மலர் இப்போது தன் மானமா அல்லது தன் மருமகனின் உயிரா என்கிற அந்த இக்கட்டான போராட்டத்தின் உச்சியில் நின்றிருந்தாள். ஒருவேளை காய்ச்சலில் துடிப்பது தன் குடிகாரக் கணவனாக இருந்திருந்தால், ‘இவன் செத்தாலாவது நமக்கு நிம்மதி’ என்று அப்படியே கைவிட்டுப் போயிருப்பாள். ஆனால் இங்கே கிடப்பது அவளது ரத்தமான அண்ணன் மகன்!
தன் அண்ணன் மறைந்ததற்குத் தானும் ஒரு மறைமுகக் காரணம் என்று மலர் அழாத நாட்களே இல்லை. தன் காதல் திருமணத்தால் அண்ணன் மனதளவில் எவ்வளவு பாதிக்கப்பட்டார் என்பது அவளுக்குத் தெரியும்.
“அண்ணனைத்தான் பறிகொடுத்துட்டேன்… இப்போ அண்ணன் விட்டுட்டுப் போன அவரோட மறு உருவமான இந்த ராசகுட்டியையும் நான் பறிகொடுக்க விரும்பல! இவன் உயிருக்காக என் மானம் ஒரு தூசு!”
என்று வைராக்கியம் கொண்டாள். அவளைப் பொறுத்தவரை ராசகுட்டி வெறும் மருமகன் அல்ல, மீண்டும் பிறந்து வந்த தன் அண்ணன்.
அந்தச் சிறிய மோட்டார் ரூமின் மங்கலான வெளிச்சத்தில், மின்னல் வெட்டும் சத்தத்திற்கு இடையே, மலர் தன் ஜாக்கெட்டின் முதல் கொக்கியைத் தகர்த்தாள்.
அடுத்த கணமே, அந்த இறுக்கமான ஜாக்கெட்டுக்குள் சிறைப்பட்டிருந்த அவளது முப்பத்தாறு அங்குலப் பிரம்மாண்டமான முலைகள், வெளியே வரத் துடித்துப் பிதுங்கிக் கொண்டு எட்டிப் பார்த்தன
மிச்சமிருந்த ஜாக்கெட் கொக்கிகளையும் மலர் பதற்றத்துடன் கழற்றினாள். இரண்டு பக்கமும் துணிகள் விலகிச் செல்ல, அவளது அந்தப் பிரம்மாண்டமான முலைகள் இரண்டும் தன் மருமகனைப் பார்த்துக் குதித்து வெளியே வந்தன. அடுத்த நொடி, இடுப்பில் கட்டியிருந்த பாவாடை நாடாவையும் அவள் உருவ, அதுவும் ‘பொத்தென’ சுருண்டு அவளது காலடியில் விழுந்தது.
அந்த இருண்ட அறையில், மயங்கிக் கிடக்கும் தன் மருமகன் முன்னால் ஒரு தேவதையைப் போல முழு அம்மணமாக நின்றாள் மலர்.
மலர் அத்தையின் அந்தப் பெருத்த மார்பகங்கள் 38 வயதிலும் ஒரு கன்னிப் பெண்ணின் மார்புகளைப் போலத் திமிறிக் கொண்டு நின்றன.
அவளது குடிகாரக் கணவன் அவளைச் சரியாகத் தீண்டாததாலோ என்னவோ, அந்த மார்புகள் இன்னும் தளரவே இல்லை; அவ்வளவு இறுக்கமாக இருந்தன. அந்தப் பழுத்தக் கனிகளின் காம்புகளைச் சுற்றிப் படர்ந்திருந்த அந்தப் பழுப்பு நிறக் கருவளையமும், அந்தக் குளிருக்கு ஈட்டி முனை போலக் கூர்மையாக நின்ற காம்புகளும் ராசகுட்டியின் முகத்திற்கு மிக அருகில் ஊசலாடின.
அப்படியே கீழே இறங்கினால், அவளது வயிறு ஒரு ஓவியம் போல இருந்தது. அந்த ஊரில் இருக்கும் மற்றப் பெண்களுக்குப் பிரசவம் பார்த்ததில் வயிறு தளர்ந்து தொப்பையாகப் போயிருக்கும். ஆனால், மலர் இதுவரை கருவுறாததால், அவளது வயிறு இடுப்பு மடிப்பு கூட இல்லாமல் அவ்வளவு எடுப்பாகவும் சமதளமாகவும் மின்னியது.
இன்னும் கீழே இறங்கினால், அவளது அந்தப் பெண்மைப் பொக்கிஷம்… அங்கே அடர்த்தியாக வளர்ந்திருந்த அந்த ரோமக் காடு, ஒரு அமேசான் வனம் போலப் புதராக மண்டி இருந்தது. கணவன் ஒழுங்காக உறவு கொள்ளாததால், அந்தப் பகுதி எந்தத் தடயமும் இன்றி அத்தனைப் பத்திரமாக, ஒரு ரகசியப் புதையலாக இருந்தது. ஆனால் இன்று, எதிர்பாராத விதமாக அந்தப் புதையலுக்கு வேலை வந்துவிட்டது.
மின்னல் வெட்டும் அந்த நொடிப் பொழுதில், மலரின் அந்தத் தகிக்கும் தேகம் ஒரு தங்கச் சிலையாக மின்னியது.
“அண்ணன் புள்ளையை இப்படியே சாக விட முடியாது… என் உடம்புல இருக்கிற அத்தனைச் சூட்டையும் அவனுக்குக் கொடுத்துக் காப்பாத்துவேன்!”
என்று வைராக்கியம் கொண்டவள், அப்படியே அம்மணமாகத் தரையில் சரிந்து, காய்ச்சலில் நடுங்கிக் கொண்டிருந்த ராசகுட்டியைத் தன் வெற்று மேனியோடு அள்ளி அணைத்துக் கொண்டாள். அவனது சுட்டெரிக்கும் நெஞ்சு, மலரின் குளிர்ந்த காம்புகளில் அழுந்தியது. இருவரின் உடலும் ஒன்றோடொன்று பிணைந்து, அந்தச் சிறிய அறையில் ஒரு புதுவிதமான வெப்பத்தை உண்டாக்கியது.
மலரின் அந்தப் பருத்த மார்புகள் ராசகுட்டியின் நெஞ்சில் அழுந்திப் பிதுங்கி, இரு பக்கமும் வழிந்து நின்றன. காய்ச்சலின் தகிப்பில் மயங்கிக் கிடந்த அவனது கழுத்தில் தன் முகத்தைப் புதைத்து, ஆதுரத்தோடு முத்தமிட்டாள். ஆனால், ராசகுட்டி எந்த உணர்வும் இன்றிச் சிலையாகக் கிடந்தான்; அத்தையின் அந்த முழு நிர்வாண அழகைக் கூடப் பார்க்கும் நிலையில் அவன் இல்லை.
மலர் விடுவதாக இல்லை. அவனது உயிருக்குள் தன் உடல் சூட்டைப் பாய்ச்சத் துடித்தவள், அவன் மேல் அப்படியே படர்ந்தாள். அவனது காது மடல்களைத் தன் இதழ்களால் கவ்வி முத்தமிட்டாள்.
மெல்ல அவனது நெற்றியில் தொடங்கி, கன்னங்கள், தாடை என முகம் முழுவதையும் தன் ஈரமான இதழ்களால் ஆக்கிரமித்தாள். ஒவ்வொரு முத்தத்திலும் அவனது காய்ச்சல் தன் உடலுக்கு மாற வேண்டும் என்று வேண்டிக்கொண்டாள்.