அவள் இடுப்பை அழுத்திய கைகள் ஊர்ந்து அவள் சேலைக்கு அடியில் சென்றன.அடிவயிற்றை அழுத்தி மகரந்த இதழ்களை தொடும் பொழுது மதி தன் பலம் கொண்ட மட்டும் அவனை பிடித்து தள்ளினாள்.காத்தவராயன் இதை சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை.என்னையே பிடித்து தள்ளி விட்டாளே..என ஆச்சரியம் ஆக
கிடைத்த சிறு சந்தர்ப்பத்தை பயன்படுத்தி கொண்டு மதிவதனி எழுந்திருக்க,காத்தவராயன் மின்னலென செயல்பட்டு அவள் காலை தட்டிவிட மதிவதனி குப்புற விழுந்தாள்.அப்படியே அவள் மேல் பாய்ந்து,”என்ன மதி இப்படி முரண்டு பிடிக்கிற..!அன்று என்னோடு மஞ்சத்தில் ஒட்டி கொண்டு படுத்து இருந்தே..!இப்போ நாம ஒரு படி மேலே போய் பிறந்த மேனியாய் உறவு கொள்ள போகிறோம் அவ்வளவு தானே…!கொஞ்சம் விட்டு கொடு மதி..!”அவள் ரவிக்கையின் பின்புறம் உள்ள நூலினை பிடித்து இழுத்தான்.இந்த கால ரவிக்கை போல கொக்கிகள் கிடையாது,நூலினால் தான் முடிச்சு போடப்பட்டு இருக்கும்.அவிழ்ப்பது எளிது.
மதிவதனி தரையில் ஊர்ந்து செல்ல முயன்றாள்.ஆனால் அவன் எடையை தாங்கி கொண்டு அவளால் நகர கூட முடியல.காத்தவராயன் அவள் ரவிக்கையை தோளில் லேசா இழுத்து அவள் மின்னும் தோளை நக்கினான்.மதிவதனிக்கு உடல் கூசி மேனி சிலிர்த்தது.ரவிக்கையை திறக்க அவள் பளபள பளிங்கு முதுகு காத்தவராயன் விழிக்கு விருந்து ஆனது.அவள் முதுகு முழுக்க முத்தங்கள் வைக்க அவள் மேனி துடித்தது.முதுகில் ஒவ்வொரு இடமாக முத்தம் வைக்கும் பொழுது அதை ஏற்று கொண்டதன் அடையாளமாக அவள் மேனி சிணுங்கியது.மதிவதனி அவனை தடுக்க முடியாமல் துடித்தாள்.
மீண்டும் அவள் இடுப்பை சிக்கென்று பிடித்து அவள் கன்னத்தில் முத்தம் இட்டான்.அவள் இடுப்பை மெல்ல மெல்ல அழுத்தி தொப்புளை தொட மதிவதனிக்கு ஜிவ்வென்று ஏறியது.
இருவரை நோக்கி பாம்பு ஒன்று ஊர்ந்து வருவதை பார்த்த காத்தவராயன் எழுந்து சென்று பாம்பின் வாலை பிடித்து தூக்கி எறிந்து விட்டு பார்க்க,அங்கே மதிவதனி காணவில்லை.
சொல்லி கொள்ளும் தூரத்தில் ஓடி கொண்டு இருந்தாள்.அவளால் ரவிக்கை முடிச்சு போட கூட நேரமில்லை..
“மதி நீ எவ்வளவு தூரம் ஓடினாலும் இன்று நான் விட மாட்டேன்,”என அவளை துரத்தினான்.
ஓடிய மதிவதனி ஓரிடத்தில் நின்றாள்.
அவள் நின்ற இடத்திற்கு நேராக செங்குத்தான மலை இருந்தது.
காத்தவராயன் பின்னாடி துரத்தி கொண்டு வந்ததை பார்த்து,மதிவதனி ஒவ்வொரு பாறையாக பிடித்து மேலேற,காத்தவராயனும் அவளை பின்தொடர்ந்து ஏறினான்.அவள் மேலே ஏறும் பொழுது சிறு சிறு பாறைகள் உதிர்ந்து காத்தவராயன் மீது விழுந்தது.கண்ணில் பாறை துகள்கள் விழுந்தவுடன் கண் தெரியாமல் காத்தவராயன் தவறான பாறையை பிடிக்க அது உடைந்து சறுக்கி கீழே விழுந்தான்.
பாறைகளில் முட்டி மோதி கீழே விழுந்ததில் அவன் மார்புகள் பாறைகளிடம் கீறி இரத்தம் வழிந்தது.கண்ணை துடைத்து கொண்டு மீண்டும் விடாமுயற்சியுடன் ஏற ஆரம்பித்தான்.
மதிவதனி குறிப்பிட்ட தூரம் வரை ஏறி விட்டாள்.ஆனால் உச்சிக்கு செல்ல இன்னும் 30 அடி செங்குத்தான பாறை இருந்தது.அதில் மேலேற வழி இல்லை.காத்தவராயன் வேறு ஏறி வந்து கொண்டு இருக்கிறான்.என்ன செய்வது?என்று யோசிக்க கொஞ்சம் தள்ளி இன்னொரு பாறை மீது ஒரு ஆலமர விழுது தொங்கி கொண்டு இருந்தது.அது உச்சி வரை சென்றது,அதை பிடித்து ஏறினால் கண்டிப்பாக உச்சிக்கு சென்று விட முடியும் என தோன்றியது.மேலும் அந்த பாறை மிக அகலமாக இருந்தது.ஆனால் அந்த பாறைக்கு செல்வதில் ஒரே ஒரு பிரச்சினை.அவள் இருக்கும் பாறைக்கும்,விழுது இருக்கும் பாறைக்கும் இடைவெளி 20 அடிக்கு குறையாமல் இருந்தது.நடுவில் தவறி விழுந்தால் 3000 அடி பள்ளம்.காத்தவராயன் நெருங்கி வந்து விட்டான்,என்ன செய்ய என்று யோசிக்க நேரமில்லை.மதிவதனி பின்னாடி சில அடிகள் சென்று ஒரே தாவு தாவினாள்.ஏறக்குறைய அவள் கால்கள் பாறையின் நுனியை தொட்டு விட்டாலும் அங்கே இருந்த பாசி அவளை வழுக்கியது.பள்ளத்தில் வழுக்கி விழ பாறையின் நுனியை பிடித்து தொங்க வேண்டியதாகி விட்டது.
பாசிகள் வேறு கைகளில் வழுக்கியது.மேலே ஏற போராடினாள்.ஆனால் அவளால் முடியவில்லை.
காத்தவராயன் மேலே வந்து நிலைமையை வெகு விரைவாக யூகித்து கொண்டான்.உடனே அவன் பாசி இல்லாத இடத்தை பார்த்து குறி வைத்து தாவினான்.ஆனால் அவனாலும் பாறையை கைகளால் மட்டுமே எட்டி பிடிக்க முடிந்தது.இருவரும் ஒரே பாறையில் தொங்கி கொண்டு இருந்தனர்.
“மதி உன் சேலையை தூக்கி போடு” என்று கத்தினான்.
மதிவதனி “முடியாது”என்று கூற,
“மதி வேற வழி இல்லை,என்னால கூட மேலே ஏற முடியல.சீக்கிரம் போடு..!இந்த வழுக்கு பாறையில் ரொம்ப நேரம் பிடித்து தொங்க முடியாது,அப்புறம் ரெண்டு பேரும் வழுக்கி கீழே விழ வேண்டியது தான்.”
“ஏற்கனவே அவன் ரவிக்கையை வேறு அவிழ்த்து விட்டு இருந்தான்.இப்போ மேலே போர்த்தி இருக்கும் சேலையை எப்படி போடுவது” என யோசித்தாள்.
கீழே இருக்கும் கிடுகிடு பள்ளத்தை பார்த்தாள்.கைவிரல்கள் வேறு மரத்து போனது.வேறு வழியின்றி ஒரு கையால் பாறையை பிடித்து தொங்கி கொண்டே அவனிடம் சேலையை தூக்கி வீசினாள்.காத்தவராயன் அவள் சேலையை கெட்டியாக பிடித்து கொண்டான்.”மதி,நீ பாறையை விட்ட உடனே சேலையை கெட்டியாக பிடிச்சிக்கோ.இல்லையென்றால் உன் இடுப்பில் இருந்து சேலை நழுவிடும்”என கத்தினான்.
மதிவதனி பாறையில் இருந்து கையை எடுக்க,அவள் எடையின் காரணமாக பள்ளத்தில் கீழே விழும் போது,அவள் இடுப்பில் சுற்றி இருந்த சேலை உருள,அதனோடு சேர்ந்து மதிவதனியும் சேர்ந்து உருண்டாள்.இடுப்பில் சொருகி இருந்த சேலை முழுதாக நழுவும் நேரம் சேலையை பிடித்து கொண்டாள்.
காத்தவராயன் ஒரு கையால் பாறையை பிடித்து கொண்டு தொங்க,அவன் மறு கையால் இருந்த சேலையை பிடித்து கொண்டு மதிவதனி அவனுக்கு கீழே பிடித்து அரை நிர்வாணமாக தொங்கி கொண்டு இருந்தாள்.
காத்தவராயன் முழு முயற்சி செய்து சேலையை தூக்கினான்.மதிவதனியும் சேலையை பிடித்து கொண்டு மேலே ஏறி வந்தாள்.அவள் மாம்பழங்கள் எந்த மறைப்பும் இல்லாமல் கண்ணுக்கு விருந்தாக அமைந்தன.மதியின் இடுப்பை பிடித்து தூக்கி அவளை பாறையை பிடித்து கொள்ள செய்து ஒற்றை கையால் அவள் பின்னாடி மெத் மெத்தென்று இருந்த குண்டியில் கை வைத்து தூக்கினான்.இதில் மதிவதனி உடம்பு இடுப்புக்கு மேல் பாறை மேலே வந்து விட்டது.உடனே மதிவதனி கால் முட்டியை பாறையில் ஊன்றி மேலே ஏறி விட்டாள்.
காத்தவராயன் மட்டும் பாறையில் தொங்கி கொண்டு இருந்தான்..
“என்ன பார்த்திட்டு இருக்கே மதி..என்னை காப்பாற்று..”என காத்தவராயன் கத்தினான்.
ஆனால் மதிவதனி அமைதியாக பார்த்து கொண்டு மெல்லிய சிரிப்பு சிரித்தாள்.
இப்போ இவனை இப்படியே விட்டு விட்டால் கண்டிப்பா கீழே விழுந்து இறந்து விடுவான்,நானும் எளிதில் தப்பி விடலாம் என நினைத்தாள்.
மதிவதனி அவனை பார்த்து விட்டு திரும்பி நடக்க ஆரம்பித்தாள்..
“மதி இது கொஞ்சம் கூட சரியில்லை.நான் உன்னை காப்பாற்றியதற்கு இது தான் நீ செய்யும் நன்றியா ?”என்று காத்தவராயன் வெறி வந்தவன் போல கத்த அந்த காடே அதிர்ந்தது.
கைகள் மரத்து போய் கீழே விழ இருந்த நேரம் அவன் கை அருகே ஆலமர விழுது வந்து விழுந்தது.மதிவதனி தான் அதை அறுத்து கொண்டு வந்து போட்டு இருந்தாள்.