வேணி அம்மா நைட்டிக்கு மாறியிருந்தாள். அது ஒரு நீல நிற நைட்டி. எந்தவித பந்தாவும் இல்லாத, எந்த விதத்திலும் கவர்ச்சியாக இல்லாத, சற்றே வெளிறிப்போன சாதாரண பழைய நைட்டி, ஆனால் அதை அவள் அணிந்திருந்தது, பார்க்க கண்கொள்ளா காட்சியாக இருந்தது. பின்னால் அவளுடைய குண்டி பொங்கி வழிந்து கொண்டிருந்தது. அவளுடைய முதுகை அந்த நைட்டி தொடவே இல்லை, தோளில் இருந்து நேராக இழுத்துப் பிடித்தது போல் அவள் குண்டியை அடைந்து, அதை இறுக்கமாகக் தழுவிக்கொண்டு கீழே இறங்கிச் சென்றது. முன்பக்கம் முலைகள் இரண்டும், அவளை உடலோடு சண்டை போட்டுவிட்டு தனியாகச் சென்று தள்ளி நிற்பதைப் போல் முன்னால் முட்டிக்கொண்டு உருண்டு ஓடின. அவளுடைய முலைப்பிளவு, ஒரு இஞ்ச் அளவுக்கு மேலே தெரிந்தது. அவளுடைய உடலை அந்த நைட்டியால் மூட முடிந்ததே தவிர, அதன் விளைவுகளை மறைக்க முடியவில்லை. ஆனால் அவளுடைய உயரத்துக்கும் எடைக்கும் இவ்வளவு தூரம் அது அவளை மூடியதே பெரிய காரியம்.
வேணி அம்மா பாத்ரூம் வாசலில் சற்று நின்று தன் சேலையை மடித்துவிட்டு அதை அருகிலிருந்த நாற்காலியில் போட்டாள். பின் என்னைப் பார்த்து ஒரு புன்னகையை உதிர்த்து விட்டு, மெல்ல நடந்து சமையலறைக்குள் சென்றாள். நான் கண்கொட்டாமல் அவளைப் பார்த்தை சட்டை செய்யவே இல்லை. எனக்கு அப்போது சரசுவும் மல்லிகாவும் மறந்தே போய்விட்டார்கள்.