அவளது முலைகள், அவன் நெஞ்சில் அழுந்தியதால் அவனது ஆண்மை விழித்துக் கொண்டது. குளிர் குறைந்து காமச்சூடு ஏறியது. மழையில் நனைந்ததால் ஈரமான ஜட்டியையும் கழட்டி காய வைத்துவிட்டதால், சுதந்திரமான அவன் தடி விரைப்படைந்து, வேட்டியைவிட்டு வெளியில் வந்து அவள் தொடையில் முட்டியது. அவன், தன்னை அறியாமலேயே அவள் வாயில் முத்தமிட்டான். புருஷன் செத்ததிலிருந்து, உடலுறவு இல்லாமல் காஞ்சுபோயிருந்த அவளுக்கும், காமம் சுரந்தது. அவள் திருப்பி இன்பமாக அவன் வாயில் முத்தமிட்டாள். இருவரும் இறுகத் தழுவி, இதழ்களை கவ்வி எச்சில் சுவைத்தார்கள். அவள் முலைகளை பிசைந்தபடி, அவள் பாவாடையை உயர்த்தி, விரைத்தாடிய தன் தடியை எடுத்து, நீர் கசிந்த அவள் பெண்மைக்குள் நுழைத்து, இயங்க ஆரம்பித்தான். அவளும் இடுப்பை தூக்கி தூக்கி கொடுத்து தம்பிக்கு ஒத்துழைத்தாள். ஆழ உழுது அவள் வயலில் நீர் பாய்ச்சி விட்டு, அக்காவின் மேல் சரிந்தான் தம்பி. விடிவதற்குள் மேலும் இரண்டு முறை அக்காவும் தம்பியும் உடலுறவு கொண்டார்கள். விடிந்ததும் நல்ல பிள்ளையாக பிரியாவிடை பெற்று, வீடு வந்து சேர்ந்தான் ஜெயராம். லீலாவதியும், பிசினஸ் விஷயமாக வழக்கம்போல் அவன் வெளியூர் சென்று வந்தான் என்று நினைத்துக்கொண்டாள். அன்றிலிருந்து, வாரம் ஒருமுறை பிசினசுக்கு போகிறேன் என்று லீலாவதியிடம் பொய் சொல்லிவிட்டு, நேராக அக்கா வீட்டுக்குப் போய் இரண்டுநாள் தங்கி, இன்பசுகம் அனுபவித்து வந்தான் ஜெயராம். புருஷனுக்கு செய்துவிட்ட பழக்கத்தில், தம்பியின் தடியை வாயில் வைத்து சப்பி சுகம் கொடுத்தாள் ஜெயமணி. லீலாவதி, இவனுடையதை தொடக்கூட மாட்டாள். இதனால், லீலாவதியிடம் நெருங்குவதை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக குறைத்துக்கொண்டு, அக்காவின் மடியில் விழுந்துகிடந்தான் ஜெயராம். அப்படி ஒருநாள், அவன் ஜெயமணி வீட்டில் இருந்தபோதுதான் காத்தாயி இவர்கள் உரையாடலை கேட்க நேர்ந்தது. .
ஜெயராமை அந்த வீட்டில் பார்த்தபிறகு தொடர்ந்து பல நாட்கள் அவன் வந்ததையும், ஜெயமணி வெளியே வந்து அவனை வழியனுப்புவதையும் பார்த்திருந்தாள் காத்தாயி.
“இப்போ நாஞ் சொல்றதகேட்டு அதிர்ச்சி அடையாத, ஒம் புருஷன் அங்க போறது மட்டும் இல்லாம, அந்தப் பொம்பளய தொடுப்பா வச்சிகினுகீறாரு”, ன்னு காத்தாயி சொன்னதும், மயக்கமே வந்து கீழே உட்காந்துட்டா லீலாவதி.
“என்னா சொல்ற நீ, அக்காவ எவனாச்சும் தொடுவானா? வேற வீட்ல வேற பொம்பள எவளாச்சும் இருக்கும் “, லீலாவதி.
“ந்தா, அந்த தெருவுல ஒரு சீம ஓடு போட்ட வூடு கீது. அத்துலதான் ஒம்புருஷன பாத்தேன்”, காத்தாயி.
அந்த தெருவில் சீமை ஓடு போட்ட வீடு ஜெயமணியிதுதான். மத்த வீடெல்லாம் தார்ஸ் பில்டிங். இருந்தாலும் அக்கா தம்பி உடலுறவை லீலாவதி நம்பவில்லை. ஆனால் காத்தாயி பொய் சொல்ல மாட்டாள் என்றும் தெரியும். காத்தாயி வர்ணித்த அங்க அடையாளங்கள் ஜெயமணியோடதுதான். மேலும், தான் கேட்ட உரையாடலை லீலாவதியிடம் காத்தாயி சொன்னதும், இடிந்து போய் விட்டாள் லீலாவதி. “சக்காளத்தி, ஒண்ணும் தெரியாத எம் புருஷன மயக்கி கைக்குள்ள போட்டுகிட்டாளா தேவுடியா, ஆவுட்டும் பேசிக்கிறேன்”, ன்னு காத்தாயியிடம் பொறுமினாள்.
“இந்தாம்மே, நீ ஒண்ணியும் கவலப்படாத, ஒம் புருஷன மறுபடி ஒங் கால்ல வந்து வுழ வக்கிறேன். எங்க குலசாமி காத்தவராயன் மேல சத்தியம்”, காத்தாயி சொன்னதும், ஒருவாறு சாந்தமடைந்தாள் லீலாவதி. குடியிருப்புக்குத் திரும்பிய காத்தாயிக்கு, கொஞ்ச நாள் முன்பு அவர்கள் குடியிருக்கும் வனத்தில் நடந்தது நினைவுக்கு வந்தது.
பாகம்-2
அந்த வனத்தில் சுமார் ஐம்பது வீடுகள் இருந்தன. அதுவும் ஒரே இடத்தில் இல்லாமல் மலைப்பகுதிகளில் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக இருந்தது. மொத்த ஜனத்தொகையே நூற்றைம்பது பேர்தான். பெரும்பாலானவர்கள் வனத்தை விட்டு வெளியில் போவதில்லை. மூலிகைகள் பறித்து வந்து தைலம் தயாரித்து கொடுப்பது, தேன் சேகரிப்பது போன்ற வேலைகள் செய்து தந்தால் , காத்தாயி மாதிரி ஒரு 4,5 பேர்தான் வனத்தை விட்டு கீழே இறங்கி, டவுனுக்கு போய் வியாபாரம் செய்து வருவார்கள். மொத்த வருமானத்தை எல்லோருக்கும் பிரித்துக் கொடுக்க, இனத் தலைவன் கடம்பன் இருந்தான். அவன், குலதெய்வம் காத்தவராய சாமி கோயிலின் பூசாரியும் கூட. அந்த இனத்தில் ஒரு அழகான இளம்பெண்ணும் இருந்தாள். அவள்தான் வைசாலி. அவளுக்கு வயசு பதினெட்டு. வைசாலிக்கு 2 வயதாக இருக்கும்போதே, அவள் தாயும் தகப்பனும் கொள்ளைநோய் வந்து இறந்துவிட்டார்கள். பாட்டியின் அரவணைப்பில்தான் வளர்ந்தாள்.
வெயில் படாமல் மலையில் நிழலிலேயே வளர்ந்ததால், அவள் நல்ல சிவப்பு நிறம். தேன், தினைமாவு சாப்பிட்டு வளர்ந்ததால், தளதள என்று இருந்தாள். அருவியில் குளிக்கப் போகும்போது மட்டும்தான் வெளியில் வருவாள். தவிர, ஒவ்வொரு பௌர்ணமி அன்றும் காத்தவராயன் கோயிலில் அனைவரும் வழிபாட்டுக்காக கூடும்போது, கோயிலுக்கு வருவாள். அன்று இரவு முழுவதும் நெருப்பு பற்றவைத்து, அதைச்சுற்றி ஒரே பாட்டும் ஆட்டமுமாக இருக்கும். கோயில் பூசாரி கடம்பனுக்கு உதவியாக, கோயிலில் பெருக்கி சுத்தம் செய்வது, பூக்கள் பறித்து வந்து சாமி சிலையை அலங்கரிப்பது, பூஜை நடைபெறும்போது முரசு முழக்குவது போன்ற வேலைகளைச் செய்து, கடம்பனின் அபிமானத்தைப் பெற்ற மலைவாழ் இனத்தைச் சேர்ந்த மாறன் என்ற இளைஞனுக்கு, வைசாலி மேல் ஒருதலையாய் காதல். கோவிலுக்கு அவள் வரும்போதெல்லாம் அவளைக் கவர முயற்சிப்பான். அவள் கண்களில் படும்படி நின்றுகொள்வான். ஆனால், அவனைப் பார்க்கும் அவள் கண்களில், ஒரு ஆணைப் பார்க்கும் கன்னிப்பெண்ணுக்கு ஏற்படும் நாணமோ, மருட்சியோ தெரியவில்லை. அவள் அழகு, அவனை ஆட்டிப் படைத்தது. ஆனால் அவளுக்கோ, பாட்டியின் கண்காணிப்பில் ஆண்வாடையே படாமல் வாழ்ந்ததால், பாலுணர்ச்சியே இல்லாமல் போனது. ஒருநாள், வழக்கம்போல் மூலிகை பறிக்க வனத்துக்குள் சென்ற மாறன், அருவி விழும் பகுதியில் அருவிக்கு மேலே ஒரு மூலிகையை பறிக்க, பாறைமேல் ஏறினான். அங்கிருந்து கீழே பார்த்தால், அருவியின் ஓடையில் தண்ணீருக்குள் ஏதோ அசைந்தது. முதலையா? என்று உற்றுப் பார்த்தான். தெளிவாக, அடிப்பகுதி தெரியும்படி கண்ணாடி போன்ற நீரின் உள்ளே இருந்து வைசாலி எழுந்தாள். அடடா, யாருக்கும் காணக் கிடைக்காத காட்சி. கீழிருந்து பார்த்தால், மாறன் இருந்தது தெரியாது. அவனுக்கு கீழே இருப்பது தெரியும்படி பாறைமேல் கவிழ்ந்து படுத்துக் கொண்டு, அவளை ரசித்தான் என்று சொல்வதைவிட கண்களால் விழுங்கினான் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும்.