.
எனக்கு மீண்டும் சிரிப்பு வந்தது. நான் அங்கு வேலைக்கு வந்த புதிதில் என்னால் ஐந்து நிமிடங்கள் கூட தாக்குப் பிடிக்க முடியாது, இப்போது இவள் இரண்டும் முறை உச்சம் அடைந்துவிட்டாள் ஆனால் நான் இன்னும் கக்காமல் கல் போல் இருக்கிறேன். என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.
“என்னடா ஆச்சு அவளுக்கு?”
“நம்ம பேசுனதைக் கேட்டு அந்த அக்காவுக்கு தண்ணி வந்துருச்சுமா.”
“ஹாஹா. .. . சரிடா, நான் அப்பறம் பேசுறேன்.”
“சரி டி புண்டை.”
“டேய் என்ன மரியாதை தேயுது?”
“சும்மா டி, என் செல்லக் கூதி.”
“ச்சீ, வை.”
சரசு என் தோள் மேல் சாய்ந்து மூச்சு வாங்கிக்கொண்டு இருந்தாள். நான் அவள் தோளைத் தட்டி உள்ளே அழைத்துப் போனேன். சற்று நேரம் ஓய்வு எடுத்துவிட்டு, அவள் மதியம் சமைத்தாள். பிறகு சாபிட்டோம். அவள் கட்டிலில் மீண்டும் என் மேல் ஏறி சவாரி செய்தாள். மீண்டும் அவள் மட்டும் உச்சம் அடைந்தாள், நான் அப்படியே இருந்தேன்.
மாலை அவளது தம்பி சண்முகம் வந்தான். அவனுடமும் முதலாளி மற்றும் ராமலிங்கள் பற்றி எந்தத் தகவலும் இல்லை. சரசு பதற்றமடைந்தாள், அவனுடன் கிளம்பி வீட்டுக்குச் சென்றாள். அன்று இரவு நான் மட்டும் தனியாக இருந்தேன். இதற்குமுன் பல இரவுகள் நான் தனியாக இருந்திருந்தாலும் அன்று எனக்கு ஏதோ முதல்முறையாக இருப்பதுபோல் தோன்றியது. சீக்கிரமாகத் தூங்கிவிட்டேன். அம்மாவிடம் கூட பேச வில்லை.
அடுத்த இரண்டு நாட்களுக்கு யாரும் பங்களா பக்கம் வரவில்லை. எனக்கு பதற்றம் அதுகரித்துக் கொண்டே போனது. மூன்றாவது நாள் அமெரிக்காவில் இருந்து ஒருவன் அழைத்தான். உடைந்த தமிழில் பேசினான். முதலாளி அருண் பங்களாவுக்கு வந்து சேரவில்லை என்பதையும் நான் அவரைப் பார்க்கவில்லை ஏன்பதையும் மீண்டும் மீண்டும் லேட்டு உறுதிப்படுத்திக் கொண்டான். மேற்கொண்டு எந்த விவரமும் கூறவில்லை.
மறுநாள் பங்களாவுக்கு போலீஸ் வந்தனர். முதலாளி வந்தாரா என்று மீண்டும் மீண்டும் கேட்டனர். ஏற்கனவே சரசுவை அவர்கள் விசாரித்துவிட்டு வந்ததால், நான் சொன்னது அவள் சொன்ன விவரங்களோ ஒத்துப்போனது. அதனால் அவர்கள் கிளம்பிச் சென்றுவிட்டனர்.
அடுத்து சரசு வந்தாள். மிகவும் கலங்கிப் போயிருந்தாள். தன் கணவனும் முதலாளியும் மதுரையில் ஒரு பாரில் இருந்து முட்ட முட்ட குடித்துவிட்டு காரில் கிளம்பியது போலீஸ் விசாரணையில் தெரியவந்தது. அங்கிருந்து இந்த மலைப் பகுதியை நோக்கி அவர்கள் அந்துள்ளனர் என்பது சுங்கச் சாவடி கேமராவில் பதிவாகியிருக்கிறது. ஆனால் அதன் பின் அவர்கள் என்ன ஆனார்கள் என்பது தெரியவில்லை. அன்று வழக்கத்தைவிட பனி அதிகமால இருந்ததால், அவர்கள் காரோடு மலையில் இருந்து விழுந்துவிட்டார்களா என்று தேடுவதாகச் சொல்லி அழுதாள்.
எனக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தாலும், ஏதேதோ சொல்லி அவளுக்கு ஆறுதல் சொல்ல முயன்றேன். பிறகு அவள் கிளம்பிச் சென்றுவிட்டாள்.
ஒரு மாதம் கழித்து அமெரிக்காவில் இருந்து மீண்டும் ஃபோன். நான் பங்களாவைப் பூட்டு சாவியை சண்முகத்திடம் ஒபடைத்துவிட்டு கிளம்பிச் செல்லவேண்டும் என்றும், அடுத்த் ஆறு மாதத்திற்கான சம்பளம் எனக்கு வந்து சேன்ர்துவிடும் என்றும், தேவைப்பட்டால் என்னை மீண்டும் தொடர்பு கொள்வார்கள் என்றும் கூறினான் ஒருவன்.
நான் கனத்த மனதுடன் அங்கிருந்து கிளம்பினேன்.
சண்முகத்திடம் சாவியை ஒப்படைத்து விட்டு, எனது பையை மட்டும் தூக்கிக் கொண்டு பங்களாவைத் திரும்பித் திரும்பிப் பார்த்துக்கொண்டு அங்கிருந்து வெளியேறினேன். மலையிலிருந்து கீழே இறங்கும் பேருந்தில் ஏறி அங்கிருந்து மதுரைக்கு பஸ் ஏறினேன். அங்கிருந்து திருச்சி வந்து, அங்கிருந்து எங்கள் ஊருக்குப் போக வேண்டும்.
போகும் வழியெல்லாம் பல விஷயங்களைப் பற்றி யோசித்துக்கொண்டே சென்றேன். முதலில் அந்த பங்களாவை விட்டு வெளியேறியது மிகவும் விருத்தமாக இருந்தது. இத்தனை நாட்களாக என் சொந்த வீடு போல் ஆண்டு அனுவவித்துவிட்டு இப்போது வெளியேறுவது மனதை வருத்தியது. இனி இங்கே நான் வருவேனா மாட்டேனே என்று தெரியாத நிலை. இரண்டாவது விஷயம், முதலாளியும் சரசுவின் கணவர் ராமலிங்கமும் என்ன ஆனார்கள் என்ற குழப்பம். எல்லாரும் நினைப்பது போல் அவர்கள் காரோடு மலையில் இருந்து விழுந்துவிட்டார்கள் என்றால், இத்தனை நாட்களாகத் தேடியும் அவர்களில் உடல் கிடைக்காமல் இருக்குமா. அவர்கள் உண்மையில் என்னதான் ஆனார்கள்?
மூன்றாவதாக ஒரு விஷயம் என்னை மிகவும் பயமுறுத்தியது. அது என்னவென்றால், கடந்த ஒரு மாதமாக நான் அந்த பங்களாவில் தனியாக இருந்தேன், ஆனால் ஒரு முறை கூட நான் எந்த வழியிலும் விந்தை வெளியேற்ற வில்லை. சரசு கடைசியாக என்னோடு உடலுறவு கொண்ட போது கூட அவள் மட்டும் தான் பலமுறைகள் உச்சம் அடைத்தாளே தவிர, நான் அடையவில்லை. அம்மாவிடம் கூட அபாசமாகப் பேசத் தோன்றவில்லை. சமையல் செய்வதற்கான சந்தேகங்களைக் கேட்க மட்டுமே அவளை அழைத்தேன். என்னிடம் இருந்த மாற்றத்தைக் கவனித்த அம்மா, ஒரு நாள் அவளே பேச்சுக் கொடுத்தாள்.
“என் ரெண்டாவது பைய எப்பிடி இருக்கான்?” என்றாள்.
“அது யாரு?”
“அதான் உன் தம்பி?”
“யாரும்மா என் தம்பி?”
“டேய், நடிக்காத, அதான் கடப்பாறை மாதிரி ஒன்னு வச்சிருக்கன்னு அன்னிக்கு சரசு சொன்னாளே, அவன் தான்.”
எனக்கு லேசாக சிரிப்பு வந்தது. சுன்னியும் தூக்கியது. ஆனால் அது பற்றிப் பேச எனக்கு பெரிதாக ஆர்வம் இல்லை.
“இருக்கான் மா. அம்மாவை பாக்காம் ஏங்கிகிட்டு இருக்கான். அடுத்த தடவை ஊருக்கு வரும்போது, அவனை உன்கிட்ட ஒப்படைச்சிர்றேன், நீ நல்லா பாத்துக்கோ.” என்றேன்.
“இப்போ அவனை கவனிக்க வேண்டாமா?” என்றாள் மென்மையான குரலில்.
நான் அமைதியாக இருந்தேன்.
“இப்போ வீட்ல தனியா தான் இருக்கேன். ஃப்ரீயா பேசலாம்.”