குளித்துவிட்டு அறைக்கு வந்தான்; நான் கட்டிலில் அமர்ந்திருந்தேன். அவன் பைஜாமா அணிந்துகொண்டு அருகில் வந்து, பக்கத்தில் இருந்த மேஜையில் அமர்ந்தான். அவன் என்ன சொல்லப்போகிறான் என்று ஆவலுடன் காத்திருந்தேன்; அவனைப் பிடித்து முத்தமிடலாம் என்று கூட தோன்றியது, ஆனால் என்னைக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டேன். அவன் முகத்தைக் கீழே குனிந்தபடி எதையோ யோசித்துக்கொண்டிருந்தான்; ஒரு வில்லன் நடிகரைப் போல தன் இரு கைகளையும் தேய்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவன் என்ன பேசப்போகிறான் என்று தெரியாமல் நான் அவனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். பிறகு அவன் பேசத் தொடங்கினான்.
வினோத்: ஷாலினி, நான் சொல்வதை கத்தாமல் கேள்.
(அவன் முகம் இன்னும் கீழேதான் இருந்தது, அவன் குரலில் சோகம் தெரிந்தது. எனக்குக் குழப்பமாக இருந்தது.)
நான்: என்ன?
வினோத்: எனக்குத் திருமணத்திலோ அல்லது பெண்களிடமோ எந்த ஆர்வமும் இல்லை.
(என் தலையில் முதல் குண்டு விழுந்தது போல இருந்தது)
நான்: என்ன? இப்போது என்ன சொன்னாய்? விளையாடுகிறாயா? (என் குரல் தழுதழுத்தது)
வினோத்: நான் உண்மையைத்தான் சொல்கிறேன். எனக்குப் பெண்களிடம் ஆர்வம் இல்லை. நான் ஒரு ‘கே’ (gay – ஓரினச்சேர்க்கையாளர்).
நான்: என்ன? ‘கே’வா? வினோத், தயவுசெய்து என்னுடன் விளையாடாதே… நீ… ‘கே’… அப்படின்னா… (என் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழியத் தொடங்கியது)
வினோத்: நான் என்ன சொல்கிறேன் என்று உனக்குத் தெரியும், ஷாலினி.
நான்: (கத்திக்கொண்டு) என் பெயரைச் சொல்லாதே… என் வாழ்க்கையை நாசமாக்கிவிட்டாய்… உனக்கு விருப்பம் இல்லை என்றால் ஏன் என்னை ஏன் திருமணம் செய்துகொண்டாய்… ஏன் என் வாழ்க்கையை இப்படி அழித்தாய்…
வினோத் அமைதியாக இருந்தான்; நான் கோபம், ஏமாற்றம் மற்றும் மனமுறிவுடன் இருந்தேன்; என் தலை சுற்றியது. இது நிஜமில்லை, ஏதோ ஒரு கெட்ட கனவு, இதிலிருந்து நான் விழித்தெழ வேண்டும் என்று கூட நினைத்தேன்.
நான்: (கோபமாகக் கத்திக்கொண்டு) அமைதியாக உட்கார்ந்திருக்காதே, என் கேள்விக்குப் பதில் சொல்.
வினோத்: மன்னித்துவிடு, ஷாலினி.
நான்: இனி என் பெயரைச் சொல்லாதே.
வினோத்: மன்னித்துவிடு. எனக்கு அந்தத் திருமணத்தில் விருப்பமில்லை, ஆனால் என் அம்மாவின் என்னை வற்புறுத்தி அந்தத் திருமணத்தைச் செய்து வைத்தார்கள்.
நான்: உன் பெற்றோர்தான் உன்னை வற்புறுத்தினார்களா… அது உண்மையாகவே இருந்தாலும், திருமணத்திற்கு முன் எத்தனை முறை என்னிடம் பேசினாய்? அப்போதெல்லாம் ஏன் இதை என்னிடம் சொல்லவில்லை?
வினோத்: என்னை மன்னித்துவிடு.
நான்: மன்னிப்பா… ச்சே… என் வாழ்க்கையையே நாசமாக்கிவிட்டாய்… இப்போது நான் என் பெற்றோரிடம் பேச வேண்டும், உன் போனை என்னிடம் கொடு…
வினோத்: ப்ளீஸ் ஷாலினி, இதை யாரிடமும் சொல்லிவிடாதே… என் அம்மாவிக்கு தெரிந்தால் அவர்கள் உயிரையே விட்டுவிடுவார்கள், ப்ளீஸ்.
(ஆம், அவன் சொல்வது சரிதான். என் மாமியார் மிகவும் நல்லவர்கள்; அவனது உண்மை நிலை தெரிந்தால் அவர்கள் தற்கொலை செய்துகொள்வார்கள். என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை.)
நான்: என்னைப் பற்றி என்ன… என் வாழ்க்கை… நான் என்ன செய்யப் போகிறேன்… (அழுதுகொண்டே)
வினோத்: மன்னித்துவிடு ஷாலினி.
என் கோபம் முழுவதையும் காட்டி வினோத்தின் கன்னத்தில் ஓங்கி அறைந்தேன். அவன் எதுவும் பேசவில்லை, தன் கன்னத்தைப் பிடித்தபடி நின்றான்.
நான்: ‘மன்னிப்பு’ என்று சொல்லாதே… என் வாழ்க்கையை அழித்துவிட்டாய்… நான் உடனடியாக இந்தியா திரும்ப வேண்டும்…
வினோத்: ப்ளீஸ் ஷாலினி, பதற்றமடையாதே.
மீண்டும் அவன் முகத்தில் அறைந்துவிட்டுச் சொன்னேன்:
நான்: என் பெயரைச் சொல்லி அழைக்காதே.
வினோத்: மன்னித்துவிடு… என்னை விட்டுப் போய்விடாதே… நீ இந்தியாவுக்குத் திரும்பிவிட்டால் என் பெற்றோருக்கு என் உண்மை நிலை தெரிந்துவிடும்… ப்ளீஸ் எனக்கு உதவு.
நான்: என்ன உளறுகிறாய்… இங்கே தங்கி நான் என்ன செய்யப் போகிறேன்… எனக்கு யாரைப் பற்றியும் கவலையில்லை, நான் இந்தியாவுக்குத் திரும்ப வேண்டும். இப்போது என் அறையை விட்டு வெளியே போ; நான் உடனடியாக இந்தியா செல்ல வேண்டும், என் டிக்கெட்டுகளை முன்பதிவு செய், இனி என்னிடம் பேசாதே…
அவன் எதுவும் பேசாமல் அங்கேயே அமர்ந்திருந்தான். நான் அழுதுகொண்டிருந்தேன்.
நான்: ப்ளீஸ் வினோத். என் வாழ்க்கையை முழுமையாக அழித்துவிட்டாய், குறைந்தபட்சம் இந்த உதவியையாவது எனக்குச் செய். நான் என் இந்தியா செல்ல வேண்டும். ப்ளீஸ் எனக்கு உதவு. (கெஞ்சும் குரலில்)
வினோத்: ப்ளீஸ் ஷாலினி, நீ இங்கேயே தங்கிவிடு. உனக்கு என்ன வேண்டுமோ அதைச் செய், ஆனால் இங்கேயே இரு. உன்னை கெஞ்சிக் கேட்கிறேன்.