“உங்க அம்மாவை கற்பனை பண்ணிக்கோங்க தம்பி.” என்றாள் வேணி அம்மா என் காதோரம்.
நான் அதை எதிர்பாக்கவில்லை. ஆனால அவள் சொன்னது எனக்கு வெறியை ஊட்டியது. நான் என் இன்னொரு கையையும் அவளது கழுத்தைச் சுற்றிப் போட்டுக் கொண்டு, என் எடை முழுவதையும் அவள் கழுத்தில் பதித்து என் இரண்டாவது காலையும் அவளது உடலைச் சுற்றி வளைத்துக் கொண்டேன். கண்களை இறுக்கமாக மூடிக்கொண்டு, என் அம்மாவும் முகத்தைக் கற்பனை செய்துகோண்டு அவளது இடுப்பில் நேருக்கு நேராக அமர்ந்து அவளது உதட்டில் முத்தம் இட்டேன். அவளும் என்னை ஒரு பொம்மை போல், ஒரு கையால் என் இடுப்பைச் சுற்றிவளைத்துப் பிடித்துக்கொண்டு, இன்னொரு கையால் என் குண்டியை வேகமாக ஓக்கத் தொடங்கினாள். எனது விரைத்த சுன்னி அவளது கொழுத்த வயிற்றில் பட்டு தேய்த்ததில் அடுத்த இரண்டு நிமிடங்களில் நான் உச்சத்தை அடைந்தேன். அப்படியே அவளைக் கட்டிக்கொண்டு அவள் மேல் தொங்கிக் கொண்டிருந்தேன்.
சில நிமிடங்கள் கழித்து அவள் என்னை இறக்கி விட்டாள். என் குண்டியில் இருந்து எடுத்த விரலை தன் வாயில் விட்டு சப்பிவிட்டு கையையும், அவள் சேலையில் இருந்த என் விந்தையும் கழுவிக்கொண்டாள். என்னை பார்த்துக் கண் அடித்திவிட்டு சமையலைத் தொடர்ந்தாள். நான் சென்று குளித்துவிட்டு, உடை அணிந்து வெளியே வந்தேன். முதலாளி எந்த நேரமும் வந்து விடுவார் என்பதால் நாங்கள் அன்று உடை அணிந்திருந்தோம்.
நான் அதன்பிறகு வெகுநேரம் வீட்டுக்குள் செல்லவில்லை. மீண்டும் வேணி அம்மாவைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் வந்தாலும், முதலாளி வந்த பிறகு அவளை தொங்கவிடாமல் இரவு முழுக்க தொல்லை செய்வாரோ என்ற எண்ணத்தில் அவளை அதற்குமேல் அன்று தொலை செய்ய வேண்டான் என்று முடிவெடுத்தேன். அவளும் முதலாளிக்கு விருந்து வைப்பதற்காக ஏதேதோ தடபுடலாக சமைத்துக் கொண்டிருந்தாள். சில சமயங்களில் அவள் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பது போலக் கூட எனக்குத் தெரிந்தது. அதனால் நான் சற்று பொறாமையும் அடைந்தேன், ஆனால் அவளது நிலையை நினைத்து பரிதாபப்பட்டு என்னை சமாதானப்படுத்திக் கொண்டேன்.
மதியம் ஆகும்போது என் வருத்தல் அதிகரித்தது. வேணி அம்மா முதலாளியோடு இன்று ஜோடி சேர்ந்துவிடுவாள். பிறகு அவர் கிளம்பும்வரை அவள் அவரது சொத்து, என்னால் அவளை நெருங்க முடியாது. அப்படியானால் அதுவரை நான் என்ன செய்வது. சரசு வந்தாள் அவளோடு சரசம் செய்யலாம், ஆனால் அவளையும் காணோம். அப்போது எனக்கு அம்மாவுன் நினைவு வந்தது. முதலாளி வந்ததும் ஒரு நாள் மட்டும் இங்கு இருந்துவிட்டு, ஏதாவது ஒரு காரணம் சொல்லிவிட்டு, ஊருக்குக் கிளம்பிப் போய்விட வேண்டியதுதான், அங்கு சென்று அம்மா மேல் பாய்ந்து நம் வெறியை அடக்கிக்கொள்ளலாம் என்று முடிவு செய்தேன். அப்போதே அம்மாவுக்கு அழைத்து “அம்மணமா ஃபோட்டோ எடுத்து அனுப்புமா.’ என்று கேட்கவேண்டும் போல இருந்தது. ஆனால் நான் அழைத்தபோது அவளது எண் பிசியாக இருந்தது. சில நிமிடங்கள் காத்திருந்து மீண்டும் அழைத்தபோதும் அப்படியே இருந்தது. நான் கோபத்தில் அலைபேசியை தூக்கி எறிந்துவிடலானா என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்த போது. பங்களாவின் கேட்டைத் திறந்துகொண்டு சரசு உள்ள வருவது தெரிந்தது.
அவளோடு வேறு யாரும் வருகிறார்களா என்று நினைத்துக்கொண்டே நான் தயங்கி நின்றிருந்தபோது, அவள் என்னைப் பார்த்துவிட்டாள். விறுவிறுவென்று நேராக என்னை நோக்கி நடந்து வந்தாள். அவள் சற்று படற்றமாக இருப்பதுபோல் தெரிந்தது. என்னை நெருங்கி வந்ததும்.
“என்னாச்சு சார்? என்ன நடந்துச்சு?” என்றால் மூச்சிரைக்க.
“ஏன், என்ன?” என்றேன் நான் எதுவும் புரியாமல்.
“இல்ல முதலாளிக்கு நம்ம சமையக்கார அம்மாவோட ஃபோட்டோவ அனுப்புனீங்களாமே, அதைப் பாத்து அவருக்கு கொட்டை வீங்கிப்போய் உடனே கிளம்பி வர்ராறாமே?”
“இதெல்லாம் உனக்கு எப்பிடித் தெரியும்?”
“என் புருசன் சொன்னாரு. நேத்து ராத்திரியே முதலாளி அவருக்கு ஃபோன் பண்ணி, மத்தியானம் மதுரை ஏர்போட்டுக்கு வரச்சொன்னாரு. அப்போ இதையெல்லாம் சொல்லியிருக்காரு. என் புருசனும் கொஞ்ச நேரம் முன்னாடி கிளம்பிப் போய்ட்டாரு.” என்றாள்.
“உன் புருசனுக்கு கால் சரியாகிருச்சா?” என்றேன் நான்.
“இப்ப ஒரு வாரமாதான் சார் கொஞ்சம் நடக்க ஆரம்பிச்சாரு, அதுக்குள்ள இந்த ஆளு கூப்டதும் கிளம்பி போய்ட்டாரு. இனி முதலாளி இங்க இருந்து போற வரைக்கும் என் புருசனை கைலையே புடிக்க முடியாது.”
“ஓ.”
“ஆமா சார், நீங்க எதுக்கு அந்தம்ம ஃபோட்டோவை அவருக்கு அனுப்புனீங்க? நீங்க அப்படிப்பட்ட ஆள் இல்லையே?”
“நான் வேணும்னு அனுப்பலை சரசு. எப்பிடியோ கை தவறி போயிருக்கு. இப்பிடி நடக்கும்னு நான் எதிபாக்கல.”
“ஓஹோ. அந்த அம்மா என்ன சார் சொன்னாங்க?”
“அவங்கதான் பாவம். ஆனா வேற வழியில்லன்னு அமைதியா இருக்கிறாங்க. முதலாளி வந்தாதான் தெரியும்.” என்றேன்.
“சரி சரி. அவங்க ஒத்துகிட்டா பிரச்சனை இல்லை.”
“எனக்குத்தான் ரொம்ப வருத்தமா இருக்கு சரசு.” என்றேன் சோகமாக.
“இதுல என்ன சார் இருக்கு? எல்லாம் நல்லதுக்குன்னு நினைச்சிக்கோங்க. முதலாளிக்கு அவரு பொண்டாட்டிக்கு ரொம்ப பயப்படுவாராம். அதனால் ஒரு வாரம் இங்க இருந்தாலே பெருசு. ஆனா அந்த ஒருவாரத்துக்கு நிறைய பணம் குடுப்பாராம். இந்த அம்மாக்கு பணம் கிடைச்சா நலதுதானே? என்னை கூப்பிட்டிருந்தா நான் சந்தோஷமா போயிருப்பேன், ஆனா அந்த ஆளுக்கு கொஞ்சம் வயசான பொம்பளைங்களை தான் பிடிக்குமாமே.”
“இதெல்லாம் உனக்கு எப்பிடித் தெரியும்?” என்றேன் ஆச்சரியமாக.
“என் புருசந்தான் சொன்னாரு. அவரு தானே முதலாளிக்கு மாமா வேலை பாப்பாரு.”
அவள் சொன்னதைக் கேட்டதும் எனக்கு சற்று மன அமைதி கிடைத்தது.
“என்னமோ போ.” என்று சொலிவிட்டு நான் அவள் இடுப்பில் கைவைத்தேன். அப்போது அவள் சேலைக்கு உள்ளே இடுப்பில் எதையோ வைத்திருப்பது போலத் தெரிந்தது.
“சார், மறந்தே போய்ட்டேன்.” என்று சொல்லிக்கொண்டே அவள் தன் இடுப்பில் சொருகி வைத்திருந்த பொருளை வெளியே எடுத்தாள்.
“முதலாளி இங்க வரும்போது அந்த அம்மா இந்த டிரெஸ் போட்டுகிட்டுதான் அவரை வரவேற்கனுமாம். ஆனா டிரெஸ்ணு சொல்லி இதைக் கொண்டுபோய் அவங்ககிட்ட குடுன்னு சொன்னாராம். எனக்கு எதுவுமே புரியல.” என்றாள் தன் கையில் இருந்த நீளமான பத்தை இலைகளைக் கொண்ட இரண்டு கேரட்களைக் காட்டி.
நான் மென்று விழுங்கிக் கொண்டே அதை வாங்கிக் கொண்டு கிட்சன் ஜன்னல் பக்கம் தலையைத் திருப்பினேன். அங்கு வேணி அம்மா நின்றுகொண்டிருந்தாள். நான் மெல்ல நடந்து ஜன்னல் கம்பி வழியாக அதனை அவளிடம் கொடுத்தேன், அவள் எந்த உணர்ச்சியும் வெளிக்காட்டாமல் அதை வாங்கிக் கொண்டாள்.
நான் திரும்பி சரசுவிடம் வந்தேன்.