அசுர சுகத்தில் தன்னை மறந்து குமார் சத்தமாக கத்த, பக்கத்து ரூமில் தூங்கிக் கொண்டிருந்த கிழவி பதறிப்போய் எழுந்து அவர்களின் கதவை வேகமாக தட்டினாள், ப்ளீஸ் ப்ளீஸ் அவங்கள டிஸ்டர்ப் பண்ணாதீங்கா என்று என் மகள் அவளது இரு கரங்களையும் கூப்பி இறுக பிடுத்து வேண்டினாள்,
அவங்கள முடிக்க விடுங்க என்று என் மகள் மெய் மறந்து புலம்பி கொண்டிருந்தாள், புவனா டக்கென்று சுயநினைவு வந்தவள், ஏக்கத்தோடு தன் மகனின் அழகிய குஞ்சை வாயிலிருந்து மெதுவாக விடுவித்தாள், ஒரு ஏக்க பார்வை பார்த்தபடி மேலே எழுந்தாள்,
குமார் தன் ஆண்மையை கைகளால் மறைத்துக்கொண்டான், உடனே இருவரும் உடையை மாற்றினார்கள்,
இங்கே கோபத்தில் என் மகள், டேபிளை உதைக்க, அதன் ஒரு கால் விலகி அது கீழே விழுந்தது, அதன் மேல் வைத்து இருந்த லேப்டாப்பும் கீழே விழுந்து நொறுங்கியது,
நான் அப்படியே சிலை போல உட்கார்ந்து இருந்தேன், என்ன நடக்கிறது என்று ஒன்னும் புரியவில்லை, திடீரென சுயநினைவுக்கு வந்து எல்லாவற்றையும், அப்படியே விட்டுவிட்டு என் மகளின் கையை பிடித்தபடி தரதரவென்று இழுத்துக்கொண்டு ரூமுக்குள் ஓடி வந்து தாழ் போட்டுக் கொண்டேன்……
எல்லாம் என்னால தாம்பா கெட்டுப் போயிடுச்சு என்று என் மகள் புலம்பிக் கொண்டிருந்தாள் , நீ ஒன்னும் காரணம் இல்லம்மா குமார் கத்துனதுதான் காரணம் என்று நான் ஆறுதல் கூறிக் கொண்டு இருந்தேன்.
என் மகளால் அந்த ஏமாற்றத்தை தாங்கிக்கொள்ளவே முடியவில்லை, அவளையே அவள் திட்டிக்கொண்டும், புலம்பிக்கொண்டும் இருந்தாள்.
இருந்த ஒரு லேப்டாப்பும் உடைந்து விட்டதால் அங்கே என்ன நடக்கிறது என்று எங்களால் பார்க்க முடியவில்லை.
வெளியே கொஞ்சம் சத்தமாக இருந்ததால் என்னாச்சுன்னு தெரியலையேப்பா என்று என் மகள் புலம்ப ஆரம்பித்தால், சரிமா வெளியே போய் பார்ப்போமா? என்று என் மகளை கேட்டேன்.
வேணாம்பா ஏதாவது பிரச்சனை ஆயிடப் போகுது என்றாள், என்ன பிரச்சனை ஆகும் என்று நினைக்கிற என்று என் மகளிடம் கேட்டேன், அவள் யோசித்தாள் எந்த பிரச்சனையும் ஆகாது நான் பாத்துக்குறேன் .
இத நாம தான் செஞ்சோம்னு யாருக்கும் தெரியாது வா போய் பார்ப்போம் என்று என் மகளிடம் சொல்ல அவளும் சரி என்றாள்.
கதவை லேசாகத் திறந்து நானும் என் மகளும் வாசல் வழியே நடந்து சென்றோம்.
அங்கே பக்கத்து வீட்டில் இருந்த
கவிதாவும் சரசும் அவர்களுடைய மகன்களுடன் புவனாவின் வீட்டு முன்னே கூடியிருந்தார்கள்.
அதற்குள் நாங்களும் அங்கே போய் விட்டோம். அந்த இடம் ஒரே சலசலப்பாக இருந்தது நாங்கள் இருவரும் போனதும் அமைதியானது என்ன விஷயம் என்று என் மகள் கூலாக கேட்டாள், இல்லம்மா புவனா வீட்டில் பாம்பு வந்திருச்சாம் என்று கவிதா சொன்னாள்.
பாம்பா எவ்வளவு நீளம் என்று என் மகள் ஆச்சரியமாக கேட்பது போல் கேட்டாள் நான் உடனே ஒரு 5 இன்ச் இருக்கும் என்று மெதுவாக என் மகளிடம் சொல்ல அவளால் சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை.
அவள் திரும்பிக்கொள்ள நான் சுதாரித்துக்கொண்டு காடு என்று இருந்தால் பாம்பு எல்லாம் இருக்கத்தான் செய்யும், அதுக்காக அர்த்தராத்திரில இப்படியாக கத்தி எல்லாருடைய தூக்கத்தையும் கொடுப்பீங்க என்று கொஞ்சம் உரக்க பேச, புவனாவும் குமாரும் திருட்டு முழி முழித்துக் கொண்டு இருந்தார்கள்.
இந்த கிழவி தான் சும்மா இல்லாம கத்தி ஊரை கூப்பிற்றுச்சு என்று கவிதா சொன்னாள், நான் இல்லை இந்த பய தான் என்று கிழவி குமாரை கை காட்டினாள்.