இரண்டு உருவங்கள் வாசலை நெருங்கி வந்தன. முதலில் முதலாளி வந்தார். நான் விளக்கை எல்லாம் போட்டுவிட்டு உள்ளே நின்றேன். அவர் ஒரு நொடி நின்று, தன் கண்களை லேசாக கசக்கிவிட்டு என்னை மேலும் கீழும் பார்த்தார்.
“வாங்க சார்.” என்றேன் நான் வணக்கம் வைத்தபடி.
அவர் முகம் மலர்ந்து, பெரிய குரலெடுத்து, “ராம். . . ராம்குமார், மை டூட்.” என்று கத்திக் கொண்டு வேகமாக வந்து என்னை இறுக்கமாகக் கட்டிக்கொண்டார்.
“நீ எவ்வளவு பெரிய விஷயம் பண்ணியிருக்கன்னு உனக்கு தெரியுமாடா? மை ஸ்வீட் ஃபெல்லோ!” என்று கூறிவிட்டு என் இரண்டு கன்னங்களிலும் மாறி மாறி முத்தமிட்டார். சரக்கு வாசனை எனக்குக் குமட்டிக் கொண்டு வந்தது. ஆனால் அவரைத் தடுக்க தைரியமில்லாமல் நான் அப்படியே நின்றேன்.
பிறகு அவர் பின்னால் திரும்பி, “டேய் ராமலிங்கம். இங்க வாடா. ராமைப் பாத்ததும் உன்னை என்னடா செய்யச் சொன்னேன்? அதை செய்டா இப்போ.” என்றார்.
நாற்பது வயது மதிக்கத்தக்க, வழுகைத் தலையை கொண்ட ராமலிங்கம், தடுமாறி முன்னால் வந்தான்.
“அய்யா, மேனேஜர் அய்யா! இத்தனை நாள் உங்களை வந்து பாக்காததுக்கு இந்தப் பாவியை மன்னிச்சிருங்க அய்யா.” என்று கத்திக் கொண்டே, என் முன்னால் குனிந்து எனக்குப் பெரிய வணக்கம் வைத்தான். சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து என்னைக் கும்பிட்டான். பிறகு என் முன்னால் முட்டி போட்டு நின்று கொண்டான்.
“முதலாளி சொன்னது சரிதான் அய்யா. நீங்க அனுப்பின வீடியோ எல்லாம் பாத்தேன்யா, நானும் அந்த குருமூர்த்தியும் உங்க சுன்னிய ஊம்பத்தான்யா லாயக்கு.” என்று சொல்லிவிட்டு என் ஷர்ட்ஸைப் பிடித்து கீழே இழுக்க முயற்சித்தான். நான் பதறிப்போய், பின்னால் தாவினேன்.
“ஏய், என்ன பண்ற?” என்றேன்.
“ரெண்டே ரெண்டு ஊம்பு ஊம்பிக்கிறேன்யா, காட்டுங்கையா!” என்று சொல்லிவிட்டு மீண்டும் என் இடுப்பை நோக்கி கையை நீட்டினான். நான் இந்தமுறை அவனைத் தட்டிவிட்டு, முதலாளியைப் பார்த்தேன்.
அவர் சிரித்துக்கொண்டே, “போதும்டா விடு, ஹெ இஸ் ஸ்கேர்டு. உனக்கும் சேத்து உன் வைஃப் அவனை சக் பண்ணுவா. லீவ் ஹிம்.” என்று சொல்லிவிட்டு மீண்டும் என்னிடம் வந்தார்.
“ஓக்கே, ராம், நான் இப்போ என் ரூமுக்குப் போறேன். நீ காரை ஆஃப் பண்ணி க்ளியர் பண்ணிட்டு, அவளை மேல கூட்டிட்டு வா.” என்றார்.
நான் தலையை அசைத்தேன்.
“பை த வே, அவ பேர் என்ன?” என்றார்.
“வேணி அம்மா. . . . சாரி வேணி.” என்றேன் நான் தயக்கத்தோடு.
“அம்மாவா. . . . ஹாஹாஹா. . . நீ அவளை அப்பிடித்தான் கூப்பிடுவியா? அந்த மாதிரி ஃபேண்டஸி எல்லாம் இருக்கா உனக்கு? நம்ம ரெண்டு பேரும் பெஸ்ட் ஃப்ரெண்ட்ஸ் ஆகப்போறோம்னு எனக்குத் தோணுது.” என்று சொல்லி என் தோளைத் தட்டிவிட்டு மாடிப்படியை நோக்கிச் சென்றார்.
ராமலிங்கம் என்னோடு வந்து காரில் இருந்த் இரண்டு பெட்டிகளை எடுத்துக்கோண்டான். நானும் ஒரு பையைத் தூக்கிக்கொண்டு அவனோடு மாடிக்குச் சென்றேன். அங்கே அதை வைத்தேன். முதலாளி கட்டிலில் படுத்துக்கொண்டு சிகரெட் பிடித்துக் கொண்டிருந்தார். என்னைப் பார்த்ததும்,
“இன்னும் அவளைக் கூப்பிடலியா?” என்றார்.
“தூங்கிட்டு இருப்பாங்க. இதோ நான் இப்போ போய் எழுப்பி கூப்டு வர்றேன் சார்.” என்று சொல்லிவிட்டு, அவரது அறையில் இருந்து வெளியேறி மாடிப்படியில் இருந்து இறங்கினேன். ஆனால் பாதி வழியிலேயே எதிரில் வேணி அம்மாவைப் பார்த்தேன்.
அவள் எனக்கு எதிரில் படியேறி வந்துகொண்டிருந்தாள். நான் அப்படியே நின்றுவிட்டேன். வேணி அம்மா உடை எதுவும் அணிந்திருக்கவில்லை. இரண்டு கேரட்களை தன்னுடைய இரண்டு ஓட்டைகளிலும் சொருகியிருந்தாள். அவற்றில் இருந்து நீண்ட பத்தை இலைகள் கீழே தொங்கி ஆடிக்கொண்டி இருந்தன. அது போக ஒரு மெல்லிய சிவப்பு நிற பட்டுத் துணியைத் தன் தலைமீது முக்காடு போலப் போட்டிருந்தாள். தன் இரண்டு கைகளாலும் அந்தத் துணியின் இரண்டு பக்கங்களையும் மென்மையாகப் பிடித்திருந்தாள். அந்தத் துணிக்குப்பின் அவளது அழகிய முகம் பாதி தெரிந்தும் தெரியாமலும் இருந்தது.
கைகளில் சில கண்ணாடி வளையல்கள் அணிந்திருந்தாள். இந்தக் கோலத்தில் அவளது கொழுத்த உடல் மேலும் கொழுத்துப் போனது போலத் தோன்றியது. ஒவ்வொரு படியில் அவள் ஏறும்போதும் முலைகள் இடவலமாக அசைந்தன. குண்டி சதைகள் இறுகிப் பிறகு தளர்ந்து அவளை அடுத்தப் படிக்கு நகர்த்துவது கண்கூடாகத் தெரிந்தது. அவளது அகலமாக வயிற்றில் இருந்து அழகிய தொப்பையும், ஆழமான தொப்புளும் குதித்து ஆட்டம் போட்டன. இடுப்ப்பின் இருபுறமுன் இருந்த எண்ணற்ற மடிப்புகளும் வளைந்து நெளிந்தன. அந்த அரை குறை இருட்டில் அவள் கலவி செய்வற்காகவே படைக்கப்பட்ட ஒரு பொருளாகத் தான் தெரிந்தாளே தவிர உயிருள்ள ஒரு பொருளாகத் தோன்றவில்லை. இப்படிப்பட்ட அழகு, அதுவும் இத்தனை நாளாக எனக்குச் சொந்தமாக இருந்த இந்த அழகு இன்று எந்த குடிகாரனின் கையில் கிடைக்கப்போவதை நினைத்து எனக்கு வருத்தமாக இருந்தது. முதலாளி வேணி அம்மாவின் உடலை அனுபவிப்பதைப் பார்த்தால் என்னால் தாங்க முடியாது என்று எனக்குத் தோன்றியது. எனவேவள் என்னை நெருங்கி வந்ததும்,
“உங்களைத் தான் தேடிகிட்டு இருக்காரு. போய்ப் பாருங்க, நான் கீழ இருக்கேன்.” என்று அவள் காதில் சொல்லிவிட்டு, நகர்ந்தேன்.
ஆனால் அவள் என் கையைப் பிடித்தாள்.
“நீயும் வா.” என்று சொல்லிவிட்டு என் கையைப் பிடித்து மென்மையாக இழுத்துக் கொண்டு படியேறத் தொடங்கினாள்.
எனக்குக் கொஞ்சம் குழப்பமாக இருந்தது. இதுவரை அவள் என்னை நீ, நீன் என்று ஒருமையில் பேசியதில்லை. அதுபோக, எப்போதும் அன்பு ததும்பி வழியும் அவளது குரல், இப்போது சற்று கரகரப்பாக, ஆணையிடும் தொணியில் இருந்தது. ஆனாலும். முதலாளி தன்னை என்ன செய்யப்போகிறாரோ என்ற பதற்றத்தில் அவள் அப்படி நடந்துகொள்வதாக என்னை நானே சமாதானப்படுத்திக் கொண்டு, அவளோடு சென்றேன்.
முதலாளியின் அறை வாசல அடைந்ததும் என் கையை அவளது கையில் இருந்து விடுவித்துக் கொண்டு, அவளுக்கு முன்னால் சென்று நின்றேன். முதலாளி நாங்கள் வந்ததை அறியாமல் கண்களை மூடிப் படுத்துக் கொண்டிருந்தார். ராமலிங்கம், போதையில் தலையைத் தொங்கபோட்டுக் கொண்டு தரையில் அமர்ந்து அவரது காலை அமுக்கிக்கொண்டு இருந்தான். நான் மெல்ல,
“சார்.” என்றேன்.
முதலாளி கண்களைத் திறந்தார். நான் சற்று நகர்ந்து வேணி அம்மாவை அவர் கண்களில் படும்படி நின்றேன். அவர் மெல்ல அசைந்து கட்டிலில் இருந்து எழுந்தார். வேணி அம்மாவைக் கண்கொட்டாமல் பார்த்துக்கொண்டே அப்படியே எழுந்து ஏதோ மந்திரத்துக்குக் கட்டுப்பட்டவர் போல் என் அருகே வந்தார். பின் என்னைத் தாண்டி வேணி அம்மாவின் அருகில் சென்றார்.
வேணி அம்மாவின் முகம் இன்னும் துணியால் மூடப்பட்டிருந்தது. ஆனால் அவர் அவளது முகத்தைப் பார்க்கவே இல்லை. அவளது உடல் முழுவதும் அவரது கண்கள் மொய்த்தன. மூன்று முறை சுற்றிச் சுற்றி வந்து அவள் அழகு முழுவதையும் உள்வாங்கிக் கொண்டார். ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசவில்லை. பின் மீண்டும் அவளுக்கு முன்னால் வந்து நின்றார். என்னைத் திருப்பிப் பார்த்தார். முன்னால் வந்து மீண்டும் என்னை இறுக்கிக் கட்டிப் பிடித்துக் கொண்டார். என் முதுகைத் தட்டிக் கொடுத்தார்.
“இது தான்டா என் டேஸ்ட். இப்பிடிப் பட்ட பொம்பளை தாண்டா எனக்கு வேணும். தங்க் யூ சூ மச் ராம்.” என்று என் காதில் கூறிவிட்டு, என்னை விடுவித்தார். பிறகு தன் கையில் கிடந்த போதிரம் ஒன்றைக் கழற்றி என் கையில் திணித்தார்.
“வேண்டாம், சார்.” என்றேன் நான்.
“ஷ்ஷ்ஷ். . . கீப் இட்.” என்று சொல்லி என் கன்னத்தை தட்டி கொடுத்தார்.