அக்காவை வித விதமாக அனுபவித்து 11

கவிதாவுக்காகக் காத்திருந்த திலீப், அவள் வந்த பிறகு என்ன நடக்கும் என்று எண்ணி மனதுக்குள்ளே சிரித்துக்கொண்டிருந்தான். நான்கு வருடங்கள் துபாயில் பணி புரிந்து விட்டு அவன் நாடு திரும்பியிருந்தான். கவிதாவை உடனடியாக சென்று பார்க்க வேண்டும் என்று அவனது மனம் துடித்தது. ஆனால், கவிதாவின் கணவனின் தங்கை ஊரிலிருந்து வந்திருந்தாள். எனவே ஓசைப்படாமல் ஓரிரு நாட்களுக்கு அவன் ஒரு பகட்டான ஹோட்டலில் தங்கிக்கொண்டு, இத்தனை நாட்களாக கவிதாவுக்காக அவன் சேமித்து வைத்திருந்த இச்சைகள் மொத்தத்தையும் தீர்த்துக்கொண்ட பிறகு, நல்ல பிள்ளை போல அவளது வீட்டுக்குப்போய், அவளது கணவனையும் மரியாதை நிமித்தமாக சந்தித்து விட்டு, தான் கொண்டு வந்த பரிசுப்பொருட்களையும் அளித்து விடுவது என்று முடிவு செய்திருந்தான்.

கவிதாவும் திலீப்பும் இத்தனை நாட்கள் பிரிந்திருப்பது அதுவே முதல் தடவை. இப்போது அக்கா கவிதா பிரபாகரின் மனைவியாகி விட்டிருந்தாள். அவர்களது இளமைக்கால இனிய நினைவுகள் மாத்திரமே இருவருக்கும் மிச்சப்பட்டிருந்தது. ஆனால், இன்று அதற்கெல்லாம் சேர்த்து வசூலித்து விட வேண்டும் என்று முடிவு கட்டியிருந்தான் திலீப். 25 வயதில் கவிதா திலீப்பை விடவும் ஐந்து வயது மூத்தவள். ஆனால், அந்த வயது வித்தியாசம் அவர்களது கண்மூடித்தனமான காமத்திற்கு குறுக்கே நிற்கவில்லை. இருவரும் சிறிய வயதிலிருந்தே ஒற்றுமையாக இருந்து வந்ததால், அவர்கள் வளர்ந்தபிறகு, அவர்களது உறவில் ஏற்பட்ட ரகசியமான திருப்பங்களைப் பற்றி எவருக்கும் எவ்விதமான சந்தேகமும் ஏற்பட்டிருக்கவில்லை. அது தகாத உறவு தான் என்று அவர்களுக்குத் தெரிந்திருந்தும், அவர்களுக்கு குற்ற உணர்ச்சி ஏற்படவில்லை. கண்ணுக்கழகான அக்காவை விட அவனுக்கு வேறு எந்தப் பெண்ணின் மீதும் அப்போது ஈடுபாடு ஏற்பட்டிருக்கவில்லை. அதே போல, செவ்வாய் தோஷத்தால் திருமணம் தள்ளிப் போய்க்கொண்டிருந்த கவிதாவுக்கும், தனது இளமைப்பசியைத் தீர்த்துக்கொள்ள, தம்பியின் வேட்கையைப் பயன்படுத்திக்கொள்ளுவதில் எந்தத் தயக்கமும் ஏற்பட்டிருக்கவில்லை. நெல்குதிரில் தொடங்கி, குளியலறை, மொட்டைமாடி, கொல்லைப்புறம், படுக்கையறை, கூடம், கிணற்றடி, ஓரிரு முறை சமையலறையில் கூட திலீப் அக்காவை வித விதமாக அனுபவித்து, தானும் மகிழ்ந்து அவளையும் மகிழ்வித்தான்.

தனக்குத் திருமணமாவது வரைக்கும் திலீப் வேறு எந்தப் பெண்ணோடும் உடலுறவு கொள்ளக்கூடாது என்று கவிதா கண்டிப்பாக சொல்லியிருந்தாள். ஆனால், திலீப்போ ஒரு படி மேலே போய், அவளுக்குத் திருமணம் ஆன பிறகும் கூட, அவனுக்குத் தேவைப்படும்போதெல்லாம் அவள் தன் காமப்பசியை அடக்க உதவ வேண்டும் என்று நிபந்தனை விதித்திருந்தான். இப்போது, அவளை அவன் இரண்டு வருடங்களுக்குப் பிறகு, அவளது திருமணத்தன்று சந்தித்ததற்குப்பிறகு சந்திக்கவிருக்கிறான். அவள் எப்படியிருப்பாளோ? எது எப்படியோ, அவன் குளித்து முடித்து, சீவிச் சிங்காரித்துக்கொண்டு, அக்காவின் வருகைக்காகக் காத்திருந்தான். அவள் வந்ததும்…..

டிங்..டாங்! அழைப்பு மணியின் சத்தம் கேட்டது. ஆவலோடு ஓடிப்போய்க் கதவைத் திறந்தான். எதிரே கவிதா! அக்கா!! அழகுதேவதையாக நின்று கொண்டிருந்தாள். அடடா! இந்த நான்கு வருடங்களில் அவளது உடல் தான் எப்படி பூசி விட்டாற்போல ஆகி விட்டிருக்கிறது?

“ஹை திலீப்!” அவள் சிரித்தபோது, திலீப் உடல் சிலிர்த்தான். அதே முத்துப்பல் வரிசை!

“ஹை கவி!” அவனும் புன்னகையோடு அவளை உள்ளே வர அனுமதித்தான். “எந்தக் கடையிலே அரிசி வாங்குறேக்கா?”

“உதைபடுவே படுவா!” அவனது முதுகில் அவள் ஓங்கிக் குத்தினாள். அவன் திரும்பி, நினைவுக்கு வந்தவனாக கதவை அவசரமாக சாத்தித் தாளிட்டான்.

“அடடா! என்ன அவசரம்,” என்று அவள் மீண்டும் சிரித்தாள். “சென்னைப் போக்குவரத்து நெரிசல்லே சிக்கி சிதைஞ்சு போய் வந்திருக்கேண்டா! கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ் பண்ண வுடேன்!”
“ஓ யெஸ்!” என்று கூறியபடி சோபாவில் உட்கார்ந்து கொண்டான். “பீர் சாப்பிடுறியாக்கா?”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *