ஆனந்த் இடது பக்கம் படுக்க கண்ணன் வலது பக்கம் படுக்க அனு அம்மா நடுவுல வந்து படுத்தா. அம்மாவோட உடம்பு வாசனையும் சோப்பு வாசனையும் சேந்து ஒரு விதமான போதை வாசனையை குடுக்க கண்ணனுக்கு வழக்கம் போல சுன்னி நட்டுக்கிச்சு. ஆனந்துக்கு இந்த வாசனை ரொம்ப புடிச்சது ஆனா சுன்னி நட்டுக்கிற அளவு அவனுக்கு காமம் இல்ல மனசுல.
அனு ரெண்டு கையையும் தூக்கிக்க, ரெண்டு பசங்களும் அனு அம்மா தோள்ல சாஞ்சு படுத்தாங்க.
அப்போ கண்ணனோட வெறைச்ச சுன்னி ஷார்ட்சோட தன்னோட வலது தொடைல பட்டதும் அனுவுக்கு பஸ்ல நடந்த சம்பவம் ஞாபகத்துக்கு வந்துச்சு ஒரு சில நொடிகளுக்கு. பஸ்ல நடந்த காமக்கூத்து ஞாபகத்துக்கு வந்ததும் அனு புண்டைல ஊறல் எடுக்க ஆரம்பிச்சது. முலைக்காம்பு வெறைச்சு நைட்டிய கிழிக்கிற அளவுக்கு பெருசாச்சு. தன்னையே மீறி முனகல் வர ஆரம்பிச்சது. அப்புறம் பசங்க சந்தேகப்படுவாங்கன்னு முனகலை அடக்கிட்டு படுத்துருந்தா அனு.
ஆனந்த்: “அம்மா, நான் அப்டியே உன் நெஞ்சுல சாஞ்சு படுத்துக்கவா மா கொஞ்ச நேரம்?”
அனு: “டேய், என்ன இது கெட்ட பழக்கம்? பெர்மிஷன்லாம் கேக்குற? பைத்தியமா உனக்கு?”
ஆனந்த்: “இல்லம்மா, ஏதோ ஒரு மாதிரி தயக்கமா இருந்துச்சு அதான் கேக்குறேன்!”
ஆனந்த் இப்டி சொன்னதும் அனுவுக்கு லேசா சந்தேகம் வந்துச்சு. ‘ஒருவேள மகனுக்கு மூட் வருதோ? சே, சே, அப்டில்லாம் இருக்காது’ன்னு நினைச்சுகிட்டு அவன் தலையை அப்டியே ஒரு கையால தூக்கி தன்னோட இடது முலைக்கு பக்கத்துல தோள்பட்டை சரிவுல படுக்க வெச்சுக்கிட்டா. இந்த பொசிசன்ல ஆனந்தோட வாய்க்கு ரொம்ப கிட்ட அனுவோட முலை இருந்துச்சு. ஆனந்தோட சூடான மூச்சு அனுவோட நைட்டியும் தாண்டி முலை மேல உணர முடிஞ்சுது அனுவால.
ஆனந்த் கைய அம்மா வயித்துல வெச்சுருந்தான். அவனுக்குள்ள எந்த காம எண்ணமும் இல்லாம அம்மா மேல முழு பாசம் மட்டுமே இருந்ததால அம்மாவோட முலைல தூங்காம நெஞ்சுல தூங்குற சந்தோஷத்துல (ரெண்டுத்துக்கும் வித்தியாசம் இருக்குன்னு புரிதுல்ல படிக்கிறவங்களுக்கு?) ரெண்டே நிமிஷத்துல தூங்கிட்டான். அதும் சும்மா இல்ல, நல்லா ஆழ்ந்து தூங்கிட்டான் ஆனந்த்.
அந்த பக்கம் கண்ணன், அம்மா மேல கை போடலாம்னு நினைச்சான். ஆனா, கை வெச்சா, இருக்கிற மூடுல அம்மாவை அங்கங்க புடிச்சு அழுத்திடுவோம்னு பயந்து கைய அவன் தொடைலயே வெச்சுட்டு அமைதியா அம்மா ஷோல்டர்ல படுத்திருந்தான். அனு அம்மா அக்குள்ள இருந்து வந்த வாசனை வேற அவனுக்குள்ள இருக்கிற காமப்பிசாச எழுப்பிட்டே இருந்துச்சு. மெதுவா ஒரு கைய எடுத்து அம்மா வயித்துல வெச்சான். ஆனா, அவன் கைல ஆனந்தோட கை தட்டுப்பட்டுச்சு. கடுப்பான கண்ணன் கைய எடுத்துகிட்டான்.
கண்ணன்: “அம்மா, கேக்குறேன்னு தப்பா எடுத்துக்காத. உனக்கு என்ன பிடிக்குமா இல்ல ஆனந்த பிடிக்குமா மா? ரெண்டு பேரையும் பிடிக்கும்னு சொல்லாதமா ப்ளீஸ். ரெண்டு பேருல யாரை ரொம்ப பிடிக்கும்னு சொல்லுமா!”
அனு: “டேய் கண்ணா, என்ன இப்டில்லாம் கேட்டு அம்மாவ தர்ம சங்கடத்துக்குள்ள தள்ளுற?”
கண்ணன்: “சொல்லும்மா!”
அனு: “நெஜத்தை சொல்றேன், கோச்சுக்க மாட்டியே?”
கண்ணன்: “இதுலயே தெரிது, நீ அவனைத்தான் பிடிக்கும்னு சொல்லப்போறன்னு. இருந்தாலும் காரணம் கன்வின்சிங்கா இருந்தா நான் கோச்சுக்க மாட்டேன்மா நீ சொல்லு!”
அனு: “அது ஒன்னும் இல்லடா கண்ணா. நீங்க ரெண்டு பேரும் ஒண்ணா தான் பொறந்தீங்க. நீ முதல்ல பொறந்து கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு தான் அவன் பொறந்தான். பொறக்குறப்ப நீ நல்லா தேவையான அளவு வெயிட் இருந்த. ஆனா அவன் சவலைப்புள்ள. அதாவது ஊட்டச்சத்து, பலம் ஏதும் இல்லாம இன்னும் முழுசா வளராத ஸ்டேஜ்ல தான் பொறந்தான். அதனால உங்கப்பாவும் நானும் ஆனந்த எப்பவுமே நெஞ்சுலயே அந்த சூட்டுலயே தான் வெச்சு வளத்தோம். குழந்தையா இருக்கிறப்ப கூட நீ அழவே மாட்ட அவ்ளோவா. ஆனா இவன் அடிக்கடி அழுது எங்க ரெண்டு பேரோட தூக்கத்தை நெறய தடவை கெடுத்துருக்கான். இருந்தாலும் உனக்கு சமமா இவனையும் வளத்து ஆளாக்கணும்னு நானும் உங்கப்பாவும் ரொம்ப முயற்சி எடுத்தோம். குழந்தையா இருக்கிறப்ப இருந்தே எங்களுக்கு ரொம்ப வேலை வெச்சதால எப்பவுமே ஆனந்த் எங்களுக்கு ஸ்பெஷல் தான். அதனால உன்ன விட ஆனந்த தான் அம்மாக்கு பிடிக்கும். அதுக்காக அம்மாக்கு உன்ன பிடிக்காதுன்னு அர்த்தம் இல்ல. உன்னோட குறும்புத்தனமும் அவனோட அமைதியும் ரெண்டும் எதிர் எதிர் துருவமா இருக்கிறது அம்மாக்கு எப்பவுமே பிடிக்கும். ஆனந்த அந்த விதத்துல பிடிக்கும்னா, உன்ன பிடிக்கிறதுக்கான காரணம் அவனுக்கு அப்டியே ஆப்போசிட்டா இருந்தாலும் அம்மா மேல இருக்கிற பாசத்துல நீ அவனுக்கு எந்த விதத்துலயும் கொறச்சல் இல்ல. போதுமா? கோவம் இல்லையேடா கண்ணா?”
கண்ணன்: “ஓ, இதான் காரணமா? நீ அவனை எப்போ பாத்தாலும் கொஞ்சுறது பாக்குறப்ப எனக்கு எப்பவுமே பொறாமையா தான் இருக்கும் மா. ஆனா இந்த காரணம் எனக்கு தெரிஞ்சுருந்தா நானும் சேந்தே என் அண்ணனை கொஞ்சிருப்பேனே தவிர பொறாமைபட்டிருக்க மாட்டேன். சரி, எப்டியோ என்ன கன்வின்ஸ் பண்ற மாதிரி ஒரு காரணத்தை சொல்லி தப்பிச்சுட்ட. என்ன இருந்தாலும் ஐ லவ் யு மா!”
சொல்லிட்டே மெதுவா அம்மா மேல ஊறி வந்து அனு அம்மா கன்னத்துல ஒரு ஈரமான முத்தம் குடுத்தான் கண்ணன். முந்திரிக்கொட்டை கண்ணன் கோவப்படுவான்னு நெனச்ச அனுவுக்கு இது ஆச்சரியமா இருந்துச்சு. சிரிச்சிட்டே அனுவும் கண்ணனுக்கு ஒரு முத்தம் குடுத்தா கன்னத்துல. அப்டி முத்தம் குடுக்க நெளிஞ்சதுல ஆனந்துக்கு ஏதோ டிஸ்டர்ப் ஆயிருக்கும் போல. மெல்ல உருண்டு பாய்க்கு வெளிய போயிட்டான்.
அதை பாத்து அனுவுக்கும் கண்ணனுக்கும் சிரிப்பு தாங்கல. ஆனா சத்தமா சிரிச்சா அவன் தூக்கம் கலஞ்சுடும்னு ரெண்டு பேரும் சிரிப்பை அடக்கிக்கிட்டாங்க.
கண்ணன்: “ம்மா, பாத்தியா உன் உத்தம புத்திரன? உருண்டுட்டே அப்டியே வேற ஊருக்கு போயிடுவான் போல?”