அந்த பக்கம் சுனில்…
மிஸ் நான் உங்க வீட்டுக்கு வந்திட்டிருக்கேன் என்றதும் என் பொறுமை உடைந்து போனது.
டேய்… அறிவில்லை. வந்தா செருப்பாலேயே அடிப்பேன் என்று கத்தி விட்டேன்.
என் கணவரும் லாவண்யாவும் அதிர்ச்சியாகி என்னை பார்க்க…
நான் உடைந்து போனவளாக இருவரையும் பார்க்க…
இருவரும் என்னை பொறுமை பொறுமை என்று கண்களால் எச்சரித்தனர்.
அந்த பக்கம் சுனில் அழ துவங்கியிருந்தான். மிஸ்… இப்படி நம்ப வைச்சு ஏமாத்துறீங்களே மிஸ்… என்று அவன் அர்த்தமே இல்லாமல் உளறிக் கொண்டு அழ துவங்க…
எனக்கும் என் நிலைமையை நினைத்து அழுகை வரும் போல இருந்தது.
டேய்… வீட்டிலே அவர் இருக்காருடா. இப்ப பேச முடியாது. நான் நேர்லே உனக்கு விவரம் சொல்றேன் என்றேன்.
அவன் என்ன விவரம்…என்று கேட்க…
ஐயோ… புரிஞ்சுக்கடா. நான் தான் உன் மனசை கெடுத்தேன். அதுக்காக ஸாரி கேட்டுக்கிறேன். இப்போ இதுக்கு மேலே என்னாலே எதுவும் சொல்ல முடியாது. அவர் இருக்கார் என்றேன்.
ஏன்… உங்க ஹஸ்பண்ட் இருக்கும் போது தான் ராகவ் உங்களை உங்க வீட்டிலே வைச்சே செஞ்சானாம். இப்ப மட்டும் என்ன?
டேய்… எதாவது அசிங்கமா சொல்லிர போறேன். போனை வைடா என்றேன்.
என் கணவர் அருகில் வந்து என் தோளில் கை வைத்து என்னை பொறுமையாக பேச சொல்ல, நான் யோசித்து, கண்களால் இருவரிடமும் ஜாடை காட்டி விட்டு போனுடன் வெளியில் வந்து வாசல் சிட்டவுட்டில் நின்று சுனிலிடம் பேச துவங்கினேன்.
சுனில்… புரிஞ்சுக்க… இப்ப என்னாலே ரொம்ப விளக்கமா சொல்ல முடியாது. நான் நேர்லே சொல்றேன். ஆனா நீ என்னை மறந்துடு. இனி நான் அந்த மாதிரி தப்பெல்லாம் பண்ண விரும்பலை. உன்னை நான் தான் தூண்டி விட்டேன். அதை நான் ஒத்துக்கிறேன். அதுக்காக உன் கால்லே கூட விழறேன். ப்ளீஸ் இப்ப போனை வை..