கண்ணன்: “நோ நோ! நான் தான் அவுப்பேன்! நீ சும்மா இரும்மா போதும்.”
கண்ணன் இன்னும் கொஞ்சம் அனு அம்மாவை நெருங்கி, தோள்பட்டைல இருந்து சேலைய உருவ ஆரம்பிச்சான். அப்புறம் இது ரொம்ப ரெகுலரா இருக்குன்னு யோசிச்சவன், திரும்ப முந்தானைய தோள்பட்டைலேயே போட்டுட்டு அனு அம்மா முன்னாடி முட்டி போட்டான்.
அனு: “என்னடா செல்லம் பண்ற? அம்மா சேலைய அவுக்குறேன்னு சொல்லிட்டு அங்க என்ன பண்ற?”
கண்ணன்: “இது என்னோட அடுத்த வித்தைமா. கவனி!”
இடுப்பு கிட்ட தொப்புளை மறைச்சுட்டு இருந்த முந்தானைய இடது கையாள புடிச்சு விளக்கி விட்டுட்டு கொசுவத்தை புடிச்சு உருவினான் கண்ணன். கொசுவத்தை உருவினதும் சேலை எசகுபிசகா கசங்க அனு அம்மாவுக்கு அதை எப்படி புடிக்கிறதுன்னு தெரியாம குழம்ப, கண்ணன் அனு அம்மா கைய புடிச்சுகிட்டான் அவ சேலைய புடிக்க முடியாதபடி. இடுப்புல இருந்த சேலை முழுக்க அவுத்து கீழ விழா இப்போ தோள்பட்டைல மட்டும் முந்தானை தொங்கிட்டு இருந்துச்சு. அதும், மீதி சேலைல தரைல கிடக்க எப்போடா கீழ விழ போறோம்னு மெதுவா சரிஞ்சுட்டு இருந்துச்சு. கண்ணன் உடனே எழுந்து அனு அம்மா தோள்பட்டைல கைய வெச்சு, முந்தானைய புடிச்சுகிட்டு சிரிச்சான். அம்மா முலைய ஜாக்கெட்டோட பாக்க போற சந்தோஷத்துல சேலைய எடுத்தான்.
அனு அம்மா இப்போ ஜாக்கெட் பாவாடையோட நிக்க, கண்ணன் அந்த கண்கொள்ளா காட்சியை வாயில ஜொள்ளு வடிய பாத்துட்டு இருந்தான்.
அனு: “டேய், டேய், ரொம்ப வழியுதுடா, அம்மாவையே வெட்கப்பட வெக்காதடா கேடிப்பையா!”
கண்ணன்: “அம்மா, என்னம்மா இது, இப்டி இருக்க? இந்த முலைலயா எங்க ரெண்டு பேருக்கும் பால் குடுத்த? நாங்க ஏன் இவ்ளோ ஸ்ட்ராங்கா இருக்கோம்னு இப்போதான்மா புரியுது. ஒவ்வொன்னும் எங்க தலை சைஸ் இருக்கும் போலயே!”
பேசிட்டே அனு அம்மா முலை ரெண்டையும் கைல புடிச்சு வெயிட் பாத்தான் கண்ணன். அவன் கைல முலைய குடுத்துட்டு அமைதியா அவனை பாத்துட்டு நின்னா அனு அம்மா.
கண்ணன்: “அம்மா, நான் உன் ஜாக்கெட் அவுக்கவா?”
அனு: “என்னடா கேள்வி இது, இவ்ளோ தூரம் வந்தப்புறம்?”
கண்ணன்: ” சொல்லும்மா, சில விஷயம் செய்றத விட சொல்றதும் கேக்கிறதும் தான்மா கிக்கு!”
அனு: “ஹா ஹா ஹா, சரிடா கண்ணா. அம்மா ஜாக்கெட்ட அவுத்துக்கோடா!”
கண்ணன்: “அது எல்லாரும் பண்றதுமா, நான் என்ன பண்றேன் பாரு!”
ஐயையோ இவன் ஜாக்கெட்ட கிழிக்கப்போறான் போலயேன்னு அனு பயந்த மாதிரி இல்லாம, மெதுவா அனு அம்மாவை நெருங்கி அவ உதட்டை தன்னோட உதட்டால் ஆரம்பிச்சான் கண்ணன்.
அவன் கைல இன்னும் அம்மாவோட முலை ரெண்டும் இருந்துச்சு. அப்டியே அம்மா வாய சப்பிட்டே, முலைல இருந்த கைய எடுக்காம ஜாக்கெட்டோட ஹூக் கிட்ட கொண்டு வந்து ஒவ்வொண்ணா கழட்டினான் கண்ணன். அனு அந்த முத்தத்தையும் கவனிச்சுட்டு இவன் பண்றதையும் கவனிச்சா. எதையுமே சாதாரணமா பண்ணக் கூடாதுன்னு மகன் யோசிக்கிறான்னு நெனைச்சு சந்தோஷப்பட்டா அனு.
கண்ணன்: “அம்மா, உன் முலைய ஜாக்கெட்டோட பாத்துட்டு நல்ல டைட்டா இருக்கு, எப்படியும் ஜாக்கெட் ஹூக் அவுக்க சிரமமா இருக்கும்னு நெனைச்சேன். ஆனா பேன்ட் பட்டன் கழட்டுற மாதிரி ஈஸியா தான் இருந்துச்சு எப்படிம்மா அது?”
அனு: “டேய் செல்லம், ஜாக்கெட்டோ, பிராவோ, இல்ல பசங்க போடுற ஜட்டியோ எதுவா இருந்தாலும் லூசா போடுறது எவ்ளோ தப்போ அதே அளவு தப்பு ரொம்ப டைட்டா போடுறதும். சரியான அளவுல தான் போடணும். அப்போதான் போடுறப்பவும் கழட்டுறப்பவும் சிரமம் இருக்காது!”
கண்ணன்: “வாவ், உனக்கு முலை வளந்த அளவுக்கு மூளையும் வளந்துருக்கும்மா!”
அனு: “டாய், பொறுக்கி. அம்மாவை கிண்டல் பண்ணது போதும். என்ன திடீர்னு அம்மாவை லிப்லாக் அடிச்சுட்ட எதும் சொல்லாம? உனக்கு பண்ணவே தெரில, இதுலயே தெரிது, நீ சிங்கள்னு! சரியா?”
கண்ணன்: “குண்டிமா, நீ லெஜெண்டுமா!”
அனு: “ஹா ஹா ஹா. சரி, எவ்ளோ நேரம் இப்டியே அம்மா ஜாக்கெட்ட கோட் மாதிரி திறந்து வெச்சுருப்ப? முழுசா அவுத்துடலாம்ல?”
கண்ணன்: “அவுக்க தானேம்மா போறேன். எனக்கு உன் அக்குளை நக்கனும் போல ஆசையா இருக்குமா இப்டியே ஜாக்கெட்ட விலக்கி நக்கனும்மா. கொஞ்சம் தூக்கி காமிமா உன் அக்குளை மகனுக்கு!”
அனு: “டேய் ச்சீ, அக்குளை எல்லாமா நக்குவ நீ? அதெல்லாம் வேண்டாம்டா!”
கண்ணன்: “அட என்னம்மா நீ. அக்குளுக்கே இப்டி சொல்ற, இன்னும் எவ்ளோ இருக்கு உன்கிட்ட? அதெல்லாம் விடு, நான் சொல்றதெல்லாம் செய்யணும்னு சொல்லிருக்கேன்ல. அக்குளை காமி மா ப்ளீஸ் மா!”