அடுத்த நாள் வினோத்திடம் அந்தச் சம்பவம் பற்றி விசாரித்தேன்; ஆனால் அவன் அது ஒன்றும் பெரிய விஷயமில்லை என்று சொல்லிவிட்டான். உங்கபாஸ் ஏதாவது தொல்லை கொடுக்கிறானா என்று நான் வற்புறுத்திக் கேட்டேன். அதற்கு அவன், “இல்லை, அவரு நல்லவன் தான்; சில சமயங்களில் அவனுக்குக் கோபம் வரும், அவ்வளவுதான்” என்றான். “உன் மீது கோபப்படுவதற்கு என்ன இருக்கிறது?” என்று நான் கேட்டேன். அதற்கு அவன், “அதைப் பற்றிக் கவலைப்படாதே, அது ஒன்றுமில்லை” என்று கூறிவிட்டான். நான் மீண்டும் அதைப் பற்றிப் பேச முயன்றேன், ஆனால் வினோத் அதை விட்டுவிட்டு வேறு விஷயத்தைப் பேசத் தொடங்கினான். அவன் விஷயத்தில் எனக்குக் கவலையாக இருந்ததால் ரோஹினியிடமும் இதைப் பற்றிப் பேசினேன்; ஆனால் அவளால் வினோத்திடம் இது குறித்துப் பேச முடியாது என்று கூறிவிட்டாள்.
அதனால் நானும் அந்தச் சம்பவத்தை மறந்துவிட்டு, வினோத்திடம் அதைப் பற்றிப் பேசாமல் விட்டுவிட்டேன். அங்கு சென்றதும் வினோத்தை அந்த வீட்டிலிருந்து வெளியே அழைத்து வந்து, ஒரு புதிய இடத்திற்குக் வேலை மற்றும் குடியேற வேண்டும் என்பது மட்டுமே என் எண்ணமாக இருந்தது.
இரண்டு வாரங்களுக்குப் பிறகு, வினோத் மிகுந்த உற்சாகமான குரலில் என்னை அழைத்தான்; என் விசா (visa) அங்கீகரிக்கப்பட்டுவிட்டதாகவும், அதையும் பயணச்சீட்டுகளையும் (tickets) எனக்கு அனுப்பவிருப்பதாகவும் கூறினான். நான் மகிழ்ச்சியடைந்தேன்; மற்றவர்களிடமும் அதைச் சொன்னேன், அவர்களும் மகிழ்ச்சியடைந்தனர். அடுத்த ஐந்து நாட்களிலேயே எனக்கு விசாவும் பயணச்சீட்டும் கிடைத்தன. நான் முறையாகத் தயாராவதற்காக, இரண்டு வாரங்களுக்குப் பிறகு பயணம் மேற்கொள்ளும் வகையில் அவன் டிக்கெட் முன்பதிவு செய்திருந்தான். நான் என் வேலையை ராஜினாமா செய்துவிட்டு, சான்றிதழ்களைப் பெற்றுக்கொண்டேன்; பயணத்திற்கான பொருட்களை வாங்கும் வேலையையும் தொடங்கினேன். கனடாவுக்குச் செல்வது குறித்து எனக்கு மிகுந்த உற்சாகம் இருந்தது. இதற்கு முன் வேலை நிமித்தமாக மலேசியா சென்றதைத் தவிர, நான் வேறு எந்த நாட்டிற்கும் சென்றதில்லை. பொருட்கள் வாங்குவதிலும் பயணத்திற்கான பொருட்களை அடுக்கிக் கட்டுவதிலும் ரோஹினி எனக்குப் பெரிதும் உதவினாள். ஒரு நாள் என் கணவர் என்னை அழைத்து, ஆண்களுக்கான உள்ளாடைகளை வாங்கி வருமாறு கூறினார். அது அவருக்காகத்தான் என்று நினைத்து நான் அவரிடம் அளவைக் கேட்டேன்; ஆனால், அவர் கிங்கிடம் அளவைக் கேட்பதைக் கேட்டதும் எனக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது. “மற்றொருவருக்காக உள்ளாடை வாங்கித் தரும்படி எப்படிச் சொல்லலாம்?” என்று நான் அவரிடம் கேட்டேன். அதற்கு அவர், “அதிகமாக உணர்ச்சிவசப்படாதே; இது வெறும் உதவிதான், விசா விஷயத்தில் அவர் நமக்குச் செய்த உதவிக்குத் திரும்பச் செய்யும் கைம்மாறு இது,” என்று கூறினார். எனக்கு அதில் முழு உடன்பாடு இல்லையென்றாலும், வேறு வழியில்லை. ரோஹினியிடம் இதைப் பற்றி எதுவும் சொல்லாமல், நானே தனியாகச் சென்று அவற்றை வாங்கினேன். விற்பனைப் பிரிவில் இருந்த நபர் என்னை ஏதோ ஒரு மோசமான பெண்ணைப் பார்ப்பது போலப் பார்த்தார்; அத்துடன், “யாருக்காக இதை வாங்குகிறீர்கள்?” என்று ஒருவிதத் தவறான தொனியில் கேட்டார். வேறு வழியின்றி,கோபத்தில் என் குழந்தையோட அப்பனுக்கு தான் வாங்குகிறேன் என்று அவரிடம் கூறினேன்; எனக்கு மிகவும் கூச்சமாகவும் சங்கடமாகவும் இருந்தது. ஆனாள் அப்பொழுது தெரியாது அது உண்மையாகும் என்று அவர் அளவைக் கேட்டார், நான் அதைச் சொன்னதும் அவர் புன்னகைத்தபடியே, “இந்த அளவுள்ள கணவரைப் பெற்றிருப்பது நீங்கள் அதிர்ஷ்டசாலி ,” என்று கூறினார். அவர் பேசிய விதத்தில் ஒருவித இரட்டை அர்த்தம் தொனித்ததால், நான் மிகுந்த சங்கடத்திற்குள்ளானேன். உடனே அதை பேக் (pack) செய்து தரும்படி அவரிடம் சொல்லிவிட்டு, அங்கிருந்து வெளியேறினேன். நான் அதை என் ஆடைக்கு அடியில் மறைத்து வைத்துக்கொண்டேன். ரோகிணி அதைப் பார்க்க கூடாது என்று .
இறுதியில் என் பயணத்திற்கான நாள் வந்தது. என் கணவரைச் சந்திக்கச் செல்வதில் என் பெற்றோருக்கு மகிழ்ச்சி இருந்தாலும், நான் வெகுதூரம் செல்வது அவர்களுக்கு வருத்தத்தையும் அளித்தது. நான் விமானத்தில் ஏறினேன் சேருமிடத்தை அடைய 28 மணிநேரம் ஆனது. பயணத்தின் இடையில் ஒருமுறை வினோத்தை அழைத்துப் பேசினேன். பின்னர் விமான நிலையத்தில் இறங்கி, சோதனைகளை முடித்துவிட்டு என் உடைமைகளை எடுத்துக்கொண்டேன்.
என் கணவரைப் பார்ப்பதில் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தேன்; பயணம் முழுவதும் வினோத்துடனான தேனிலவு மற்றும் அவரது திட்டங்கள் குறித்து கனவு கண்டுகொண்டிருந்தேன். என் கணவரைச் சந்திக்கப் போகிறேன் என்பது எனக்குத் தெரியும்,
ஆனால் என் வாழ்க்கை முழுமையாக மாறப்போகிறது என்பது எனக்குத் தெரியாது.
விமான நிலையத்திற்குள்ளேயே குளிரை என்னால் உணர முடிந்தது. உடைமைகள் இருந்த தள்ளுவண்டியுடன் என் கணவரைத் தேடிக்கொண்டு வெளியே வந்தேன். அவர் வெளியே புன்னகையுடன் நின்றுகொண்டிருந்தார்; அவருக்குப் பின்னால் ஒரு நபர் நான் பிட்டு படங்களில் மட்டும் பார்த்த கருப்புன்னதான் என் கணவரின் தோளில் கை வைத்திருப்பதை நான் கண்டேன். நான் யாரைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல் வினோத்தை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினேன்; அவருக்கு அருகில் சென்றதும் அவரைக் கட்டியணைக்க முயன்றேன்.
ஆனால் அவர், “வெளியே மிகவும் குளிராக இருக்கிறது, போகலாம்” என்று கூறி என்னைத் தழுவுவதைத் தவிர்த்தார்; உடனே அந்த நபரை நோக்கித் திரும்பி, “இவர்தான் கிங் என் பாஸ் ” என்று அறிமுகப்படுத்தினார். பிறகு கிங் , “கிங் , இவர்தான் ஷாலினி, என் மனைவி” என்று கூறினார்.
நான் கிங் பார்ப்பது அதுவே முதல் முறை. அவர் என்னையும் வினோத்தையும் விடச் சற்று உயரமானவர். நல்ல உடல்வாகு கொண்டவர்; அவர் உடற்பயிற்சி கூடத்திற்குச் செல்பவர் என்று தோன்றியது. கருப்பு நிறத் தோற்றம், ஆனால் அழகான முகம். குளிருக்காக என் கணவர் கோட் மற்றும் கையுறைகளை அணிந்திருந்தார், ஆனால் அவன் ஒரு வெள்ளை நிற டி-ஷர்ட் மற்றும் நீல நிற ஜீன்ஸ் மட்டுமே அணிந்திருந்தார். அந்த டி-ஷர்ட் வழியாக அவரது உடல்வாகு தெரிந்தது; அவரது வலுவான கையின் தசைகள் (biceps) நன்றாகத் தெரிந்தன. அந்தக்குளிர் அவரைச் சற்றும் பாதிக்காதது போல அவர் அங்கே நின்றுகொண்டிருந்தார்.
அவர் முகத்தில் பிரகாசமான புன்னகை இருந்தது, அதே சமயம் அவர் என்னை உற்றுப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அவரது பார்வை கூட எனக்குள் ஒருவித உணர்வை ஏற்படுத்தியது. பிறகு அவர் கைகுலுக்குவதற்காகத் தன் கையை என் பக்கம் நீட்டி “ஹலோ” என்றார். எனக்குக் கைகுலுக்குவதில் விருப்பம் இல்லாததால், நான் கைகளைக் கூப்பி ‘வணக்க ‘ செய்வது போல வணக்கம் தெரிவித்தேன். அதைப் பார்த்துவிட்டு அவர் வினோத்திடம் திரும்பி, “என்ன வினோத், உன் மனைவி இன்னும் கிராமத்துப் பெண் போலவே நடந்துகொள்கிறாளே?” என்று கேட்டார். பிறகு என்னை நோக்கித் திரும்பி, “ஷாலினி, இது கனடா, கொஞ்சம் நவீனமாக இரு” என்று கூறிவிட்டு, திடீரென என் கையைப் பிடித்துக் கைகுலுக்கினார். அவரது பிடி மிகவும் இறுக்கமாகவும் ஆண்மையுடனும் இருந்தது; என்னால் என் கையை விடுவிக்க முடியவில்லை. அவர் வெறும் புன்னகையுடன் கைகுலுக்குவது போல என் கையை இறுக்கமாகப் பிடித்திருந்தார்; என் கணவர் அதைப் பற்றி எதுவும் சொல்லவோ செய்யவோ இல்லை. பிறகு அவர் என் கையை விட்டுவிட்டு, “வினோத், கிளம்பலாம், குளிரும் இருட்டும் ஆரம்பித்துவிட்டன” என்று சொன்னார்
நான் மாலை 7 மணிக்கு வந்து சேர்ந்ததால் வெளியே இருட்டத் தொடங்கியிருந்தது. லேசாகப் பனி பொழிவதையும் என்னால் பார்க்க முடிந்தது. வினோத் என் சாமான்கள் இருந்த தள்ளுவண்டியை (trolley) தள்ளிக்கொண்டு நடக்க, நானும் அவனுடன் நடந்தேன்; கிங் எங்களுக்குப் பின்னால் நடந்து வந்தார். நான் நடக்கும்போது என் இடுப்பு மற்றும் குண்டி அசைவதை அவர் உற்று நோக்குவதையும், என் பின் தோற்றத்தை ரசிப்பதையும் என்னால் உணர முடிந்தது. யாரும் எதுவும் பேசவில்லை,
ஆனால் என் மனதில் சற்று முன் நடந்த நிகழ்வை அசைபோட்டபடியே கிங்கின் உடல்வாகை கவனித்துக் கொண்டிருந்தேன். அவர் என் உடலில் பட்டபோது எனக்குள் ஒருவித மின்சாரம் பாய்ந்தது போன்ற உணர்வு ஏற்பட்டது. வினோத்தின் தொடுதலையும் கிங்கின் தொடுதலையும் நான் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தேன்; கல்லூரியில் என் காதலன் தொட்ட விதத்தையும் நினைத்துப் பார்த்தேன். ஆனால் ஹரிஷின் தொடுதலுக்கு ஈடு இணை ஏதுமில்லை.