ராசகுட்டி மெல்லத் தன் கண்களை வெட்டித் திறந்தான். மங்கலான வெளிச்சத்தில், ஒரு பெண் உருவம் தன் மேல் அமர்ந்து ஆவேசமாகக் குதிப்பதைக் கண்டான். பார்வை கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தெளியத் தெளிய, அவன் கண்ட காட்சியை அவனாலேயே நம்ப முடியவில்லை.
அங்கே, தன் அத்தை மலர்… ஒரு தேவதையைப் போல முழு அம்மணமாக, அவனது அந்த முரட்டு ஆண்மையின் மேல் அமர்ந்து, மார்புகள் குலுங்கக் குலுங்க அவனை மட்டை உரித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவனது 19 வயது வாலிப மூளைக்கு எதுவும் யோசிக்கத் தோன்றவில்லை; தன் கைகளை மெல்ல முன்னே கொண்டு வந்து, அத்தையின் அந்தப் பருத்த மார்புகளைப் பற்றினான்.
அதுவரை எந்த உணர்வும் இல்லாமல் இருந்தவன், இப்போது தானாகவே தன் கைகளால் மார்பைப் பற்றயதும் மலருக்குச் சந்தோஷம் தாங்க முடியவில்லை. அவன் அபாயக் கட்டத்தைத் தாண்டிவிட்டான் என்று புரிந்தவள், அவனது கைகளுக்கு மேலாகவே தன் கைகளை வைத்து, அந்தப் பழுத்தக் கனிகளை ஆக்ரோஷமாகப் பிசைந்தாள்.
ராசகுட்டியும் விடவில்லை. தன் உள்ளங்கையால் அந்த மார்புகளை அழுத்திப் பிசைந்து, அந்தக் கூர்மையான காம்புகளைத் தன் விரல்களால் பிடித்து இழுத்தான். அந்தத் தீண்டலில் மலரின் வேகம் இன்னும் அதிகமானது.
“டப்… டப்… டப்…” என்று அந்தப் பம்செட் அறையைத் தாண்டி அந்தச் சத்தம் எதிரொலித்தது. மலர் தன் இடுப்பை ஆவேசமாக உயர்த்தி உயர்த்தி அந்த முரட்டுச் சுன்னியின் மேல் இறங்கினாள்.
இருவரும் உச்சத்தை நோக்கி அதிவேகமாகச் சென்று கொண்டிருந்தார்கள். இறுதியாக, ராசகுட்டி தன் இடுப்பை ஒரு பெரும் ஏம்பாக ஏம்பினான். அவனது ஆண்மையிலிருந்து அந்த விந்துத் தாரை, அத்தையின் புண்டைக்குள் பீய்ச்சி அடித்தது. அது வெறும் விந்து மட்டும் அல்ல… அவனது உடலில் இருந்த அத்தனை காய்ச்சல் விஷத்தையும் அந்த வேகம் வெளியே தள்ளியது.
உடல் மெல்லத் தளர்ந்து குளிர்ந்தது. அந்தப் பெரும் போரில் வெற்றி பெற்ற களைப்பில், ராசகுட்டி அப்படியே ஆழ்ந்த உறக்கத்திற்குச் சென்றான்.
வெளியே அடித்துக்கொண்டிருந்த அந்தப் பெரும் புயலும் மழையும் மெல்ல ஓய்ந்தது. மலர் அத்தையும் பெரும் சோர்வோடு, தன் அண்ணன் மகனின் அந்த இளமையான மார்பில் சாய்ந்து, அவனருகிலேயே படுத்துக்கொண்டாள். அந்த ஒரு மழையிரவு, அவர்கள் இருவரின் வாழ்க்கையையும் என்றென்றைக்குமாக மாற்றிவிட்டது.
அந்தப் பழைய மோட்டார் ரூமின் ஓட்டை வழியாகச் சூரிய வெளிச்சம் மெல்ல எட்டிப் பார்த்தது. மழையின் ஈரவாசனையும், காய்ந்த விறகுகள் எரிந்து ஓய்ந்த சாம்பல் வாசனையும் அந்த அறையில் நிறைந்திருந்தது.
ராசகுட்டி மெல்லக் கண்களைத் திறந்தான். நேற்றைய காய்ச்சலின் சுவடு ஏதுமின்றி உடல் லேசாக இருந்தது. ஆனால், தன் மேல் ஏதோ ஒரு பாரமான இதமான சுமை இருப்பதை உணர்ந்து குனிந்து பார்த்தான். அங்கே… தன் அத்தை மலர், இன்னும் ஆடை ஏதுமின்றி தன் மார்பில் முகம் புதைத்து ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தாள்.
நேற்று நடந்த அந்த ரகசியச் சங்கமத்தின் காட்சிகள் ஒவ்வொன்றாக அவனது நினைவுக்கு வந்தன. தன் அத்தை தன் உயிரைக் காப்பாற்ற எவ்வளவு பெரிய எல்லைக்குச் சென்றிருக்கிறாள் என்பதை நினைக்கையில் அவனுக்குப் பெருமிதமாகவும், அதே சமயம் ஒருவித நடுக்கமாகவும் இருந்தது.
மலர் மெல்லக் கண் விழித்தாள். ராசகுட்டி தன்னையே பார்த்துக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டதும், அவளுக்குள் ஒரு கணம் வெட்கமும், மறுகணம் ஒருவிதப் பதற்றமும் தொற்றிக் கொண்டது. சட்டென்று எழுந்து, தரையில் கிடந்த தன் கிழிந்த சேலையைஉடுத்தினாள்
“ராசகுட்டி… இப்போ உடம்பு எப்படிப்பா இருக்கு? காய்ச்சல் எல்லாம் விட்டுடுச்சா?” என்று கேட்டாள். அவளது குரலில் ஒருவிதத் தவிப்பு இருந்தது.
“நல்லா இருக்கேன் அத்தை… ஆனா நீங்க…” என்று அவன் இழுக்க, அதற்குள் …அங்க ஆள் நடமாடும் சத்தம் கேட்க அவள் அவன் வாயைத் தன் கைகளால் பொத்தினாள்.
“நேத்து நடந்தது எதுவுமே வெளிய தெரியக்கூடாது ராசகுட்டி. இது நம்ம ரெண்டு பேருக்கும் இடையில, இந்த மோட்டார் ரூமுக்குள்ளேயே புதைஞ்சு போகணும். இது பாவம் இல்ல… உன் உசுரைக் காப்பாத்த நான் செஞ்ச தர்மம்,” என்று சொல்லிவிட்டு, அவசர அவசரமாகத் தன் கலைந்த தலைமுடியை முடிந்து கொண்டாள். வெளியே அந்த சத்தம் இவர்கள் இருக்கும் அறையை நோக்கி வர …
அதற்குள் இருவரும் உடையை சரி செய்துகொண்டனர்
வெளியே வந்தது பக்கத்து நிலத்து கோமளா. ஆடு மேய்க்கும் அவளது கண்கள் எப்போதுமே எதையாவது துருவிக்கொண்டே இருக்கும்.