மூணு பேரும் உள்ள போனதும் சொல்லி வெச்ச மாதிரி கரண்ட் கட் ஆச்சு.
இருட்டுல ஏதும் தெரியாதுன்னு யோசிச்ச கண்ணன் உடனே ஷார்ட்ஸ்குள்ள கைய விட்டு சுன்னிய புடிச்சு அதுல இருக்க சூட ரசிச்சான். ஆனந்தும் அம்மாவும் கொஞ்சம் ஷாக் ஆகி நின்னாங்க திடீர்னு இருட்டானதும்.
அனு: “டேய் கண்ணா, இன்வெர்ட்டர் ஒர்க் ஆகலையா? கரண்ட் போச்சுன்னா உடனே ஆன் ஆயிடும்ல? என்ன ஆச்சுன்னு பாரேன்டா!”
கண்ணன்: (கைல சுன்னிய புடிச்சு அழுத்திட்டே திரும்பி பாக்காம) “அதான் எனக்கும் தெரியலமா என்னாச்சுன்னு! இந்த இருட்டுல அந்த இன்வெர்ட்டர் செக் பண்றதுக்குல்லாம் நேரம் இல்லம்மா ரொம்ப பசிக்குது வேற. நான் சர்வீஸ் என்ஜினீயர்க்கு போன் பண்ணி வர சொல்றேன். முதல்ல நாம சாப்பிடலாம்மா!”
ஆனந்த்: “டேய் கிறுக்குபயலே! இருட்டுல உக்காந்து எப்படிடா சாப்பிடுறது?”
அனு: “பசங்களா, அம்மாக்கு ஒரு ஐடியா. நாம மூணு பேரும் இன்னிக்கு நம்ம மொட்டைமாடில போயி உக்காந்து நிலா வெளிச்சத்துல நிலா சோறு சாப்பிடலாமா? என்ன சொல்றிங்க?”
பசங்க ரெண்டு பேரும் ஒரே நேரத்துல துள்ளி குதிச்சானுங்க. மூணு பேருக்குமே ரொம்ப பிடிச்ச விஷயம் இந்த நிலா சோறு. ஆனா வேலை, களைப்புன்னு பல காரணங்களால இப்போல்லாம் நிலா சோறு சாப்பிடுறதே இல்ல. இன்னிக்கு அம்மா நிலா சோறுன்னு சொன்னதும் ரெண்டு பேருக்கும் பயங்கர குஷி. கண்ணன் விசில் அடிச்சு கத்த ஆரம்பிச்சுட்டான்!
அனு: “நெனச்சேன்டா! நாம மூணு பேரும் நிலா சோறு சாப்பிட்டு எவ்ளோ நாள் ஆச்சு. இன்னிக்கு தான் டைம் கெடைச்சுருக்கு. கரன்ட்டும் இல்ல. ஆனந்த், நீ சாப்பாடு ப்லேட்ஸ் தண்ணி எல்லாம் எடுத்துட்டு வா மேல. கண்ணா, நீ பாய் எடுத்து மேல போடு. அப்டியே ஒரு தலைகாணியும் எடுத்துட்டு வந்துருடா. சாப்பிட்டு முடிச்சுட்டு கொஞ்ச நேரம் மேலயே படுத்து ஆகாசத்தை ரசிச்சுட்டு வரலாம். சரியாடா கண்ணுங்களா?”
அனு அம்மா சொல்லி முடிக்கிறதுக்குள்ள கண்ணன் ஓடி போயி பாய் தலைகாணி எடுத்துட்டு மொட்டை மாடிக்கு ஓடுனான். ஆனந்த் சிரிச்சிட்டே அம்மாவ விட்டு போயி சாப்பாடு தண்ணி தட்டு எல்லாம் எடுத்துட்டு மொட்டை மாடிக்கு போனான். அனு அம்மா மெல்ல மொலையும் குண்டியும் ஆட்டிட்டு படி ஏறி மொட்டை மாடிக்கு போனா.
நிலா வெளிச்சத்துல எல்லாம் அரைகுறையான இருட்டுல தெரிஞ்சுது. நல்லா காத்து அடிக்கிற மாதிரி ஒரு எடத்துல பாய் விரிச்சு நடுவுல சாப்பாடு வெச்சு மூணு பேரும் சுத்தி உக்காந்து சாப்பிட ஆரம்பிச்சாங்க. ஆனந்த் அருமையா சமைச்சுருந்தான். அனு அவனை பாராட்டிட்டே ரெண்டு பேருக்கும் ஊட்டி விட்டுட்டே சாப்ட்டா. கார சாரமான நாட்டுக்கோழி பிரியாணி. சாப்பிட சாப்பிட மூணு பேருக்கும் நாக்குல எச்சில் ஊற ஊற ரசிச்சு சாப்பிட்டாங்க.
சாப்பிட்டு முடிச்சதும் ஆனந்தும் கண்ணனும் சாப்பாடு தட்டு எல்லாம் எடுத்துட்டு கீழ போயி வெச்சுட்டு இன்னொரு தலைகாணி எடுத்துட்டு வந்தாங்க மேல. அனு பால்கனில நின்னு அந்த பௌர்ணமி நிலாவையும் சில்லுன்னு அடிக்கிற காத்தையும் ரசிச்சுட்டு நின்னுட்டு இருந்தா. பசங்க ரெண்டு பேரும் பாய்ல படுத்துட்டு அம்மாவை கூப்பிட்டாங்க. அனு மெதுவா திரும்பி பாத்துட்டு வந்தா இவங்கள நோக்கி.
அனு அம்மா நடந்து வர்றப்ப அம்மா ப்ரா ஜட்டி இல்லாத ஒடம்பு அந்த லேசான நைட்டில ஒட்டிட்டு நிலா வெளிச்சத்துல மின்னுறத கண்ணன் கவனிச்சான். ஆனந்த் இது எதுமே தெரியாம தலைகாணியை சரியா போட்டுட்டு இருந்தான் பாய்ல.
கண்ணன்: “அம்மா, எல்லாம் ரெடிமா. நீ வந்தா படுத்துக்கிட்டே வானத்த பாக்கலாம்மா!”
அனு: “தோ, வந்துட்டேன்டா செல்லங்களா!”