“நீ இன்னும் கொஞ்ச நேரம் இங்க இருப்பியா?” என்று சொல்லிக்கொண்டே அவள் குண்டியில் கை வைத்தேன்.
“முதலாளி போற வரைக்கும் நான் இங்கதான் சார் இருப்பேன். சமையலுக்கு ஆள் வேணும்ல.” என்று சொல்லி கண்ணடித்தாள்.
நான் அவளை இழுத்துப் பிடித்து முத்தம் கொடுத்தேன். அப்போது சரியாக என் ஃபோன் ஒலித்தது. எடுத்துப் பார்த்தால், என் அம்மா. நான் சரசுவிடம் ஃபோனைக் காண்பித்தேன். அதில் என் அம்மா சிரித்துக்கொண்டிருக்கும் ஃபோட்டோ தெரிந்தது.
“எங்கம்மா. அடுத்து என்ன நடந்தாலும், கண்டுக்காத, நான் சொல்றதை மட்டும் செய்.” என்றேன். அவளும் அதுவும் புரியாமல் தலையசைத்தாள்.
நான் ஃபோனை ஸ்பீக்கரில் போட்டுவிட்டு, “இவ்ளோ நேரம் ஏன்மா ஃபோனை எடுக்கல? உன் புண்டைக்குள்ள வச்சிருந்தியா?” என்றேன் சரசுவின் முலையை அழுத்திக் கொண்டேன். அவள் அதைக் கேட்டதும் ஆச்சரியத்தில் வாயைப் பிளந்தாள். ஆனால் லேசாக புன்னகையும் செய்தாள்.
“டேய். தங்கச்சிக்கு ஒரு வரன் வந்துச்சுடா அது சம்மந்தமா புரோக்கர் கிட்ட பேசிக்கிட்டு இருந்தேன்.” என்றாள் அம்மா.
“அவ கல்யானத்துக்கு அப்பறம் நம்ம கல்யானம் தானே?” என்றேன்.
“ச்சீய்.” என்றாள் அம்மா.
“தனியா தானே இருக்க?” என்றேன்.
“ஆமா, இப்போ தனியா தான் இருக்கேன். பேசலாம்.”
“ஆனா நான் தனியா இல்லம்மா. இங்க என் கூட ஒருத்தங்க இருக்காங்க. நான் சொல்லியிருக்கேன்ல, சரசு. எனக்கு அவங்க அக்கா மாதிரி.”
பேசிக்கொண்டே அருகிலிருந்த சிமிண்ட் பெஞ்சில் அமர்ந்து சரசுவை என் மடியில் உட்கார வைத்துக் கொண்டேன்.
“டேய் நான் அப்போ அப்பறம் பேசவா?” என்றாள் அம்மா.
“இல்லை இல்லை. அவங்க உன் கிட்டதான் பேசணுமாம்.” என்று சொல்லி சரசுவின் வாயருகே ஃபோனைக் கொண்டுசென்றேன்.
“வணக்கம் சொல்லுங்கக்கா.” என்றேன்.
அவள் முதலில் வேண்டாம் என்று தலை அசைத்தாள். ஆனால் நான் மறுபடியும் வற்புறுத்தவும், “வணக்கம்மா.” என்றாள்.
“வணக்கம் சரசு. நல்லா இருக்கியா? நீ அவனை நல்லபடியா பாத்துக்கிறன்னு ராம் சொன்னான். ரொம்ப தேங்க்ஸ் மா.”
“அதெல்லாம் இல்லம்மா அவருதான் எங்களை நல்லா பாத்துக்கிறாரு.” என்றாள் சரசு. நான் அவள் காதில் சென்று, “அவரு இவரு, சாருன்னு எல்லாம் சொல்லாத. தம்பி, அவன் இவன்னு சொல்லு. அப்பத்தான் கிக்கா இருக்கும்.” என்று சொல்லிக்கொண்டே அவள் ஜக்கெட்டை அவிழ்த்தேன்.
“ஒரு நாள் நீ உன் குடும்பத்தோட எங்க வீட்டுக்கு வாம்மா.” என்றாள் அம்மா.
“வர்றேன்மா, நீங்களும் இங்க வாங்க.”
“ஆமாம்மா, துணியெல்லாம் இல்லாம அம்மணமா வாங்க.” என்றேன் நான் இடையில் புகுந்து.
“ஹாஹா. . . அவனுக்கு எப்பவுமே விளையாட்டு தான்மா.” என்றாள் அம்மா, பல்லைக் கடித்துக்கொண்டு. ஆனால் அவள் வெட்கப் படுகிறாள் என்பதை நான் உணர்ந்தேன். சரசு வாயை மூடிக்கொண்டு சிரித்தாள்.
“விளையாட்டு இல்லம்மா. இங்க சரசு அக்கா அம்மணமாதான் இருக்காங்க. சொலுங்கக்கா.” என்றேன்.
சரசுவுக்கு இந்த விளையாட்டு பிடித்திருந்தது.
“ஆம்மாம்மா துணி போட்டிருந்தா உங்க பையனுக்குப் பிடிக்காது. அவுக்க சொல்லிடுவாரு, இல்ல அவுக்க சொல்லிருவான்.” என்றாள் சரசு.