என்னடி நினைச்சிட்டிருக்கே உன் மனசிலே…
என்ன மேடம் சத்தம் அதிகமாகுது. மெதுவா பேசுங்க.. உங்களுக்கு தேவைன்னா எல்லாரையும் யூஸ் பண்ணிக்குவீங்க. நாங்க கேட்டா குரலை உசத்துவீங்களா? தொலைச்சிடுவேன்.
அந்த தொலைச்சிடுவேன் என்பதை அவள் சொன்ன விதம் பயமுறுத்துவதாய் இருந்தது. நான் சுத்தமாக பலமிழந்தது போல உணர்ந்தேன். மதியம் என்னை வில்லி என்றாள். இப்போது இவள் வில்லியாக மாறி விட்டாளே என்று அவளுக்கு பதில் சொல்லாமல் அமைதியாய் இருந்தேன்.
பதில் சொல்லுங்க என் கேள்விக்கு. அதுவும் பாஸிட்டீவ் பதிலா தான் இருக்கனும்.
நான் ஒரு நிமிடம் பதிலே சொல்லவில்லை. யோசித்து யோசித்து பார்த்ததில் இவளுடன் மோதுவதில் பயன் எதுவும் இல்லை என்று தோன்றியது. இது எல்லாமே என்னால் தான் வந்தது என்று நினைத்து மனம் விரக்தியில் மூழ்கியது. வேறு வழியும் இருப்பதாக தெரியவில்லை.
லாவண்யா பொறுமை இழந்து இருக்கியாடி தேவுடியா என்றாள்.
இந்த முறை அவள் அப்படி அழைத்ததில் காதல் இருப்பது போல தெரியவில்லை.
ம் என்றேன்.
பதில் சொல்லுடி…
சரி யார் கூடன்னு சொல்லு….
அவர் எனக்கு ரொம்ப வேண்டியவர். ரொமான்ஸ் எல்லாம் ரொம்ப எதிர்பார்ப்பார். சும்மா கடமைக்கு காலை விரிச்சு படுத்துட்டு வராம அவர் திருப்தின்னு எனக்கு போன் பண்ணி சொல்லனும். புரிஞ்சுதா?
ம்ம்ம்…
சரி கிளம்பி நான் சொல்ற இடத்துக்கு போ…
இப்பவா?
ஆமா…
என்ன லாவ்…
ஏய் இந்த கொஞ்சல் மயிரெல்லாம் வேண்டாம். சொன்னதை செய்…
வீட்டிலே அவர் இருக்காருடி…
அட பார்ரா… படி தாண்டா பத்தினி… புருசனை கேட்காம எதுவும் செய்ய மாட்டாங்க… உன்னை எனக்கு தெரியும்டி… மூடிட்டு கிளம்பு…
சில நொடிகள் யோசித்தேன். நிதானித்துக் கொண்டு, உன் இஷ்ட மயிருக்கெல்லாம் ஆட முடியாது என்று ஆரம்பித்தேன்.
நான் தொடர்வதற்கு முன் என் இஷ்ட மயிருக்கு ஆடலைன்னா, நீயும் உன் புருசனும் நிம்மதியா வாழ முடியாது என்றாள் லாவண்யா.
என் தைரியம் போன இடம் தெரியவில்லை.
மீண்டும் யோசித்து விட்டு…
சரி… சொல்லு… எங்கே போகனும் என்றேன் முற்றிலுமாக உடைந்து போனவளாக….
முதல்லே எந்திருச்சு நில்லுடி… போ… உன் பெட்ரூமுக்கு போ. அங்கே என் லவ்வர் காத்திட்டிருக்கான். ஆள் கொஞ்சம் கிழவன் தான். ஆனா நின்னு விளையாடுவான். போய் அவன் கூட ரொமான்ஸ் பண்ணு. அவன் சுன்னியை எழும்ப வை. விளையாட வை. அவன் இன்னைக்கு மிட் நைட் தாண்டி தான் தூங்கனும். உன் சர்வீஸ் அந்த அளவுக்கு இருக்கனும். புரியுதா?
லாவண்யா பேச பேச எனக்கு தலை கிறுகிறுக்க, கொஞ்சம் தாமதமாக தான் எனக்கு விசயம் புரிய ஆரம்பித்தது. சந்தோஷம் ஒரு பக்கம், தன்னிரக்கம் ஒரு பக்கம் என எதற்காக என்று தெரியாமல் உடைந்து போய் அழ துவங்கினேன்.
அழுகையோடு, கோபமும் தலைகேற, என் வாயில் வரைமுறையின்றி வார்த்தைகள் வெளிப்பட துவங்கின.
ஊரை ஓத்த தேவுடியா… தட்டுவாணி முண்டை… படிச்ச பரத்தை நாயே… எத்தனை கூதி கொழுப்புடி உனக்கு… உன்னை அங்கேயே மிதிச்சாதான் அடங்குவே… பச்சைத் தேவுடியா என்று நான் கிட்டத்தட்ட கத்திக் கொண்டிருக்க…
அந்த பக்கம் லாவண்யா சத்தம் போட்டு சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள்.
என்ன சீனியர் தேவுடியா மேடம். பயந்துட்டீங்களா?
நான் அழுகையை மெல்ல நிறுத்தியிருந்தாலும், மெலிதான விசும்பல்களுடன், ஏண்டி இப்படி என்னை சித்ரவதை பண்றே என்றேன் குரலில் ஏக்கமும், சந்தோஷமும் ததும்ப…