“என்னடா ராசு… எப்போ வந்த? நான் உள்ளே கொஞ்சம் அசந்து தூங்கிட்டேன்,” என்று ஒன்றுமே தெரியாதவர் போலக் கேட்டார்.
ராசகுட்டியும் ஒரு நல்ல நடிகனைப் போல “ஆமா பெரியப்பா, இப்பதான் சைக்கிளை நிறுத்தினேன்,” என்று சமாளித்தான். உள்ளுக்குள் இன்னும் அந்த ‘டப்… டப்…’ சத்தம் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தது.
அப்போது உள்ளிருந்து பத்மா பெரியம்மா வெளியே வந்தாள். சற்று நேரத்திற்கு முன்னால் அந்த அசுர வேட்டையில் சிக்கித் தவித்தவள் என்று சொல்லவே முடியாதபடி, இப்போது ஒரு குடும்பத் தலைவியாக மிடுக்காக வந்தாள்.
பத்மா பெரியம்மாவின் அந்தப் பருத்த முந்தானை இடுப்பில் செருகப்பட்டிருக்க, அவளது அந்த ஆழமான தொப்புள் சுழி ராசகுட்டியின் கண்களை அப்படியே இழுத்தது. அவள் நடந்து வரும்போது, ஜாக்கெட்டுக்குள் சிறைப்பட்டிருந்த அந்தப் பெரிய மார்புகள் தாளலயம் தப்பாமல் குலுங்கின. அந்தத் தகிக்கும் உடம்பில் இன்னும் அந்த வியர்வை மணம் மாறாமல் இருந்தது.
“என்னடா ராசு… சென்னைக்குக் கிளம்பப் போறயாமே? ரங்கசாமி வந்து பேசிட்டுப் போனானா?” என்று அவள் கேட்டபோது, ராசகுட்டி தன் தயக்கத்தைச் சொல்லத் தொடங்கினான்.
“ஆமா பெரியம்மா… ஆனா அந்தப் பத்தாயிரம் ரூபாய்க்குத்தான்…” என்று அவன் இழுக்க, பத்மா பெரியம்மா சிரித்துக் கொண்டே அவன் தலையைக் கோதினாள்.
“என்னடா ஆனா… ஓணான்னுட்டு! ரங்கசாமி எங்ககிட்டயும் வந்து சொல்லிட்டுத்தான் போனான். உனக்காகப் பெரியப்பா காசை எடுத்து வச்சிருக்காரு. இன்னைக்குப் பொழுது அடைஞ்சிடுச்சு, இங்கேயே தங்கு. நாளைக்குக் காலையில காசை வாங்கிட்டுப் போயேன்,” என்று அவள் சொன்னதும், ராசகுட்டி உண்மையாலுமே கண்கலங்கிவிட்டான்.
தன் குடும்பக் கஷ்டத்தைப் புரிந்து கொண்டு, தான் கேட்கும் முன்பே பெரியப்பாவும் பெரியம்மாவும் உதவி செய்ய முன்வந்தது அவனது மனதை உருக்கியது.
பெரியப்பா முத்துப்பாண்டி சிரித்துக் கொண்டே, “சரிடா ராசு… நீ போய் கை கால் கழுவிட்டு வா. உன் பெரியம்மா நல்லா ஆட்டுக்கறி குழம்பு வச்சிருக்கா , கொஞ்ச நேரத்துல உன் அக்கா மதுமிதாவும் மதனும் வந்ததும் எல்லாரும் ஒண்ணா உட்காரலாம்,” என்று சொல்ல,
ராசுக்குட்டி தலை அசைத்தபடி வீட்டுக்குள் நுழைந்தான், சிறிது நேரத்தில் மதனோடு சேர்ந்து மதுமிதா அக்காவும் வந்துவிட, வீடே திருவிழாக் கோலம் பூண்டது.
மதனும் மதுமிதாவும் ராசகுட்டியை சும்மா விடுவார்களா? “என்னடா ராசு… சென்னைக்கு போறேன்னு பெரிய ஆளா ஆகிட்டியே? அங்க போனதும் எங்களை எல்லாம் மறந்துடுவியா?” என்று மதன் ஒரு பக்கம் கிண்டல் செய்ய, மதுமிதா அக்கா தன் பங்கிற்கு அவனை வம்புக்கு இழுத்தாள்.
மதுமிதா அக்கா – , மெல்லிய தாவணியில் அவளது அந்த வளைவுகள் ராசகுட்டியின் கண்களைச் சுழற்றின. “என்னடா தம்பி… சென்னைக்கு போறதுக்கு முன்னாடி உன் அக்காவுக்கு ஏதும் சீர் செய்ய மாட்டியா?” என்று அவள் கண்ணைச் சிமிட்டிப் பேசும்போது, ராசகுட்டிக்கு முகம் சிவந்தது.
பாவம் ராசகுட்டி! அவர்களைப் போல வாயாடி இல்லை என்பதால், அவர்கள் இருவருக்கும் இடையில் சிக்கித் தவித்தான். இடையில் பத்மா பெரியம்மா தான் அவனைப் பரிதாபப்பட்டு காப்பாற்றினாள்.
“ஏன்டா ராசு… இவங்க ரெண்டு பேரும் அம்புட்டு வாய்கிழிய பேசுறாங்க… நீ ஏன்டா பதிலுக்குப் பேசாம இப்படியே பாவமா இருக்க?” என்று பெரியம்மா கேட்க, ராசகுட்டி தன் அந்தச் சிரிப்பையே பதிலாகத் தந்தான்.
“விடு பெரியம்மா… அக்கா தானே பேசுறா, பேசிட்டுப் போகட்டும்,” என்று அவன் குழைவாகச் சொன்னது மதுமிதாவுக்கு இன்னும் பிடித்துப்போனது.
“பாத்தியா அம்மா… என் தம்பி எவ்வளவு சமத்துன்னு!” என்று சொல்லியபடி, மதுமிதா ராசகுட்டியின் அருகில் வந்து அவனது கன்னத்தைக் கிள்ளினாள்.
பத்மா பெரியம்மா சிரித்துக் கொண்டே, “சரி சரி… எல்லாரும் கை கழுவிட்டு வாங்க. ஆட்டுக்கறி குழம்பு ஆறிடப் போகுது. மதுமிதா… தம்பிக்கு இலையைப் போட்டுப் பரிமாறு,” என்று சொல்ல, குடும்பமே ஒன்றாக அமர்ந்து சாப்பிட்டு முடித்தார்கள்