அன்றைக்கு பர்வதம் தனது உடைகளை மிகவும் அசட்டையாகத் தேர்ந்தெடுத்து அணிந்து கொண்டிருந்தாள். இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்னர் தைத்துக்கொண்டிருந்த, நாளாவட்டத்தில் சுருங்கிப்போயிருந்த இளமஞ்சள் நிற பிளவுஸ். அதற்குள்ளே கன்னங்கரேலென்று பிரா அணிந்திருந்தாள். மெல்லிய பார்டர் போட்டிருந்த வாயில் சாரி! தலையை அசிரத்தையாக அள்ளி முடிந்து உச்சியில் கொண்டை போட்டிருந்தாள். ஆனாலும், எதிர் வீட்டுப் பையனின் கவனம் தன் மீது இருந்தது, அவளுக்கு அருவருப்பை ஏற்படுத்தினாலும் கூட, இன்னும் சின்னப்பையன்களையும் தன்னால் கவர முடிந்திருந்தை எண்ணி மகிழ்ச்சியும் ஏற்படாமல் இல்லை.
பல்வேறு சிந்தனைகளோடு வீட்டு வேலையைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்த பர்வதம், கதவு தட்டப்படும் சத்தம் கேட்டு வாசல்கதவைத் திறந்தபோது அவர்கள் மூவரும் நின்று கொண்டிருந்தனர். வீட்டின் பின்பகுதியில் தனிப்படிக்கட்டு வைத்து மாடியை வாடகைக்கு விட்டிருந்தாள்; அதில் அவர்கள் மூவரும் தங்கி, டவுணுக்குத் தினசரி போய் கல்லூரியில் படித்து வந்து கொண்டிருந்தனர். குணா,ராஜேந்திரன், தென்னரசு…இவர்கள் மூவரில் யாராவது ஐஸ்வர்யாவை…சே! என்ன இது, எந்த வயதுப் பையனைப் பார்த்தாலும், அவன் தான் தன் மகளைக் கெடுத்திருப்பானோ என்று தனக்கு ஏன் தோன்றுகிறது?
கதவைத் திறந்ததும், அவள் எதிர்பார்த்தது போலவே அவர்களது கண்கள் முதலில் அவளது முலைகளையே தேடின. பர்வதம் சிரித்துக்கொண்டாள். இது போன்ற அறிந்தும் அறியாத வயசுக்காரப்பையன்களின் கண்கள் தன் உடலை மேயும்போது,அவளுக்கு அவ்வப்போது ஒரு கிளர்ச்சி ஏற்படுவது வழக்கமாகி விட்டிருந்தது. அதிலும், இந்த மூன்று வாலிபர்களும் பார்ப்பதற்குப் பொலி காளைகளைப் போலிருப்பார்கள். ஆற்றங்கரை மணலில் தினசரி உடற்பயிற்சி செய்கிற வழக்கமுள்ளவர்கள் என்பதை பர்வதம் பார்த்துத் தெரிந்து கொண்டிருந்தாள். வேட்டி அல்லது லுங்கியைத் தார்பாய்ச்சிக் கட்டிக்கொண்டு, அவர்கள் சிலம்பம் ஆடுவதையும் அவர்கள் பார்த்திருக்கிறாள். அவளது கண்கள் அவர்களது தொடைகளைக் கண்டு ரசித்ததுமுண்டு. தூண்களைப் போலிருந்த அவர்களின் தொடைகளைப் பார்க்கும்போதெல்லாம், பர்வதத்துக்கு அந்தத் தொடைகளுக்கு நடுவே, இடுப்புக்குக் கீழே, அவர்களது ஆணுறுப்புக்கள் எப்படியிருக்கும் என்று பார்க்கிற ஆவலும் ஏற்பட்டதுண்டு. கணவன் இறந்தபிறகு, உடலுறவு என்பதே சுத்தமாக இல்லாமல் போயிருந்த நிலையில், வேறு வழியில்லாமல் சுய இன்பம் பெற்றுக்கொண்டு அரிப்பைத் தீர்த்துக்கொள்ள அவள் முற்பட்ட ஒரு சில சந்தர்ப்பங்களில் அவளையுமறியாமல் அந்த மூவரில் யாராவது ஒருவனின் முகம் தன் கண் முன்பு வந்து தோன்றியதுண்டு. அதற்கேற்றாற்போல, அவர்கள் மூவரும் அவளை சந்தித்து வாடைக கொடுக்க வரும்போதெல்லாம், வந்த சிறிது நேரத்திலேயே அவர்களது உறுப்புகளில் எழுச்சி ஏற்பட்டு, வெட்கமின்றி அவர்களது வீக்கம் வெளிப்படுவதையும் அவள் கவனித்திருக்கிறாள். இருந்தாலும், பேரன் பேத்தி எடுக்கிற வயதில், ஊரில் ஒரு கவுரவமான டீச்சரின் விதவையென்ற நற்பெயரையும், கண்ணியமான ஒரு குடும்பத்தலைவி என்ற நற்பெயரையும் காப்பாற்ற வேண்டி அவள் தனது உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டிருந்தாள்.
“என்னப்பா, மூணு பேரும் சேர்ந்து வந்திருக்கீங்க? காலேஜ் இல்லையா?” என்று கேட்டாள். அவர்கள் பதிலேதும் கூறவில்லை.
“என்னாச்சு..?”
“ஆன்ட்டி..,” என்று தொண்டையை செருமிக்கொண்டு பேசத் தொடங்கினான் தென்னரசு. “நாங்க வேண்ணா அடுத்த மாசத்துலேருந்து கூடுதல் வாடகை கொடுக்குறோம். தயவு செய்து காலி மட்டும் பண்ணச் சொல்லாதீங்க!”
“ஆமாம் ஆன்ட்டி,” என்று சேர்ந்து கொண்டான் குணா. “எங்களாலே டவுணுக்கெல்லாம் போய் வாடகைக்கு வீடு எடுக்க முடியாது. நாங்க அமைதியாப் படிக்கிறதுக்கு இது மாதிரி வேறே எங்கேயும் இடம் கிடைக்காது..”
“ப்ளீஸ் ஆன்ட்டி,” மற்ற இருவருக்கும் ஒத்து ஊதுவது போலத் தானும் சேர்ந்து கொண்டான் ராஜேந்திரன்.
பர்வதத்துக்கு அவர்கள் மூவரையும் பார்த்தால் பரிதாபமாகத் தானிருந்தது. ஆனால்…
“வாடகையை ஏத்தறதுக்காக நான் உங்களைக் காலி செய்யச் சொல்லலியே…?” என்றாள் பர்வதம். “உங்களுக்கே தெரியுமில்லே..இப்போ என் புள்ளை, பொண்ணு ரெண்டு பேரும் பட்டணத்திலே இருக்காங்க! டீச்சர் சாரும் இப்போ உயிரோட இல்லை. நான் மட்டும் இங்கே தனியாக் கஷ்டப்பட வேண்டாமேன்னு தான் என்னையும் பட்டணத்துக்கே வர சொல்லிட்டாங்க..இந்த வீடு மட்டுமில்லேப்பா..எங்களுக்கிருந்த கொஞ்ச நஞ்ச சொத்து எல்லாத்தையுமே கைமாத்தியாச்சு! அதுனாலே தான் உங்களையும் காலிபண்ண சொன்னேன், புரியுதா?”
“அப்படீன்னா..ஊரை விட்டே போறீங்களா?” என்று அதிர்ச்சியோடு கேட்டான் குணா.
