பிறகு திரும்பி ராமலிங்கத்தைப் பார்த்தார். அவன் குடிபோதையில் அப்படியே கட்டிலி சாய்ந்து தூங்கிவிட்டிருந்தான். அவனை சட்டை செய்யாமல், திரும்பி வெணி அம்மாவிடம் போனார்.
மெல்ல ஒரு கையை நீட்டி அவளது வயிற்றைத் தொட்டார். அவளது புண்டைக்கு மேலே இருந்த அடுவயிற்றையும் தொப்புளையும் மென்மையாகத் தடவினார். பிறகு அவள் தொப்புளைச் சுற்றியிருந்த கொழுத்த சதையைக் கொத்தாகப் பிடித்தார். அவர் கை முழுவதும் சதை நிரம்பியிருந்தது. அவளது தொப்புள் பிதுங்கி வெளியே வழிந்தது. அதை அப்படியே ஆட்டிப் பார்த்தார். குளத்தில் கல்லைப் போட்டதுபோல் அந்த அசைவின் அதிர்வுகள் அவளது வெயிற்றின் மேல் பகுதிகளில் பரவி, அவளது முலைகளையும் சிறிது அசைத்தது.
“வாவ்!” என்று கூறிவிட்டு. அவளது புண்டையைத் தொட்டுப் பார்த்தார். அதிலிருந்த முடிகளை மென்மையாகக் கோதிவிட்டார். பிறகு அவளது தொடைகளையும் ஆட்டிப் பார்த்தார். அவற்றின் அசைவுகள் அசங்க சற்று நேரமானது. பிறகு அவளுக்குப் பின்புறம் சென்றார். வேணி அம்மாவின் பிரம்மாண்ட உருவத்துக்குப் பின்னால் அவர் முற்றிலும் என் பார்வையில் இருந்து மறைந்து விட்டார். அவர் கழற்றி எறிந்த உடைகள் வந்து விழுந்ததைப் பார்த்துத் தான் அவர் அங்கு என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறார் என்பது எனக்குப் புரிந்தது. பிறகு அவரது கைகல் மட்டும் என் கண்களில் பட்டன. வேணி அம்மாவின் இரண்டு பக்க அக்குள்களுக்குக் கீழே இருந்து அவை வெளியே வந்தன. அந்தப் பகுதியில் இருந்த சதைகளைப் பிடித்து, கைகளில் அள்ளி இழுத்துப் பார்த்தார். மீண்டும் ஒரு “வாவ்!’
தட் தட் என்று அடிக்கும் சத்தம் கேட்டது. பிறகு அதைவிட சத்தமாக அறையும் சத்தம். வேணி அம்மாவின் குண்டி சதைகள் அசைந்ததை வைத்து அவர் அதில்தான் அறைகிறார் என்பது எனக்குப் புரிந்தது. நான் நிமிர்ந்து அவளது முகத்தைப் பார்த்தேன், ஆனால் அது இன்னும் மூடியே இருந்தது. அதில் என்ன உணர்ச்சி இருக்கிறது என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை. அப்போது முதலாளி வேணி அம்மாவின் வலது பக்கத்தில் இருந்து வெளியே வந்தார். முழு நிற்வாணமாக இருந்தார். அவரது சுன்னி நீட்டிக் கொண்டு நின்றது.
பக்கவாட்டில் இருந்து வேணி அம்மாவைக் கட்டிப் பிடித்துக் கொண்டார். அவள் அவரை விட இரண்டு அங்குலம் உயரமாக இருந்தாள். அவர் சிரமப்பட்டு அவளை முழுவதுமாகக் கட்டிப்பிடித்து விட்டு, நாய் போல் இடுப்பை ஆட்டி ஆட்டி, பக்கவாட்டில் அவளது உடலில் சுன்னியைத் தேய்த்தார். அப்படியே அவளது புஜத்தில் முத்தமிட்டார்.
அவர் உலகத்தையே மறந்துவிட்டார் என்பது எனக்குத் தெரிந்தது. இதற்குமேல் அங்கு நிற்க வேண்டாம் என்று நினைத்து நான் வெளியேற முயற்சித்தேன். ஆனால் சரியாக நான் அவளைக் கசக்கும்போது வேணி அம்மா மீண்டும் என் கையைப் பிடித்தாள். நான் நிமிர்ந்து அவள் முகத்தைப் பார்த்தேன். அதே நொடி முதலாளி அந்தப் பக்கம் இருந்து வேணி அம்மாவின் முகத்தை மூடியிருந்த துணியை இழுத்து நீக்கினார். வேணி அம்மா என்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். ஆனால் அவளது கண்கள் . . . அவளது கண்கள். . . அவை மனிதக் கண்கம் அல்ல. . . பேயின் கண்கள். இரத்த வெறிபிடித்த காட்டேரியின் கண்கள்.
நான் என்னை அறியாமல் என் கையை அவளது கையில் இருந்து விடுவிக்க முயற்சித்தேன். ஆனால் என்னால் முடியவில்லை. பயத்தில் நான் பேச்சிழந்து அவள் முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அவள் விட்ட மூச்சின் அனல் என் முகத்தில் பட்டபோது, அதன் வெப்பத்தை என்னல் தாங்க முடியவில்லை. அழுகும் பிணத்தில் இருந்து எழும் ஒரு தாங்க முடியாத நாற்றம் அந்த அறை முழுவதும் நிறைந்தது.
அதுவரை காம மயக்கத்தில் இருந்த முதலாளி, மெல்ல தலையைத் தூக்கிப் பார்த்தார். நாற்றத்தைத் தாங்க முடியாமல் முகத்தை சுளித்தபடி, என்னைப் பார்த்தார். பின் சற்று நிமிர்ந்து வேணி அம்மாவின் முகத்தைப் பார்த்தார்.
அடுத்த நொடி மின்சாரம் தாக்கியதுபோல் அலறியபடி பின்னால் சென்று விழுந்தார்.
“நீ. . . நீ. . . ” என்று வேணி அம்மாவின் முகத்தைப் பார்த்தபடி குழம்பித் தவித்தார். வேணி அம்மா சிலை போல் தன் கொடூரக் கண்களால் அவரைப் பார்த்தப்டி நின்றிடுந்தாள்.
“நீ தான் செத்துட்டியே?” என்றார் முதலாளி தரையில் கிடந்தபடி.
“ஆமா!” என்று யாரோ சொன்னது கேட்டது. ஆனால் அது மனிதக் குரல் அல்ல. ஏதேனும் மிருகம் பேசினால் அப்படித்தான் இருக்கும் அதன் குரல். ஆனால் அது வேணி அம்மாவின் வாயில் இருந்து வந்தது.
இதற்குள், அந்த அறை முழுவதும் தாங்கமுடியாத குளிர் பரவியிருந்தது. நான் விட்ட மூச்சு எனக்கே தெரிந்தது. ஆனாலும் நான் அதிர்ச்சியால் அசையாமல் நின்றேன். ஆனால் அந்தக் குளிரில் ராமலிங்கம் எழுந்துவிட்டான்.
நடுங்கியபடி எழுந்தவன். தன் முன்னால் இருந்த காட்சியைப் புரிந்து கொள்ள சில நொடிகள் பிடித்தன. ஆனால் அது புரிந்தவுடன் அலறத் தொடங்கினான்.
“பேய். . . பேய். . . பேய். . . பேய். . பேய். . .: என்று நிறுத்தாமல் அலறினான்.
வேணி அம்மா அவன் பக்கம் திரும்பினாள். நிதானமாக இரண்டு எட்டு வைத்து அவன் அருகில் சென்றாள். ஒரு கையால் அவனது கழுத்தைப் பிடித்து மேலே தூக்கினாள். இதனால் அவனது அலறல் நின்றது. இன்னொரு கையை நீட்டி, உடைந்து சரியாகியிருந்த அவனது காலைப் படித்து முன்பக்கமாக மடக்கி உடைத்தாள். அலற முடியாததால் கழுத்தறுக்கப் பட்ட கோழி போல் அவன் உடல் வெட்டி வெட்டி துடித்தது. பிறகு அவனை அப்படியே தரையில் எறிந்தாள். அவன் பேச்சு மூச்சு இழந்து பிணம் போலக் கிடந்தான்.
தரையில் கிடந்த முதலாளி எழுந்து வாசலை நோக்கி ஓடினார். ஆனால் வேணி அம்மா மீண்டும் இரண்டு எட்டு வைத்து பின்னால் இருந்து அவரது கழுத்தைப் பிடித்தாள். அவரைப் பின்னால் இழுத்து தரையில் மல்லாக்க போட்டாள்.
“என் உடம்பு தானே வேணும் உனக்கு?” என்றாள் மீண்டும் அதே கொடூரக் குரலில்.
“இந்தா எடுத்துக்கோ.” என்று சொல்லிவிட்டு தன் புண்டை அவரது முகத்தில் இருக்கும் வகையில் குத்துக்கால் இட்டு அமர்ந்து கொண்டாள். முதலாளி எழ முடியாத படி அவளுக்கு அடியில் சிக்கிக் கொண்டார்.