‘ஐயோ…..’
‘ம்ம்.. அதுவும் உன் மூலமாவே….’
‘என்னக்கா சொல்லுர…. என்னனு எங்கிட்ட சொல்லு….’ என்றேன்
‘அது சர்ப்ரைஸ்….’என்றவள்
‘அந்த ப்ரக்னன்ஸி கிட்ட கொடு நான் போய் செக் பண்ணுரேன்…’ என சென்றாள், அவள் வருகைக்காக நானும் காத்திருந்தேன், அடுத்த 2 நிமிடத்திலே வந்தாள்
‘அத எங்கிட்ட கொடு…’ என்றேன், வெக்கத்துடனே ஸ்லோ மோஷனில் தந்தாள்
‘அக்கா….’ என சந்தோஷத்தில் கட்டி கொண்டேன்
[Image: 52a633b5ab95e15bcac145b7029b71bf-28.jpg]
அப்போது ஆரம்பித்தது எங்களது அடுத்து கூடல்… இந்தமுறை அழுத்தம் கொடுக்காமல் மெதுவாக அவளுள் போய் வந்தேன்…. அவள் “ஆஅஹ்….ஆஹ்….” “ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்……” “ஸ்ஸ்ஸ்…அம்…மா….”என மெலிதான முனகலை வெளிப்படுத்தியபடியே மெத்தை மீது என் குத்துக்களை வாங்கி கிடந்தாள்…. கடைசியில் இருவரும் உச்சம் அடைய நான் எனது விந்தினை காண்டத்தினுள் வடியவிட்டேன்…..
அடுத்தநாள் விடியும் போது கதவு தட்டப்பட்டது, அக்கா என்னை எழுப்பிவிட்டு பாத்ரூமினுள் போய் புகுந்து கொண்டாள்…. நான் தான் போய் திறந்தேன், அங்கே அத்தான் சிரித்த முகத்தோடு நின்றிருந்தார்… என்னை கண்டதும் என்னை கட்டிதழுவினார், அவர் கண்களில் ஆனந்த கண்னீர்….
‘தேங்க்ஸ்டா மாப்ள…’
‘ஐயொ அத்தான்….’
‘நீ தாண்டா எல்லாத்துகும் காரணம்…’
‘ஒன்னும் இல்ல அத்தான் கண்ண தொடைங்க முதல்ல….’ என்றேன்
‘நீ அனுப்புன மெசேஜ்ஜ பாத்து எவ்ளோ சந்தோஷப்பட்டேன் தெரியுமா…. அதான் உடனே கெளம்பிட்டேன்…..’ என்றார்
‘இன்னும் ஒரு சர்ப்ரைஸ் இருக்கு…’ என்றேன்
‘என்ன??’
‘அத அக்கா கிட்டயே கேட்டு தெய்ர்ஞ்சிக்கோங்க…’ என அவரை அக்கா அறைக்கு அழைத்து சென்று விட்டு பூட்டி வெளியில் வந்தேன்
(புருஷன் பொண்டாட்டிக்கு நடுவுல ஆயிரம் இருக்கும் அது நமக்கெதுக்கு…)
அடுத்த நாட்க்கள் எதுவும் எங்களுக்குள் இல்லை, அத்தானும் அக்காவும் சமாதானமாகி விட்டிருந்தனர்…. குலதெய்வ கோயிலுக்கு போய் திரும்பிய அப்பா, அம்மா, கார்த்திகா அனைவரும் அத்தானை கண்டு சந்தோஷப்பட்டனர்…. அப்றம் என்ன மாப்ளைக்கு ஒரே விருந்து தான்….. அவர்களுக்கு இப்போது நான் தெரியாமல் போயிருந்தென்…. அத்தானும் அக்காவும் எல்லோருக்கும் நல்ல செய்தி சொல்லி இன்ப அதிர்ச்சியாய் குழந்தபேறு அடைந்ததை சொல்ல, வீடே சந்தோசத்தில் மிதந்தது…. எல்லாம் கார்த்திகாவின் குழந்தை எங்கள் வீட்டிற்கு வந்த யோகம் தான் என அப்பா அக்குழந்தையை கொஞ்சினார்…. இதனை கண்ட கார்த்திகா கண்ணில் ஆனந்த கண்ணீர் பூத்தது…. ராசி இல்லாத குழந்தை என சிலர் கூறி புண்பட்ட அவள் மனம், அப்பாவின் இந்த சொல் கேட்டு ஆனந்தத்தில் கண்ணீர் கொட்டினாள்…
அடுத்தநாள் அனைவரும் ஒன்றாக அமர்ந்து கதைகள் பேசியபடியிருக்க டி.வி-யும் ஓடிக்கொண்டிருந்தது… அப்போது ஒருநாள் செய்தி “இந்தியாவிலும் கொரோனா வேகமாக பரவுவதால் அடுத்த 21 நாட்க்களுக்கு முழு ஊரடங்கு அமல்ப்படுத்தபடுகிறது….. அதனால் பொதுமக்கள் தங்களுக்கு தேவையான அத்தியாவசிய பொருட்க்களை வாங்கி கொண்டு வீட்டைவிட்டு வெளிவராது இருக்கும்படி அரசாங்கம் கேட்டு கொள்கிறது….”… இதை பார்த்த அனைவருக்கும் இது சற்று அதிர்ச்சியையும், பயத்தையும் கிளரியது….
அப்போது தான் அத்தை, மாமா, ப்ரீத்தி ங்காபகம் வர அப்பாவும் அத்தானும் என்னை போய் அழைத்து வருமாறு சொல்ல, இன்னும் ஒருநாளே இருக்க அப்போதே கிளம்புவதென்று முடிவானது…… அப்போது கார்த்திகாவும் என்னுடன் வருவதாய் கூறினாள்,……. வீட்டில் அதற்கு மறுப்பு கூற அவளோ தான் அங்கு சென்று தனக்கு மாறுதல் வாங்கி இங்கு வருவதாய் கூறினாள்… இருந்தாலும் அப்பாவுக்கும், அம்மாவுக்கும் எங்களுடன் குழந்தையை அனுப்ப விருப்பமும் இல்லை, அது குழந்தைக்கு பாதுகாப்பும் இல்லை என குழந்தையை தங்களுடன் வைத்து கொண்டனர்…..
அடுத்து நானும் கார்த்திகாவும் உடனே கிளம்பினோம் சென்னை நோக்கி…..
வழிநெடுவே தனக்கு தெரிந்த M.P மூலம் பெசி தனக்கு உதம்படி கேட்க்க, அவரும் கடைசியில் ஒப்பு கொண்டார்….. அதன் பின் தனது I.G-க்கும் தகவல் சொல்ல அவரும் உடனே அதற்கு ஏற்ப்பாடு செய்வதாய் கூறினார்…. அவள் இதாய் என்னிடம் கூறும் போது அமைதியாய் இருக்கும் இந்தப்பெண்ணுக்கு தான் உதவ எத்தனை பேர் முன் வருகின்றனர், அப்படியானால் உண்மையில் இவள் யார் என்ற யோசனை சற்று நேரம் என் நெஞ்சை அரித்தாலும் அதன்பின் அவள் சகஜமாக என்னுடன் பேசி வந்ததால் அனத்தையும் மறந்து கார் ஓட்டுவதிலே கவனம் செலுத்தினேன்….
குழந்தைக்கு ஏற்கனவே தனக்கு ஊறியிருந்த பாலினை கரந்து கொடுத்து வந்ததாகவும் சொன்னாள்….. அவள் அப்படி கூறும் போது அவள் கண்ணில் ஒரு மின்னல் வெட்டியது, அதை கண்டு நானும் குறும்பு புன்னகை வீசினேன்….. அப்படியே நேரம் சென்றது….. சில இடங்களில் நின்று கொண்டு காஃபி, டிஃபன் முடித்து கொண்டோம், வழியில் எங்களை வழி நிறுத்திய செக் போஸ்ட்-களில் அவளது அடையாள அட்டை காமித்து முன்னேறி சென்றோம்…..
பாதி வழி கடந்திருக்கும் போது அப்பா ஃபோன் செய்தார்….. அத்தை, மாமா எல்லா உடமைகளையும் பேக் செய்துவிட்டதாகவும், நாங்கள் போனதும் கிளம்பிவிட வேண்டியது தான் பாக்கி எனவும் கூறினார்… கார்த்திகாவோ அப்பாவிடம் தன் குழந்தையை பற்றி விசாரித்தாள், என்ன இருந்தாலும் தாயுள்ளம் அல்லவா???…. நாங்கள் சென்னைக்குள் நுழைந்த போது மணி நள்ளிரவை தாண்டியிருந்தது, எனக்கோ கண்கள் இரண்டும் தூக்கத்திற்கு ஏங்க, என்னை நானே சமாதானம் செய்து 10 நிமிடத்திற்கு ஒருமுறை இரவுநேர விடுதிகளில் டீ அருந்தி கொண்டே பயணம் தொடர்ந்தேன்…… கார்த்திகாவோ ஏற்கனவே நித்திரையில் ஆழ்ந்திருக்க அவளுக்கு எந்த தொந்தரவும் வராதவாறு பார்த்து கொண்டேன்…. அடுத்த 1 மணி நேரத்தில் அத்தை வீட்டை அடைந்தோம்….