அடுத்ததாகத் திருமணம் நடைபெற்றது. மிகுந்த உற்சாகம் மற்றும் பதற்றம் காரணமாக என்னால் தூங்க முடியவில்லை; எப்போது தூங்கினேன் என்றே தெரியவில்லை. அதிகாலை 5 மணிக்கு என் அம்மா என்னை எழுப்பித் தயாராகச் சொன்னார். நான் தயாரானதும், என் உறவினர்களும் அம்மாவும் என்னை திருமண மண்டபத்திற்கு அழைத்துச் சென்றனர். வினோத் ஏற்கனவே திருமண உடையில் அங்கு இருந்தார்; புனித நெருப்பின் முன் அமர்வதற்கு முன் சில மந்திரங்களைச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். நான் சென்று அவருக்கு அருகில் அமர்ந்தேன். நாங்கள் இருவரும் கவனத்தின் மையமாக இருந்ததாலும், சடங்குகள் நடைபெற்றுக்கொண்டிருந்ததாலும் பதற்றமாக உணர்ந்தோம். என் பெற்றோர், என் சகோதரன், வினோத்தின் பெற்றோர் மற்றும் ரோஹினி ஆகியோர் எங்களைச் சுற்றி நின்றுகொண்டிருந்தனர். ஒரு பக்கம் இசை ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது; கூட்டத்தின் சத்தமும், திருமணத்தை நடத்தி வைக்கும் குருக்கள் சொல்லும் மந்திரங்களின் ஒலியும் மட்டுமே என் காதுகளில் விழுந்தன. ஒரு கண்ணால் வினோத்தைப் பார்த்தேன்; அவரும் ஏதோ பேயைப் பார்ப்பது போல பயத்துடன் காணப்பட்டார். பிறகு குருக்கள் மங்கலசூத்திரத்தை (தாலியை) வினோத்திடம் கொடுத்தார்; ரோஹினியின் உதவியுடன் அவர் அதை என் கழுத்தில் கட்டினார். எங்கள் மீது பூக்கள் தூவப்பட்டன; ஏன் என்று தெரியவில்லை, நான் சற்று கண்ணீர் விட்டேன். அவ்வளவுதான், இப்போது எனக்குத் திருமணம் முடிந்துவிட்டது; அதிகாரப்பூர்வமாக நான் இப்போது திருமதி வினோத். திருமணச் சடங்குகள் முடிந்த பிறகு, நாங்கள் உணவருந்தச் சென்றோம். மதிய வேளையில், திருமணத்திற்கு வந்திருந்தவர்களில் பெரும்பாலோர் சென்றுவிட்டனர், சிலர் கிளம்பிக்கொண்டிருந்தனர். பின்னர் திருமண மண்டபத்தைக் காலி செய்துவிட்டு வினோத்தின் வீட்டிற்குச் சென்றோம். அங்கு வழக்கமான சடங்குகள் நடந்தன; அன்று மாலை நாங்கள் சீக்கிரமாகவே இரவு உணவை முடித்துக்கொண்டோம். ஏனெனில், அன்று இரவுதான் எங்கள் முதல் இரவு. ரோகிணியும் என் அம்மாவும் நான் முதல் இரவுக்குத் தயாராக உதவினார்கள். ரோகிணி அவ்வப்போது என்னைக் கேலி செய்துகொண்டிருந்தாள், எனக்குச் சற்று கூச்சமாக இருந்தது. பின்னர் இரவு 8 மணி அளவில், முதல் இரவுக்காக அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்த வினோத்தின் அறைக்கு என்னை அழைத்துச் சென்றார்கள்.
நான் அறைக்குள் நுழைந்து கதவைத் தாழிட்டேன். வினோத் நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தார்; என்னைப் பார்த்ததும் அவர் எழுந்து நின்றார். அது என் முதல் இரவு என்பதால் நான் பதற்றமாக இருந்தேன்; என் கன்னித் தன்மையை இழக்கப்போகிறேன் என்ற எண்ணம் எனக்குள் இருந்தது. ஆனால் வினோத் என்னிடம், இது அதற்குச் சரியான நேரம் இல்லை என்றும், திருமணச் சடங்குகளால் நாங்கள் இருவரும் மிகவும் களைப்படைந்திருப்பதாகவும் கூறினார். மேலும், அதற்கேற்ற மிகச் சிறந்த இடமான கனடாவில் எங்கள் தேனிலவை (honeymoon) கொண்டாடத் திட்டமிட்டிருப்பதாகவும் சொன்னார். எனக்கு ஏமாற்றமாக இருந்தாலும், அவர் சொன்னதில் நியாயம் இருந்ததால் அதை ஏற்றுக்கொண்டேன். பெற்றோர்கள் கவலைப்படுவார்கள் என்பதால், இதைப் பற்றி யாரிடமும் சொல்ல வேண்டாம் என்றும் அவர் கூறினார்; நானும் சரி என்றேன். பிறகு, வேண்டுமானால் சாதாரண இரவு உடைக்கு (night dress) மாறலாம் என்று அவர் சொன்னார்; நானும் சம்மதித்து, உடை மாற்ற இணைக்கப்பட்டிருந்த குளியலறைக்குச் சென்றேன். நான் வெளியே வந்தபோது, வினோத் ஏற்கனவே தரையில் படுத்துத் தூங்கிக்கொண்டிருந்தார். அவரை எழுப்ப முயன்றேன், ஆனால் அவர் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தார். அவர் என்னைத் தொடக்கூட இல்லை, என்னிடம் சரியாகப் பேசவும் இல்லை என்பது எனக்கு ஏமாற்றமாக இருந்தது. பிறகு நான் கட்டிலில் படுத்தேன்; களைப்பு காரணமாக உடனடியாகத் தூங்கிவிட்டேன். காலை 7 மணிக்கு எழுந்தபோது, வினோத் இன்னும் தூங்கிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தேன். நான் குளித்துவிட்டு வெளியே வந்தேன். ரோகிணி ஏற்கனவே எழுந்திருந்தாள்; என்னைப் பார்த்ததும் அவள் முகத்தில் ஒரு குறும்புத்தனமான புன்னகை இருந்தது. அந்தப் புன்னகையின் அர்த்தம் எனக்குப் புரிந்தது, ஆனால் அன்று இரவு எதுவும் நடக்கவில்லை என்பதை என்னால் சொல்ல முடியவில்லை. நான் சமையலறைக்குச் சென்றேன்; என் மாமியார் எனக்கு ‘குட் மார்னிங்’ சொல்லிவிட்டு வினோத்தைப் பற்றிக் கேட்டார். அவர் தூங்கிக்கொண்டிருப்பதாகச் சொன்னேன்; அதே குறும்புத்தனமான புன்னகையுடன் என் மாமியார் எனக்கும் வினோத்திற்கும் இரண்டு கோப்பை காபி கொடுத்தார். ‘எல்லோரும் இப்படிச் சிரிக்கிறார்கள், ஆனால் உண்மை எனக்கு மட்டும்தான் தெரியும்’ என்று எனக்குள் நினைத்துக்கொண்டேன். பிறகு நான் காபியை எடுத்துக்கொண்டு என் அறைக்குச் சென்று வினோத்தை எழுப்பினேன். அவன் ‘குட் மார்னிங்’ சொல்லி காபியை வாங்கிக்கொண்டான். நானும் என் காபியை எடுத்துக்கொண்டு, ரோகிணி அமர்ந்திருந்த ஹாலுக்கு வந்தேன். அவள் முகத்தில் இன்னும் அந்தப் புன்னகை இருந்தது. அவள் என்னிடம் எதுவும் கேட்கவில்லை, நானும் அவளிடம் எதுவும் சொல்லவில்லை. நான் செய்தித்தாள் படித்துக்கொண்டிருந்தேன். சிறிது நேரம் கழித்து, குளித்துவிட்டு வெளியே வந்த வினோத் என் அருகில் வந்து அமர்ந்தான். எல்லாம் இயல்பாக இருப்பது போலவே அவன் நடந்துகொண்டான். பிறகு, ஒரு சடங்கிற்காக என்னையும் வினோத்தையும் என் வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்ல என் பெற்றோர் அங்கு வந்தனர். நாங்கள் இருவரும் தயாரானோம்; அறையில் இருந்தபோது, நேற்று இரவு நடந்ததைப் பற்றி யாரிடமாவது சொன்னேனா என்று வினோத் என்னிடம் கேட்டான். நான் ‘இல்லை’ என்று சொன்னேன். அதற்கு அவன், “நன்றி; என்னைத் தவறாக நினைக்காதே, நமக்காக முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு தேனிலவை நான் திட்டமிட்டிருக்கிறேன்” என்று கூறினான். நானும் ‘சரி’ என்றேன்; அவன் ஏற்கனவே ஏதோ ஒரு ரொமான்டிக்கான விஷயத்தைத் திட்டமிட்டிருப்பான் என்று நான் நினைத்தேன்.
பிறகு நாங்கள் என் வீட்டிற்குச் சென்றோம்; அன்று முழுவதும் அப்படியே கழிந்தது. இரவில் நாங்கள் என் அறையில் இருந்தபோது, வினோத்தை கட்டிலில் படுக்குமாறு நான் சொன்னேன்.
அவர் தரையில் படுக்க விரும்பவில்லை. அவர் அதை ஏற்றுக்கொண்டார், அதனால் நாங்கள் தனித்தனியாகப் படுத்தோம். அவரைப் பற்றி எனக்கு எதுவும் புரியவில்லை. எங்கள் முதல் இரவுக்கு என்று அவருக்கு வேறு ஏதேனும் திட்டம் இருந்திருக்கலாம்; அவர் என்னைத் தொடவோ, முத்தமிடவோ அல்லது நெருக்கமாக இருக்கவோ செய்திருக்கலாம், ஆனால் அப்படி எதுவும் நடக்கவில்லை. அடுத்த நான்கு நாட்களும் அப்படியே கழிந்தன. நாங்கள் அவரது உறவினர் ஒருவரின் வீட்டிற்கு மதிய உணவிற்குச் சென்றோம், மேலும் ஷாப்பிங் மற்றும் சினிமாவுக்கும் சென்றோம். சில சமயங்களில் ரோஹினியும் எங்களுடன் வந்தார், சில சமயங்களில் நாங்கள் தனியாகச் சென்றோம். அவர் எனக்காக விலையுயர்ந்த புடவைகள், தங்க வளையல்கள், கைக்கடிகாரம் போன்றவற்றை வாங்கிக் கொடுத்தார். அவர் நன்றாகவே நடந்துகொண்டார், அதனால் அவர் மீதான சந்தேகத்தை நான் விட்டுவிட்டேன். அவர் தங்கியிருந்த காலத்தில் கிங்ஸ்லிட்டனயிடம் இருந்து 4-5 முறை அழைப்புகள் வந்தன; இரண்டாவது ரிங் ஒலிப்பதற்கு முன்பே அவர் உடனே போனை எடுத்து, அவரிடம் அரை மணி நேரத்திற்கும் மேலாகத் தனியாகப் பேசினார். ஒருமுறை, கிங் திருமண வாழ்த்து சொல்ல விரும்புவதாகக் கூறி அவர் என்னிடம் போனை நீட்டினார்; நான் தயக்கத்துடனேயே அதை வாங்கிப் பேசினேன். அவரது குரலை இவ்வளவு அருகில் கேட்பது அதுவே முதல் முறை. அவரது குரல் மிகவும் கம்பீரமாக இருந்தது, அவர் சுமார் 10 நிமிடங்கள் பேசினார். அவர் எனக்குத் திருமண வாழ்த்து தெரிவித்தார், மேலும் திருமணத்திற்கு வர இயலாததற்கு வருத்தம் தெரிவித்தார். கடைசியாக, என்னை நேரில் சந்திக்க ஆவலாக இருப்பதாகக் வழிஞ்சுகிட்ட கூறினார். அவர் சொன்னது சரியாகப் புரியாததால், நான் போனை வினோத்திடம் கொடுத்துவிட்டேன். அன்று இரவு வினோத்திடம் இதைப் பற்றிக் கூறினேன்; அவர், “கவலைப்பட வேண்டாம், அவர் நல்லவர், அநேகமாக வேடிக்கைக்காக அப்படிச் சொல்லியிருப்பார்” என்று கூறினார். அதனால் நானும் அதை விட்டுவிட்டேன், அதை ஒரு பெரிய பிரச்சினையாக்க நான் விரும்பவில்லை.
வினோத் கிளம்ப வேண்டிய கடைசி நாள் வந்தது; நாள் முழுவதும் அவரது பயணத்திற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்வதிலேயே நாங்கள் மும்முரமாக இருந்தோம். பயணச்சீட்டை உறுதிப்படுத்த வெளியே சென்ற அவர், திரும்பும்போது எனக்காக ஒரு தங்கச் சங்கிலியை வாங்கி வந்தார். அதற்காக நான் மகிழ்ச்சியடைந்தாலும், எந்த நெருக்கமான உறவும் இல்லாமல் அவர் என்னைப் பிரிந்து செல்வது வருத்தமாக இருந்தது. இனி மூன்று மாதங்களுக்குப் பிறகுதான் அவரைப் பார்க்க முடியும்.