“ச்சீ, கைய எடு. மரியாதை கெட்டுரும் உனக்கு.” என்னு சொல்லிவிட்டு அவள் வேகமாக நடந்து பனிமூட்டத்தைத் தாண்டி முன்னால் வந்தாள். அவளுக்குப் பின்னால் ஒரு முப்பது வயது மதிக்கத்தக்க ஒருவன் வந்தான். என்னைப் பார்த்ததும் இருவரும் ஒரு நொடி நின்றார்கள். சரசு வேகமாக ஓடி முன்னால் வந்து என் இடுப்பைச் சுற்றி கைபோட்டுக்கொண்டு, என்னோடு ஒட்டி நின்றுகொண்டு அவளோடு வந்தவனைப் பார்த்தாள்.
“இவருதான் இப்போ மேனேஜர். கேக்க வேண்டியத கேட்டுட்டு சட்டுபுட்டுன்னு இடத்தை காலி பண்ணு, எங்களுக்கு ஆயிரம் வேலை இருக்கு.” என்றாள்.
வந்தவன் எங்கள் இருவரையும் சற்று கோபமாகப் பார்த்தான். சரசுவின் கைகள் என் உடலைத் தழுவியிருப்பதை கவனித்தான். அப்போது நானும் என் கையை அவள் இடுப்பைச் சுற்றிப் போட்டுக் கொண்டேன்.
“யார் நீங்க? என்ன வேணும்?” என்றேன்.
ஆனால் அவன் சொல்வதற்கு முன் சரசுவே மீண்டும் பேசினாள்.
“பழைய மேனேஜர் குருமூர்த்தி இருக்கார்ல சார், அவரோட தம்பியாம் இவரு. அவரைக் காணோம்னு தேடி வந்துருக்காரு.” என்றாள்.
எனக்கு அப்போதுதான் நீண்ட நாட்கள் கழித்து அந்த பழைய மேனேஜரின் நினைவு வந்தது. நான் வந்ததும் வராததுமாக என்னிடம் பொறுப்புகளை ஒப்படைத்துவிட்டு ஓடிப்போனவன். இப்படி ஒரு சொர்க்கத்தை விட்டுவிட்டு அவன் ஏன் ஓடினான் என்று இதுவரை எனக்குக் காரணம் தெரியவில்லை, ஆனால் அவன் அப்படி ஓடியதால் தான் எனக்கு இங்கே இடம் கிடைத்தது என்பதால், அவனிடம் சிறிது நன்றி இருந்தது.
“எப்ப இருந்து காணும்?” என்றேன் நான் அவனிடம்.
“தெரியல சார். ஆறு மாசம் முன்னாடி என்கிட்ட ஒருநாள் பேசினான். அப்போ வேலைய விட்டுட்டு அடுத்த மாசம் ஊருக்கு வரப்போறேன்னு சொன்னான். அதுக்கப்பறம் நான் அவன்கிட்ட பேசவே இல்லை.” என்றான்.
“ஆறு மாசம் முன்னாடியா? அப்போதான் நான் இங்க வேலைக்கு வந்து சேர்ந்தேன். நீங்க அதுக்கப்பறம் அவருகிட்ட பேசவே இல்லையா?”
“இல்லை சார். நாங்க அடிக்கடி எல்லாம் பேச மாட்டோம். எதாவது தேவைன்னாதான் பேசுவோம்.”
“ஊருக்கு வரலையேன்னு கூட தேடலையா?”
“இல்லை சார். அவன் அடிக்கடி இப்பிடி வேலைய விட்டுட்டு வரப்போறேன்னு சொல்லுவான், ஆனா வரமாட்டான்.”
“ஓஹோ . . . அப்போ இப்போ எதுக்கு அவரை தேடுறீங்க?”
“ஊருல ஒரு இடத்தை விக்கப்போறோம். அதுக்கு அவன் வந்து கையெழுத்து போடணும், அதுக்குத்தான் ஒரு மாசமா ஃபோன் பண்றேன் கிடைக்கவே மாட்டேங்குது. அதான் நேர்ல பாத்துட்டு வரலாம்னு வந்தேன்.” என்றான்.
நான் குரூமூர்த்தி தன் மனைவிக்கு ஆப்பரேஷன் என்று சொல்லிவிட்டு, நான் வந்த அன்றே அங்கிருந்து ஓடியதைச் சொன்னேன்.
“பொண்டாட்டியா? அவனுக்கு கல்யாணமே ஆகலையே சார். இந்தா இவளைத் தான் வச்சிருந்தான்.” என்றான் சரசுவைக் காட்டி.
“ஏய், செருப்பு பிஞ்சிரும், மரியாதையா பேசு. அவன் என்னை வச்சிருந்தான்னு உனக்கு தெரியுமா? நீ தான் விளக்கு பிடிச்சியா?” என்றாள் சரசு சூடாக.
எனக்கும் கோபம் வந்தது.
“மரியாதையா பேசு, இல்லைன்னா இங்க இருந்து முழுசா போகமாட்ட. உன்னை இங்க வெட்டி புதைச்சா கூட வெளிய யாருக்கும் தெரியாது.” என்றேன்.
“சார் . . . எங்க அண்ணன் எங்கன்னு தேடித்தான் வந்தேன். உங்களுக்கு எதாவது தெரிஞ்சா சொல்லுங்க.”
“எனக்கு தெரிஞ்சதை சொல்லிட்டேன். நான் வந்த அன்னிக்கு உங்க அண்ணன் இங்கிருந்து பொய்ட்டாரு. அதுக்கு அப்பறம் நாங்க யாரும் அவரைப் பாக்கல. வேணும்னா போலீஸ் கம்ப்ளெய்ன்ட் குடு, அவங்க தேடிச் சொல்லுவாங்க. இப்ப கிளம்பு.” என்றேன்.
அவன் மீண்டும் எங்களை வெறுப்புடன் மேலும் கீழும் பார்த்தான். பிறகு மெல்ல திரும்பி நடத்தத் தொடங்கினான்.
“குடிச்சு குடிச்சு குடல் அழுகி எங்கயாச்சும் விழுந்து செத்துப் போயிருப்பான். போய்த் தேடிப்பாரு.” என்று மீண்டும் கத்தினாள் சரசு.
அவன் நின்று திரும்பிப் பார்த்தான்.
“என்ன பாக்கிற? இப்ப இவருதான் என்னை வச்சிருக்காரு. வந்து எங்களுக்கும் விளக்கு பிடிக்கிறியா?” என்று சொல்லிவிட்டு கம்பளியை விலக்கி என் சுன்னியை வெளியே எடுத்து தடவினாள்.
அவனது கண்கள் பெரிதாகி, கோபத்தில் பெருமூச்சு விட்டான். சில நொடிகள் அசையாமல் நின்று எங்களை முறைத்துப் பார்த்தான். சரசு அவனை மேலும் சீண்டினாள்.
“சாரோட சுன்னி உன்னை கூப்பிடுது பார்.” என்று சொல்லி, என் சுன்னியின் அடிப்பகுதியைப் பிடித்து அதை மேலும் கீழும் ஆட்டிக்கொண்டே, “வா . . . வா . . . வா” என்றாள். நான் சிரிப்பை அடக்க மிகவும் சிரமப்பட்டேன். அவன் காதிலிருந்து புகை வராத குறையாக எங்களை முறைத்து விட்டு, திரும்பி விடுவிடுவென்று நடந்து பனியில் மறைந்துவிட்டான்.
நான் சரசுவைப் பார்த்தேன். அவள் கோபத்தில் மேல்மூச்சு கீழ் மூச்சு வாங்கிக்கொண்டிருந்தாள். அந்த நிலையிலும் அவள் மிகவும் அழகாகத் தெரிந்தாள். அப்படியே முத்தமிட வேண்டும் போல் இருந்தது.
“இவனை எங்க புடிச்ச?” என்றேன்.
“நேத்தே பங்தளாவைத் தேடி வந்துருக்கான் சார். ஆனா வழி தவறி காட்டுப்பக்கம் போய்ட்டான். அங்க எங்க ஊரு ஆளுங்க பாத்துட்டு கிராமத்துக்கு கூட்டிட்டு வந்தாங்க. என் புருஷன்கிட்ட குருமூர்த்தி பத்தி விசாரிச்சிட்டு ராத்திரி அங்கையே தங்கிட்டான். காலையில உங்களைப் பாக்கனும்னு என் கூட வந்தான். வர்ற வழில என்னை ஒதுங்க கூப்பிட்டான். செருப்பால அடிக்காத குறையா திட்டி கூட்டிட்டு வந்தேன்.” என்றாள். சொல்லும்போதே முகம் சிவந்து மேலும் அழகானாள்.
“சரி சரி, கோபப்படாத. அவன்தான் பொய்ட்டானே. மறுபடியும் வந்தா, அடிச்சி தொரத்திருவோம்.” என்று சொல்லி அவள் மார்பில் கைவைத்து தேய்த்து விட்டேன்.
அவள் இன்னும் கோபமாக இருந்தாள். ஆனாலும் அவள் கை என் தம்பியை தடவியபடியே இருந்தது. நான் அவள் நாடியைப் பிடித்துத் திருப்பி உதட்டில் முத்தமிட்டேன். ஐந்து நிமிடங்கள் அப்படியே நின்று முத்தமிட்டோம். பிறகு நான் அவளை அழைத்துக்கொண்டு பங்களாவின் பின்பக்கம் நோக்கி நடந்தேன். அவள் அப்போது சற்று அமைதி அடைந்திருந்தாள்.
மற்ற கதைகளைப் பேசிக்கொண்டே காதலர்கள் போல் அப்படியே சென்றோம். ஆங்காங்கே நின்று முத்தமிட்டோம். அவளது உடைகளை ஒவ்வொன்றாக அவிழ்த்துப் போட்டேன். பிறகு என் கம்பளியையும் இழந்தேன். இருவரும் நிர்வாணமாக பங்தளாவுக்குப் பின்பக்கம் ஒரு சிறிய காடுபோல் அடர்ந்த உயரமான மரங்கள் வளர்ந்திருந்த பகுதிக்குள் நுழைந்தோம். நானும் வேணி அம்மாவும் சில சமயங்களில் அங்கே வருவதுண்டு, ஆனால் சரசுவுடன் வர வாய்ப்பு கிடைத்ததில்லை.
அங்கே முன்னால் இருந்த மரங்களைக் கடந்து உள்ளே சென்றுவிட்டால், நடுவில் ஒரு இடத்தில் மரங்கள் இல்லாத நிலப்பரப்பு இருக்கும். அதைச்சுற்றி மரங்கள் இருக்கும், ஆனால் அந்த இடத்தில் வெறும் புல் மட்டும் முளைத்திருக்கும். நடுவில் ஒரு சில சிறிய பாறைகள் இருக்கும்.
“இந்த இடம் உங்களுக்குத் தெரியுமா சார்?” என்றாள் சரசு.