மதிய உணவின்போது, நான் வேலைக்குச் செல்ல விரும்பினால் அவர்கள் என்னை அனுமதிக்க வேண்டும் என்று அவர் தன் பெற்றோரிடம் கூறினார். அவர்களும் அதற்குச் சம்மதித்தனர். பிறகு வேலைக்குச் செல்வது குறித்த எனது முடிவை அவர் கேட்டார்; வீட்டில் சும்மா இருப்பது சலிப்பாக இருக்கும் என்பதால் வேலைக்குச் செல்வதாக நான் கூறினேன். அனைவரும் அதை ஏற்றுக்கொண்டனர். பின்னர் அவரை வழியனுப்ப அனைவரும் விமான நிலையத்திற்குச் சென்றோம். எனது விசா நடைமுறைகளை விரைவில் முடித்துத் தருவதாகவும், விசா பிரிவில் கிங்ஸ்லிட்டன்க்குத் தெரிந்தவர்கள் இருப்பதால் அவரும் உதவுவார் என்றும் கூறி, கவலைப்பட வேண்டாம் என்று வினோத் என்னிடம் சொன்னான். வினோத் கிங் பெயரைச் சொல்லும்போதெல்லாம் எனக்கு எரிச்சலாக இருக்கும், ஆனால் அதை நான் வெளியே காட்டிக்கொள்ளவில்லை. அங்கிருந்து கிளம்பும்போது அவன் முதன்முறையாக என்னைக் கட்டிப்பிடித்துவிட்டுச் சென்றான். எனக்கு வருத்தமாக இருந்தது, கண்களில் கண்ணீரும் துளிர்த்தது. அருகில் இருந்த ரோகிணி, “கவலைப்படாதே, எல்லாம் சரியாகிவிடும்” என்று என்னிடம் கூறினாள்.
நாங்கள் வீட்டிற்கு வந்தோம்; அன்று இரவு ரோஹினி என்னுடன் என் படுக்கையறையில் தங்கினாள். என் மனதை உற்சாகப்படுத்த அவள் ஒரு நகைச்சுவைப் படத்தைப் பார்க்கச் சொன்னாள். இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு நான் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பினேன்; வினோத்தின் பெற்றோரும் என் சொந்தப் பெற்றோரைப் போலவே என்னிடம் அன்பாக நடந்துகொண்டனர். அவ்வப்போது என் பெற்றோரும் என்னை வந்து பார்த்துச் சென்றனர். அடுத்த வாரமே விடுப்பு முடிந்து நான் மீண்டும் வேலைக்குச் செல்லத் தொடங்கினேன். என் நெருங்கிய நண்பர்கள் என்னைக் கேலி செய்தாலும், அவர்களால் உண்மையை என்னிடம் கேட்க முடியவில்லை.
அதன்பிறகு வினோத் தினமும் எனக்கு போன் செய்யத் தொடங்கினான், ஆனால் 10 முதல் 20 நிமிடங்கள் மட்டுமே பேசுவான். சில சமயங்களில் விசா தொடர்பான வேலைகள் குறித்தும், அதற்கு ஹரிஷ் உதவுவதாகவும் அவன் கூறுவான். இப்படியாக என் வாழ்க்கை மீண்டும் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பியது. வார இறுதி நாட்களில் நான் என் பெற்றோர் வீட்டிற்குச் செல்வேன் அல்லது ரோஹினியுடன் ஷாப்பிங் அல்லது சினிமாவுக்குச் செல்வேன். நாங்கள் இருவரும் நெருங்கிய தோழிகளானோம். வினோத்துக்கும் எனக்கும் இடையே உடலுறவு எதுவும் நடக்கவில்லை என்பதைக்கூட நான் அவளிடம் கூறினேன். அதைக் கேட்டு ஆச்சரியமடைந்த அவள், தன் சகோதரனுக்காக மன்னிப்பு கேட்டாள்.
ஆனால், வினோத்தின் மனதில் வேறு ஏதோ எண்ணம் இருந்திருக்கலாம் என்பதால் அது ஒரு பெரிய விஷயமல்ல என்று நான் அவளிடம் கூறினேன். எல்லாம் நன்றாகவே போய்க்கொண்டிருந்தது, ஆனால் கிங்ஸ்லிடோன் பற்றிய விஷயம் மட்டும் எனக்குள் ஒருவித உறுத்தலை ஏற்படுத்திக்கொண்டே இருந்தது. என் கணவர் அவனைப் பற்றி அடிக்கடி பேசுவார்; அவனிடமிருந்து போன் வரும்போதெல்லாம் அவர் விசித்திரமாக நடந்துகொள்வார்.
ஒருமுறை அவர் என்னிடம் பேசும்போது, ஏதோ வலியால் முனகுவது போன்ற சத்தம் கேட்டது; கூடவே யாரோ அடிப்பது போன்ற (அடிவிழும்) சத்தமும் கேட்டது. அதைப் பற்றிக் கேட்டபோது, அன்று மிகவும் குளிராக இருந்ததால் உடல்நிலை சரியில்லை என்று கூறினார். அடிப்பது போன்ற சத்தம் குறித்துக் கேட்டதற்கு, கிங் சமையலுக்காகக் கோழியை வெட்டிக்கொண்டிருப்பதாகச் சொன்னார். உடல்நிலை சரியில்லை என்று சொன்னதால் நான் அதை பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. என்ன நடந்தது என்று கேட்டதற்கு, பெரிய பிரச்சனை ஏதுமில்லை, லேசான காய்ச்சல் தான் என்று கூறினார். ஆனால் அந்த உரையாடல் முழுவதும் அவர் அப்படித்தான் பேசிக்கொண்டிருந்தார்; சில சமயங்களில் சிரிப்பொலியும் கேட்டது. அவருடனான பேச்சு முடிந்ததும், கிங் என் கணவருக்கு ஏதோ தொல்லை கொடுக்கிறார் என்று எனக்குத் தோன்றியது; நான் அங்கு சென்றதும் என் கணவரை அழைத்துக்கொண்டு வேறு கம்பெனி வீட்டிற்கு மாறிவிட வேண்டும் என்று முடிவு செய்தேன்.
இரண்டு மாதங்களுக்குப் பிறகு, ஒரு நாள் என் கணவர் என்னிடம் ஒரு விஷயத்தைச் சொன்னார். குடியேற்றத் துறையிலிருந்து (immigration) அவருக்கு ஒரு கடிதம் வந்திருப்பதாகவும், அதில் அவரது நிதி நிலைமை குறித்த விவரங்களைக் கேட்டுள்ளதாகவும் கூறினார். அதைச் சமர்ப்பித்தவுடன் எனக்கு விசா கிடைத்துவிடும் என்றும், அதற்கு இரண்டு வாரங்கள் மட்டுமே ஆகும் என்றும் சொன்னார். அதைக் கேட்டு நான் மகிழ்ச்சியடைந்தேன்; என் மாமியார் மற்றும் என் பெற்றோரிடமும் இந்த விஷயத்தைச் சொன்னேன், அனைவரும் மகிழ்ச்சியடைந்தனர். அடுத்த நாள், அவர் அந்த விண்ணப்பக் கடிதத்தைச் சமர்ப்பித்துவிட்டதாக என்னிடம் கூறினார். அப்போது கிங் உதவியால்தான் அது சாத்தியமானது என்றும், அவரிடம் நன்றி சொல்லுமாறு கூறிவிட்டு என்னிடம் தொலைபேசியை நீட்டினார். கிங் குரலைக் கேட்பதே எனக்கு எரிச்சலாக இருந்தாலும், வேறு வழியின்றி நான் பேச வேண்டியதாயிற்று. அவனது உதவிக்கு நன்றி தெரிவித்தேன்; அதற்கு அவன், “பரவாயில்லை, உண்ணாக நான் எதையும் செய்வேன்” என்று கூறினான். “என்ன? இப்போது என்ன சொன்னாய்?” என்று நான் கேட்டேன். அதற்கு அவன், “வினோத்திற்காக நான் எதையும் செய்வேன் என்று சொன்னேன்” என்றான். “சரி, என் கணவரிடம் போனை கொடுங்கள்” என்று நான் கூறினேன். பிறகு வினோத் என்னிடம் சிறிது நேரம் பேசினான். அப்போது கிங் என் கணவரின் பெயரைச் சத்தமாகக் கூப்பிடும் சத்தம் கேட்டது; உடனே வினோத், “நான் போக வேண்டும், நாளை பேசுகிறேன்” என்று சொல்லிவிட்டு அழைப்பைத் துண்டித்தான். நான் பேசியதால்தான் கிங் என் கணவரைச் சத்தமாகக் கூப்பிடுகிறானோ என்று எனக்குப் பயமாக இருந்தது; அதே சமயம், வினோத் ஏன் இப்படி நடந்துகொள்கிறான், ஏன் அந்த கிங்கை எதிர்க்கவில்லை என்றும் எனக்குக் குழப்பமாக இருந்தது. ஒரு வேலை பாஸ் என்று சங்கட படிக்கிறனோ