“நீங்க தூங்குங்க. நான் குளிச்சிட்டு வர்றேன். அப்பறம் சாப்பிடலாம்.” என்று சொல்லிவிட்டு, துண்டையும் துணிகளையும் எடுத்துக் கொண்டு பாத்ரூமுக்குற் நுழைந்தேன். அங்கு சென்றதும் வேணி அம்மாவை நினைத்து கையடிக்க வேண்டும் என்று ஆவல் உண்டானது. சுன்னி நட்டுக்கொண்டது. ஆனால் நான் எதுவும் செய்யவில்லை. விரைத்த சுன்னியை அவ்வப்போது உருவி விட்டுக்கொண்டு, குளித்து உடை மாற்றி விட்டு வெளியே வந்தேன்.
வேணி அம்மா தூங்காமல் டைனிங் டேபிளில் எனக்காக காத்திருந்தாள். நான் சாப்பிட உட்கார்ந்தேன். அவளை சாப்பிடச் சொல்லி நான் வற்புறுத்தியும் மறுத்துவிட்டாள். என் அருகிலேயே நின்று பரிமாறினாள். அப்படி பரிமாறும் போது, சில சமயங்களில் அவளுடைய உடல் என் தோள்மீது உரசியது, அவளுடைய விரல்கள் என் விரல்கள் மீது பட்டன. கடைசியாக கொஞ்சம் சாதம் வைக்கும் போது, போதும் என்று மறித்த என் கையை அவளுடைய கையால் பிடித்து விலக்கிவிட்டு, தட்டில் வைத்தாள். எனக்கு ஜிவ்வென்று இருந்தது. அவள் என்னிடம் இப்படி சகஜமாக பழகியது எனக்கு பெரும் உற்சாகத்தை அளித்தது.
நான் சாப்பிட்டு முடிக்கும் போது, யாரோ வாசலில் இருந்து அழைக்கும் சத்தம் கேட்டது. நான் எழுந்து சென்று பார்த்த போது, அங்கு இரண்டு ஆண்களும், இரண்டு பெண்களும் நின்று கொண்டிருந்தனர்.
இரண்டு ஆண்களில் ஒருவருக்கு அறுபது வயது இருக்கும். நீண்ட வெள்ளைத் தாடியோடு, வாசல் படி அருகில் உட்கார்ந்திருந்தார். இன்னொரு ஆணுக்கு என் வயது தான் இருக்கும். கருப்பு தாடியோடு ஒல்லியாக நின்றிருந்தான். என்னைப் பாரத்ததும் வணக்கம் சொன்னான். பெரியவரும் எழுந்து நின்று வணக்கம் வைத்தார்.
“என் பேரு சண்முகம் சார். ராமலிங்கம் என் அத்தான் தான். நாங்க தான் இங்க வேலை எல்லாம் பாப்போம். அத்தானுக்கு கால்ல அடி பட்டுருச்சு அதான் அவருக்கு பதில் அப்பா வந்துருக்காரு.” என்றான் அந்த பையன்.
நான், “நேத்து குருமூர்த்தி சொன்னாரு. காலைலியே வருவீங்கன்னு நினைச்சேன்.” என்றேன்.
“காலைல அத்தானை ஆஸ்பத்திரியிக்கு கூட்டிட்டு போய்ட்டோம். அதான் வரமுடியல.” என்று சொல்லிவிட்டு, சற்று தள்ளி ஒரு மரத்தடியில் நின்று கொண்டிருந்த ஒரு பெண்ணைக்காட்டி, “அதுதான் எங்க அக்கா, ராமலிங்கம் பொண்டாட்டி.” என்று சொன்னான்.
அவன் காட்டிய அந்தப் பெண்ணுக்கு முப்பது வயது இருக்கும். சிவப்பு நிறம், சராசரி உயரம், கட்டுக்கோப்பான உடல். கொஞ்சம் பழைய புடவை ஒன்றை உடுத்தி, கொசுவத்தை இடுப்பில் சொருகி இருந்ததாள். கையில் சில கண்ணாடி வளையல்களும் கழுத்தில் தாலிக் கயிறும் மட்டும் அணிந்திருந்தாள். என்னைப் பார்த்து சிரித்தபடி வணக்கம் சொன்னாள்.
நானும் வணக்கம் சொல்லிவிட்டு, “என்னாச்சு உங்க வீட்டுக்காரருக்கு? டாக்டர் என்ன சொன்னாரு?” என்றேன்.
“முட்டிக்கு கீழ எலும்பு உடைஞ்சிருச்சாம் சார். இன்னும் மூனு மாசத்துக்கு நடக்க முடியாதாம். கட்டு போட்டு படுக்க வச்சிருக்கு.” என்றாள்.
“எப்பிடி விழுந்தாரு?” என்றேன்.
“எல்லாம் அந்த பாழாப்போன குடி தான்.” என்று சொல்லிவிட்டு, அந்த வெள்ளைத் தாடி பெரியவரை முறைத்தாள். அவர் தொண்டையை கனைத்துக்கொண்டு வேறு பக்கம் திரும்பிக்கொண்டார்.
நான் அவளுக்கு அருகில் நின்றிருந்த இன்னொரு பெண்ணைப் பார்த்தேன். அவளுக்கு இருபது வயது தான் இருக்கும். நல்ல சிவப்பு. ஒல்லியான தேகம். சேலை கட்டி அவ்வளவு பழக்கம் இல்லாதது போல் கொஞ்சம் தளர்வாக கட்டி இருந்தாள். கழுத்தில் புதிதாக கட்டப்பட்ட தாலி இருந்தது. என்னை ஒரு நொடி மட்டும் ஏறெடுத்து பார்த்துவிட்டு, சட்டென திரும்பிக் கொண்டாள்.
“அது என் சம்சாரம் சார். நாங்க எல்லாருமே இங்க வேலைக்கு வருவோம். பொம்பளைங்க வீட்டுக்குள்ள சுத்தம் பண்ற வேலைய பாப்பாங்க, நாங்க வெளிய தோட்ட வேலையும், விவசாய வேலையும் பாப்போம்.” என்றான் சண்முகம்.
சொல்லிவிட்டு, பெண்கள் பக்கம் திரும்பி, “அக்கா, நீங்க போய் உள்ள வேலைய ஆரம்பிங்க. நானும் அப்பாவும் எங்க வேலைய ஆரம்பிக்கிறோம்.” என்று சொன்னான். உடனே அந்தப் பெண்கள் இருவரும், வாசல் படி ஏறி, என்னைக் கடந்து சென்றனர். ஆண்கள் இருவரும் வெளியே மரங்கள் இருக்கும் பகுதிக்குள் நுழைந்தனர்.