“இப்போ என்ன குடிமுழுகிப்போச்சு?” என்று அவனது தலையைக் கோதினாள் கவிதா. “சொல்லப்போனா, இப்பத் தான் நீ அவளைக் கல்யாணம் பண்ணறது ரொம்ப சுலபமாயிடுச்சு..”
“அக்கா! என்னக்கா இது?” திலீப் குமுறினான். “ஒரு கெட்டுப்போன பொண்ணை என் தலையிலே…..”
“நிறுத்துடா!” கவிதா இடைமறித்தாள். “அக்காவைக் கன்னிகழிச்சிட்டு அவ கூட ஆறு வருஷம் குடித்தனமே நடத்தினவன் நீ! நீ பேசறியா?”
“அக்கா!” திலீப் குழம்பினான். கவிதா என்ன சொல்ல வருகிறாள்?
“இதோ பாருடா தம்பி! உனக்கு என்னை விட்டிட்டு இருக்க முடியாது; எனக்கும் உன்னை விட்டிட்டு இருக்க முடியாது. நீயும் ஐஸ்வர்யா மேலே ஆசைப்பட்டிருக்கே! நம்ம எல்லாரோட ஆசையும் நிறைவேறணுன்னா நீயே அவளுக்கு வாழ்வு கொடு! அவ உனக்குப் பொண்டாட்டியா இருப்பா! நம்ம தொடர்பும் தொடரும்! நீ வேறே யாரையாவது கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டா அப்புறம் இதெல்லாம் நடக்குமா?” கவிதா அவனிடம் விளக்கமாகக் கூறினாள்.
“அதில்லைக்கா..அவ வந்து…,” என்று திலீப் ஏதோ சொல்ல முயன்றபோது மீண்டும் அவனை அவள் இடைமறித்தாள்.
“டேய்! முன்னே பின்னே தெரியாத ஒரு பொண்ணை நீ கல்யாணம் பண்ணறேன்னு வைச்சுக்குவோம். அவ மட்டும் முன்னாடி எப்படியிருந்தான்னு உனக்கு என்னடா தெரியும்? பின்னாலே அவ மோசமானவன்னு தெரிஞ்சா என்ன பண்ண முடியும்? அதுக்கு இது பெட்டர். ஐஸ்வர்யாவுக்கு நீ வாழ்வு கொடுத்த மாதிரியும் இருக்கும். அப்பப்போ அக்காவையும் நீ ருசி பார்க்கலாம். இது போதாதா?”
திலீப் யோசித்தான். அடடா! இந்த யோசனை நமக்குத் தோன்றவில்லையே!
“அது சரி அக்கா,” என்ற திலீப்,”இதுக்கு உன் புருஷன் சம்மதிப்பாரா?”
“அதை நீ என் கையிலே விட்டிடு! நீ சரின்னு சொல்லு போதும்,” என்று அவனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தாள். ’அப்பாடா, அதிக மூளைச்சலவை தேவைப்படவில்லை,’ என்ற ஆறுதல் அவளுக்கு ஏற்பட்டது.
“சரீன்னு சொன்னா எனக்கு என்ன தருவே?” என்று குறும்புப் புன்னகையோடு கேட்டான் திலீப்.
“ஏதோ, எல்லாத்தையுமே எங்கிட்டே கேட்டு வாங்கிக்கிற மாதிரியில்லே நீ பேசுறே?” என்று கிண்டலாக சிரித்தாள் கவிதா. “முத முதல்லே நானாத் தந்தா நீ எடுத்துக்கிட்டே?”
“அப்போ, எடுத்துக்கட்டுமா?” என்று அவளது கண்களைக் கூர்ந்தவாறே கேட்டான் திலீப்.
“உம்!” என்று புன்னகைத்தாள் கவிதா.
திலீப் கவிதாவை மெதுவாகத் தள்ளினான். அவள் தனது முலைகளின் வனப்பை மூடிக்கொண்டிருந்த துப்பட்டாவைக் களைந்து எறிந்தாள். அவளது இடுப்பில் கைவைத்த திலீப், அவளது சுடிதாரை மெதுவாக மேல்நோக்கித் தள்ளத் தொடங்கினான். அவளது தொப்புள் அவனது கண்களுக்கு விருந்தளித்தது. குனிந்து கொண்டு அக்காளின் தொப்புளில் முத்தமிட்டான். கவிதாவுக்கு மயிர்க்கூச்செரிந்தது. ஒரு கையால் அவளது வயிற்றின் பளிங்கு போலிருந்த சருமத்தை வருடியவாறே, இன்னொரு கையால் அவளது சுடிதாரைத் தொடர்ந்து மேலே தூக்கினான். குறிப்பறிந்த கவிதா தான் அணிந்து கொண்டிருந்த சுடிதாரின் கொக்கிகளை அவிழ்த்து விட்டு, அதைக் கழற்றி எறிந்தாள். அடுத்து அவளது கீழாடையையும் களைந்து கொண்டு, வெறும் பேன்ட்டீஸ் பிராவுடன் கால்நீட்டி சோபாவில் படுத்துக்கொண்டாள். திலீப்பின் ஒரு கை, அவளது பேன்ட்டீஸின் மீது விழுந்து அதைத் தடவித் தடவி அதன் கீழிருந்த அவளது உப்பலான மேட்டை உசுப்பத் தொடங்கியது.
“ஹும்ம்! எல்லாமே சோபாவிலே தானா?” கவிதாவின் குரலில் காமமும் ஆர்வமும் குழைந்திருந்தது.
“பிராவைக் கழட்டுக்கா!”
