்கார திமிர் அவளது நடையிலேயே தெரியும். அந்த இறுக்கமான பாவாடைத் தாவணியில் அவளது வளைவுகள் அப்படியே செதுக்கி வைத்த சிலையாக இருக்கும். எடுப்பான மார்புகளும், அகன்ற இடுப்பும், அவளது அந்த மேனியில் வழியும் பளபளப்பும் எந்த ஆணையும் ஒரு நிமிடம் தடுமாற வைக்கும். என்னதான் திமிர் பிடித்தவளாக இருந்தாலும், தன் சித்தி அம்பிகாவுக்கும் ராசகுட்டிக்கும் அவள்தான் உயிர்.
கடைசியாக மதன் – ராசகுட்டியின் அதே வயதுதான். படிப்பு ஏறவில்லை என்றாலும் அப்பாவோடு சேர்ந்து வியாபாரத்தைக் கவனித்துக் கொள்கிறான். அம்பிகா வீட்டுக்குத் தேவையான காய்கறிகளை மூட்டை மூட்டையாகக் கொண்டு வந்து போடுவதே இவன்தான். ராசகுட்டியும் மதனும் நல்ல நண்பர்கள் போலப் பழகிக் கொள்வார்கள்.