சனிக்கிழமையன்று, வினோத்தின் அப்பா, அம்மா மற்றும் அவரது தங்கை ஆகியோர் எங்கள் வீட்டிற்கு வந்தனர். வழக்கமான சம்பிரதாயங்கள் நடந்தன. அவர்கள் என்னிடமும் என் பெற்றோரிடமும் மிகவும் கனிவாகப் பேசினார்கள். வினோத்தின் சகோதரி ரோகிணி என்னை தனியாக அழைத்துச் சென்று, அவனது அண்ணனின் தொலைபேசி எண் மற்றும் ஸ்கைப் (Skype) ஐடியைக் கொடுத்தார். பிறகு அவரும் எனது எண் மற்றும் ஸ்கைப் ஐடியைக் குறித்துக்கொண்டார். அவர் மிகவும் இனிமையானவராகவும், நல்ல தோற்றம் கொண்டவராகவும் இருந்தார். அவர் தன் சகோதரனைப் பற்றி நிறைய விஷயங்களைப் பகிர்ந்துகொண்டார்; கடைசியாக, என்னை மணக்க வினோத் மிகவும் அதிர்ஷ்டசாலி என்று கூறி என்னைக் கட்டியணைத்துக்கொண்டார். எனக்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது, என் பெற்றோரும் திருமணத்திற்குச் சம்மதித்தனர். அதுவரை நான் வினோத்தை புகைப்படத்தில் மட்டுமே பார்த்திருந்தேன். அன்று மாலை, ரோகிணி என்னை அலைபேசியில் அழைத்து, வினோத் ஆன்லைனில் இருப்பதாகவும், ஸ்கைப்பில் அழைப்பு (request) அனுப்பியிருப்பதாகவும் கூறி, ஸ்கைப்பில் இணையுமாறு சொன்னார். நான் என் பெற்றோரிடம் இதைத் தெரிவித்துவிட்டு, அவர்கள் அருகிலேயே இருக்க, ஸ்கைப்பில் உள்நுழைந்தேன். வினோத்திடமிருந்து வந்த அழைப்பை ஏற்றுக்கொண்டேன்.
இரண்டு நிமிடங்களில் எனக்கு ஒரு வீடியோ அழைப்பு வந்தது. அவரை முதன்முறையாகப் பார்த்துப் பேசப்போவதால் எனக்குச் சற்று பதற்றமாக இருந்தது. அழைப்பை ஏற்றதும் வினோத் திரையில் தோன்றினார். புகைப்படத்தில் இருந்ததைப் போலவே அவரும் நல்ல தோற்றத்துடனும் அழகாகவும் இருந்தார். அவர் என் பெற்றோரிடம் சிறிது நேரம் மென்மையான குரலில் பேசினார்; பின்னர், அவருடன் தனியாகப் பேசுவதற்காக என் பெற்றோர் அங்கிருந்து சென்றுவிட்டனர். நான் அழகாக இருப்பதாக அவர் கூறினார்; நாங்களிருவரும் மேலும் பத்து நிமிடங்கள் பேசினோம். என்ன பேசுவது என்று தெரியாததால், விடைபெற்றுக்கொண்டு அழைப்பை முடித்துக்கொண்டோம். அதன்பிறகு, அவர் நல்லவர் என்றும், நான் அதிர்ஷ்டசாலி என்றும் என் பெற்றோர் என்னிடம் கூறினர்.
அதன்பின், இன்னும் ஆறு மாதங்களில் திருமணம் நடைபெறுமாறு முடிவு செய்யப்பட்டது; ஏனெனில், அப்போதுதான் வினோத்திற்கு விடுமுறை கிடைக்கும், அதுவும் இரண்டு வாரங்களுக்கு மட்டுமே. திருமணத்திற்கான ஏற்பாடுகள் அனைத்தும் திட்டமிடப்பட்டன. திருமணத்திற்காக இரண்டு வாரங்கள் மட்டுமே விடுமுறை கிடைப்பதால், வினோத் திருமணத்திற்கு நான்கு நாட்களுக்கு முன்புதான் வருவார்; திருமணத்திற்குப் பிறகு என்னை இங்கேயே விட்டுவிட்டுச் சென்றுவிடுவார். அவர் திரும்பிச் சென்றதும் எனது விசா தொடர்பான நடைமுறைகளை மேற்கொள்வார், அதன்பின் மூன்று மாதங்களுக்குள் நான் கனடாவுக்குச் செல்வேன். இது எங்கள் கையில் இல்லாத விஷயம் என்பதால், நானும் என் பெற்றோரும் அதைப் புரிந்துகொண்டு ஒப்புக்கொண்டோம். எனவே திருமண ஏற்பாடுகள் தொடங்கின. திருமணம் நிச்சயிக்கப்பட்ட பிறகு, என் தோழிகள் மற்றும் சக ஊழியர்களின் வருங்கால கணவர்கள் அடிக்கடி அவர்களை அழைப்பார்கள் என்றும், சிலர் பாலியல் ரீதியான விஷயங்களைப் பற்றிக்கூட பேசுவார்கள் என்றும் நான் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். ஆனால் என் விஷயத்தில், வினோத் அடிக்கடி அழைப்பதில்லை; வார இறுதி நாட்களில் மட்டும், அதுவும் 10 முதல் 15 நிமிடங்கள் வரைதான் பேசுவார். நேர வித்தியாசம் காரணமாக அவரால் அடிக்கடி அழைக்க முடியவில்லை என்று அவர் கூறினார்; நானும் அதைப் புரிந்துகொண்டேன். அவன் போன் செய்யும்போதெல்லாம் பெரும்பாலும் அவனது முதலாளி கிங்ஸ்லிட்டன் பற்றித்தான் பேசுவான். சில சமயங்களில் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது, யாரோ வினோத்தை பெயர் சொல்லி அழைப்பது எனக்குக் கேட்கும்; உடனே அவன், ” கிங் உதவிக்கு அழைக்கிறான், நான் போக வேண்டும்” என்று சொல்லிவிட்டு அழைப்பைத் துண்டித்துவிடுவான். இது எனக்குச் சற்று விசித்திரமாகத் தோன்றினாலும், நான் அதைப்பற்றி அவனிடம் ஒருபோதும் கேட்டதில்லை. மற்றபடி வினோத் ஒரு நல்ல மனிதன். அடிக்கடி ரோஹினியிடமிருந்தும் (வினோத்தின் சகோதரி) எனக்கு அழைப்புகள் வரும்; நாங்கள் இருவரும் நல்ல நண்பர்களானோம். நாங்கள் இருவரும் சேர்ந்து ஷாப்பிங், சினிமா போன்றவற்றுக்குச் செல்லத் தொடங்கினோம். அந்தச் சமயத்தில் அவளிடமும் கிங்ஸ்லிட்டன் பற்றிக் கேட்டேன், ஆனால் அவளுக்கும் அவனைத் தன் சகோதரனின் முதலாளி மட்டுமே தெரிந்திருந்தது. அதனால் நான் அதைப் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. இப்படியே நாட்கள் கழிந்தன.
திருமணத்திற்கு நான்கு நாட்களுக்கு முன்பு வினோத் சென்னைக்கு வந்தார். மறுநாள் மாலை, நானும் வினோத்தும் ரோஹினியும் சேர்ந்து ஒரு சினிமாவுக்குச் சென்றோம்; படம் முடிந்ததும் இரவு உணவிற்காக ரோஹினி எங்களை மட்டும் தனியாக விட்டுவிட்டுச் சென்றார். நாங்கள் இருவரும் தனியாக இருந்தது அதுவே முதல் முறை, அதனால் பேசத் தொடங்கினோம். அப்போது அவர் எனக்கு ஒரு பிளாட்டினம் மோதிரத்தையும், அந்த நேரத்தில் வந்திருந்த புதிய ஐபோனையும் (iPhone) பரிசாக அளித்தார். நான் மகிழ்ச்சியடைந்தேன்; அவர் ஏதாவது குறும்பான செயல்களில் ஈடுபடுவார் அல்லது அப்படிப் பேசுவார் என்று எதிர்பார்த்தேன், ஆனால் அவர் ஒரு கண்ணியமான மனிதரைப் போலவே நடந்துகொண்டார். எங்கள் உரையாடலின் போது அவர் தனது அறைத்தோழன் ஹரிஷைப் பற்றிச் சற்று பேசினார், ஆனால் நான் அதை பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. பிறகு அவர் என்னை என் வீட்டில் விட்டுவிட்டுச் சென்றார். அடுத்த நாள் எங்களுக்குச் சிறிய அளவில் நிச்சயதார்த்தம் மற்றும் வரவேற்பு நிகழ்ச்சி நடைபெற்றது. வரவேற்பு நிகழ்ச்சிக்குப் பிறகு, நானும் வினோத்தும் பல்வேறு விதமான பாணிகளில் (poses) புகைப்படம் எடுத்துக்கொள்ளுமாறு கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டோம் (இக்காலத்தில் இது மிகவும் பொதுவான ஒன்று). பெரும்பாலான புகைப்படங்களில் எங்கள் உடல்கள் ஒன்றையொன்று தொட்டுக்கொண்டிருந்தன, கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தோம், ஒரே பாட்டிலில் இரண்டு ஸ்ட்ராக்களைப் (straws) பயன்படுத்தி ஜூஸ் குடித்தோம். அந்தப் புகைப்பட அமர்வின் போது வினோத் பதற்றமாக இருப்பதை என்னால் உணர முடிந்தது; அவர் மிகவும் அப்பாவித்தனமானவர் என்றும், இதற்கு முன் எந்தப் பெண்ணையும் தொடாத நல்லவர் என்றும் நான் புரிந்துகொண்டேன் (அதற்கான உண்மையான காரணம் எனக்குப் பின்னர்தான் தெரிந்தது). புகைப்படம் எடுக்கும் நேரம் முழுவதும் ரோஹினி எங்களுடனேயே இருந்தார், எங்கள் போஸ்களைப் பார்த்து வேடிக்கையான கருத்துகளைச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். பிறகு நாங்கள் இருவரும் தனித்தனி அறைகளுக்குச் சென்றோம்.