என்னுடைய முதல்நாள் வகுப்பு ஆதலால் என்னை self-into கொடுக்க சொல்ல நானும் என்னை அறிமுகப்படுத்தி கொண்டேன்…. அப்போதைய வகுப்பு முடிய இதுவரை பாடம் சொல்லி கொண்டிருந்த professor-ன் வகுப்பு முடிந்து வெளி செல்ல அப்போது தான் அது யாரென கவனித்தேன்…
ஆம், அது நான் கல்லூரிக்கு கிளம்பி வீஎட்டைவிட்டு வெளிவரும் போது scooty-யில் பரந்த பக்கத்து வீட்டு சிட்டு….. அவர்கள் நடந்து செல்ல செல்ல அதற்கேற்ப பின்னழகு ஆட அதை கண் கொட்டாமல் பார்த்து ரசித்தேன்…. காலேஜ்க்கு நான் புதிது என்பதால் என்னுடன் பழக யாரும் முன் வரவில்லை… நானும் எதையும் கண்டு கொள்ளாது அங்கிருந்த அனைத்து சக வகுப்பு குட்டிகளையும் Sight அடித்தேன்!!! அன்றைய பொழுது அப்படியே கழிந்தது……
மாலை வீடு வந்தேன்… Gate திறக்கவும் என் கண்ணில் பட்டவள் என் அத்தை மகள் ப்ரீத்தி தான், என்னை கண்டதும் எப்போதும் போல் இயல்பாய் பேசுவதை போல் பேச நான் எதுவும் கண்டு கொள்ளாமல் மாடிப்படி ஏறினேன்…. பக்கத்து வீட்டை பார்க்க அங்கே முகேஷ் Workout செய்து கொண்டிருந்தான்….
‘hai……’
‘hai….. krish….’ என்றான் என்னை கண்டதும்
‘என்ன இன்னைக்கு Double duty-யா…..’ என நான் கேட்க
‘ஆமா……’ என்றான்
‘என்ன திடீர்னு…’
‘இல்லடா….. இன்னும் 2 நாள்ல exam அதான் இப்பவே body-க்கு tough கொடுக்குரேன்….’ என்றான்
‘அதுக்கு இப்படியா….. போய் படிக்கலாம்ல…’
‘Physical exam டா….’
‘ஓ…… Sry… u Continue’
‘நீயும் வா டா……’ என்றான்
‘இல்ல Bro…. கொஞ்சம் tired-டா இருக்கு…’ என்றேன்
‘ம்ம்ம்…’
என அவன் மீண்டும் Work-out செய்ய ஆரம்பிக்க நான் திரும்பி வீட்டுக்குள் நடந்தேன்…. அக்காவை தேடினேன் அவளை காணவில்லை… Bed Room வேறு மூடியிருக்க Attached bathroom-மில் தண்ணீர் கொட்டும் சத்தம் கேக்க அவள் குளிக்குறாள் என எண்ணி கொண்டேன்… நானும் என்னைரைனுள் சென்று Bed-ல் அமர்ந்தேன்…
எனக்கோ படுக்கனும் போல் தோண குளித்தால் நன்றாய் இருக்குமென தோணி குளியலறையில் போய் குளித்தேன்… மீண்டும் வெளி வர hall-லில் fan ஊடும் சத்தம் கேக்க எட்டி பார்த்தேன் அக்கா இல்லை… மீண்டும் அரையை பூட்டி உடையணிய room கதவு தட்டப்பட்டது…
‘யாரு????’
‘ம்ம்…….. இந்த வீட்டு ஓனர்……’ அவல் அப்படி கூறியதில் அதிகாரம் தொனித்தது
‘இரு வரேன்…….’
என்று அவசர அவசரமாய் பேண்ட் அணிந்து கதவை திறக்க அங்கு என் அக்கா புதிதாய் பூத்த மலர் போல், குடும்ப குத்து விளக்காய் கையில் Coffee-வுடன் நின்று கொண்டிருந்தாள்… நான் அதை வாங்கி கொண்டு
‘Thanks…’ என்றேன்… அதற்கு அவளோ
‘இத குடிச்சிட்டு சீக்கிரம் கிளம்பி வா…. ’ என சொல்லி கீழ் Portion போனாள்…
இப்போது எனக்குள் பல கேள்வி….
நான் கீழே போவதா?? வேணாமா???
எதற்காகவா இருக்கும்???
ஓருவேளை ப்ரீத்தி எதையாச்சும் அக்கா கிட்ட சொல்லிட்டாளா???
இல்ல ப்ரீத்தி கிட்ட என் ஆசைய நான் சொன்னத அவ அத்தை கிட்ட சொல்லி வேற எதாவது பஞ்சாயத்தாயிடுச்சா???
என பலவாறு எண்ணி கொண்டேன்…. கடைசியில் குழம்பி நின்றேன்….
நான் கீழே செல்ல அங்கே அக்காவும், ப்ரீத்தியும் ஆளுக்கொரு கையில் அர்ச்சனை கூடையுடன் வீட்டு முற்றத்தில் அமர்ந்திருந்தனர்…. என்னை கண்டதும் ப்ரீத்தி அக்காவின் கையை பற்றி கொண்டு “வாங்கண்ணி அத்தான் வந்துட்டாங்க…!!!!” என்க இருவரும் Gate-ஐ நோக்கி நடக்க நானும் அவர்களின் பின் நடக்க ஆரம்பித்தேன்….
நான் அக்காவிடமும் ப்ரீத்தியிடமும் பேசாத காரனத்தால் அவர்களுடன் செல்லாமல் அவர்களின் பின்னே ஏதோ எனக்கும் அவர்களுக்கும் சம்பந்தம் இல்லாதது போல் Mobile-லை நோண்டி கொண்டே சென்றேன்…. என் எதிரில் ஒரு Bike என்னை மோதுவது போல் வர அப்போது தான் கவனித்தேன், ஒரு சில பேர் அவர்களையே மறந்து சரன்யாவையும் ப்ரீத்தியயும் பார்த்து கோண்டிருந்தனர்… ஆனால் அது சாதாரண பார்வையாக இல்லை என்பதை நான் உணர்ந்தேன்…. அவர்கலை கண்டு கண்களில் கோபம் எழுந்ததாலும் நான் எனக்கு சொந்தமான இருவரை நோக்க, மற்றவர்களை குறை சொல்லும் யொக்கியதை எனக்கு இல்லை என்பதி உணர்ந்தேன்….
ஆம்….. அவர்கள் தங்களை மறந்து ரசித்து கொண்டிருந்தது அக்கா ம்ற்றும் அத்தை மகளின் குண்டி அசைவுகள் என்னையும் மயக்கியது….. இது தவறு என தோன்றிய கனபொழுதில் சட்டென என் பார்வையை விளக்கவும் கோவில் வந்தது….. “அப்பாடா….. இனி எவனும் பாக்கமாட்டானுங்க….” என எண்ணி கொண்டு கோவிலின் வாயிலை கடக்க, வாசலின் இருபுறமும் பூக்கடையிலிருந்து”பூ வாங்குங்கம்மா…… பூ…..” என குரல் கொடுத்து கொண்டிருந்தனர்…. என் வீட்டு பெண்கள் எதையும் கவனிக்காமல் உளே செல்ல நானோ இருவருக்கும் சேர்த்து 4முலம் மல்லி பூ சரம் வாங்கி கொண்டு உள்ளே சென்றேன்…..
அப்போது தான் கவனித்தேன் அவர்கள் இருவர் தலையிலும் ஏற்கனவே பூ சூடியிருந்தனர்…. நான் கையில் பூவுடன் வந்து கொண்டிருப்பதை கண்டு இருவரும் என்னை பார்த்து கொண்டிருக்க நானோ “பூ சாமிக்கு…..” என சொல்லி அக்காவின் அர்ச்சனை தட்டில் வைத்தேன்… இருவரும் என்னை பார்த்து விஷமமாய் சிரித்தனர்… பின் சன்னிதானத்துக்குள் சென்று அம்பாளுக்கு அர்ச்சனை செய்து விட்டு அவர்கள் திரும்ப நான் அங்கே இல்லை…
ஆம்…. நான் அவர்களிருவரும் அர்ச்சனை கூடையை அர்ச்சகரிடம் நீட்டவும், அம்மனை கும்பிட்டு வெளி வந்து மண்டபத்தினில் அமர்ந்து கொண்டேன்….. அவர்களிருவரும் அர்ச்சனை முடித்து என் பக்கம் வந்து ப்ரசாதம் தர அதனை எடுத்து கொண்டேன்…. ஐந்து நிமைடம் இருந்து எழுந்து விட்டு மீண்டும் வீட்டிற்கு நடையை கட்டினோம்… இப்போது சற்று இருட்டியிருந்ததால் போகும் போது இருத அந்த தொள்ளை இப்போது இல்லை…
வீட்டிற்கு சென்றதும் ப்ரீத்தி கீழ் போர்ஷனுக்குள் புந்து கொள்ல நானும் அக்காவும் மாடி படி ஏறினோம்…. மாடியில் கடைசி படி மட்டும் மற்ற படிகளை விட அதிக உயரம்… அக்காவோ பட்டு சேலையிலிருந்ததால் கடைசி படி ஏறும் போது சேலை பாவாடை தடுக்க அவள் கீழே விழ போனாள்….. நான் அதை கண்டு சும்மா இருப்பேனா அக்காவின் அல்வா இடுப்பை தாவி லாவகமாக பிடித்து அந்த இடுப்பு ப்ரதேசத்தின் ஸ்பரிசத்தின் மென்மையை என் கையில் உணர்ந்தேன்….. அப்படியே சில வினாடி கழிந்தது…
உடனே சுதாரித்த சரண்யா என் கையை விளக்கி புடவை கொசுவத்தால் இடுப்பை மூடி கொண்டு வீட்டினுள் சென்றாள்…. எனக்கு தான் சற்று Guilty-யாய் போனது…. வீட்டினுள் செல்லவே ஒரு மாதிரி இருந்தது….