“இன்னாது? அக்காவும் தம்பியுமா”, இப்போ காத்தாயிக்கு அதிர்ச்சி ஏற்பட்டது. ஒருநாள் சக்திநகரில் வியாபாரத்துக்கு போகும்போது, திடீர் மழை பிடித்துக்கொண்டதால், காத்தாயி ஜெயமணியின் வீட்டு தாழ்வாரத்தில் ஒதுங்க வேண்டியதாயிற்று. வீட்டுக்குள் ஒரு பெண்குரலும் ஆண்குரலும் கேட்டது. வாசலில் ஜெயராமின் பைக் நின்றிருந்ததால், உள்ளே கேட்ட ஆண்குரல் ஜெயராம்தான் என்று தெரிந்தது.
பெண்: “டே, விடுரா, இந்த பிசை பிசையாதடா, வலிக்குதுடா”
ஆண்: “சும்மா வாடி, நானே மழைக்கு கொஞ்சம் சூடு ஏத்திக்கலாம்னு பாக்கறேன், ரொம்பத்தான் பிகு பண்றியேடி”
பெண்: “டே, காலைலயே மூடு ஏத்துறயேடா, வா பெட்ரூமுக்காச்சும் போயிடலாம்”
அதைத் தொடர்ந்து, பெட்ரூம் கதவு சாத்தும் சத்தம் கேட்டது காத்தாயிக்கு. சரிதான் வேலை ஆரம்பித்து விட்டார்கள் என்று தெரிந்ததும், லீலாவதிக்கு இந்த மனுஷன் துரோகம் பண்றானேன்னு ரொம்ப வருத்தமாக இருந்தது அவளுக்கு. அப்போது தெரியாது காத்தாயிக்கு, ரெண்டு பேரும் அக்காவும் தம்பியுமென்று. வேறே யாரோ ஒரு பொம்பளைன்னுதான் நினைச்சுகிட்டு இருந்தாள். இப்போது லீலாவதி சொன்னதும் வாயடைத்துப் போய்விட்டாள்.
ஜெயமணி பிறந்து ஒரு வருடத்தில் ஜெயராம் பிறந்ததால், சின்ன வயசிலிருந்தே கிராமத்தில் ரெண்டுபேரும் ஒண்ணா மண்ணா விளையாடி வளர்ந்தார்கள். தம்பின்னா உசுரு அவளுக்கு. வளர்ந்து பெரியவர்கள் ஆனதும், ஜெயமணியை பக்கத்தில் இருந்த டவுனில் ஒரு மளிகைக்கடைக்காரனுக்கு கல்யாணம் பண்ணி வச்சாங்க. அவனுக்கு, பான் பராக், ஹான்ஸ் போடும் பழக்கம் இருந்தது. அதனால் வாய்ப்புற்றுநோய் வந்து ரெண்டு வருஷத்துலயே செத்துப் போயிட்டான். குழந்தையும் இல்லை. கணவனின் மளிகைக்கடையை தொடர்ந்து நடத்தி, வாழ்க்கையை ஓட்டுகிறாள். ஜெயராம், குஜராத்திலுள்ள சூரத் நகருக்கு சென்று, ஜவுளி ரகங்களை மொத்தமாக கொள்முதல் செய்துவந்து, இங்கே டவுனில் உள்ள ஜவுளிக்கடைகளுக்கு சப்ளை செய்வான். பணத்தை தவணை முறையில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வசூல் செய்து கொள்வான். அதனால், அவனுக்கு வியாபாரம் நல்ல முறையில் நடந்தது. தூரத்து சொந்தத்தில் பெண் பார்த்து, லீலாவதியை கல்யாணம் பண்ணிக்கொண்டு, இவனும் டவுனிலேயே குடிவந்துவிட்டான். ஜெயராமின் பெற்றோர், காசிக்கு யாத்திரை போகும்போது ஏற்பட்ட விபத்தில் அகால மரணம் அடைந்துவிட்டார்கள். அவர்கள் வாழ்ந்த வீட்டை பங்கு பிரிக்கும்போதுதான் தகராறு ஏற்பட்டது.
“ஏண்டி, அவதான் புருஷன் இல்லாம கஷ்டப்பட்டுகிட்டு இருக்காளே பாவம், கொஞ்சம் பணம் சேர்த்துதான் எடுத்துகிட்டு போறா”, ஜெயராம்.
“நானும் அதான சொல்றேன். அவளுக்கு கொழந்த குட்டி இல்ல. நமக்கு ரெண்டு பசங்க இருக்காங்க. நமக்குதான் அதிக பங்கு வேணும்”, லீலாவதி.
“பொட்டப்புள்ளைங்கள கல்யாணம் பண்ணிக்கொடுத்துட்டா அத்தோட சரி. சொத்துல பங்கு தர்றதில்ல. சரி பாவம்னு கொஞ்சம் குடுக்கலாம்னு நானே ஒத்துகிட்டேனே”, லீலாவதி.
“ஏய், பொட்டப் புள்ளைக்கும் சொத்துல சம உரிமை இருக்குன்னு சட்டமே போட்டுட்டாங்க தெரியுமில்ல”, ஜெயராம்.
“அப்படீன்னா, ஜெயமணி கல்யாணத்தப்போ அவளுக்கு போட்ட இருபது பவுன் நகை, சீர் செனத்தியை கொண்டாந்து குடுக்க சொல்லுங்க. வீட்ட வித்த பணத்துல நான் பங்கு தர்றேன்”, லீலாவதி.
“அவ கோர்ட்டுக்கு போவா”, ஜெயராம்.
“ஏதேது, நீங்களே சொல்லிக்குடுப்பீங்க போல இருக்கே, அட ராமா, புருஷனே சப்போட் இல்லன்னா நான் என்னா பண்ணுவேன், யாருகிட்ட முறையிடுவேன்? கடவுளே”, அழ ஆரம்பித்து விட்டாள் லீலாவதி. அதற்கு மேல் சண்டையை வளர்த்த விரும்பாமல், அப்படியே விட்டுவிட்டான் ஜெயராம். வீட்டை விற்று பணம் பங்கு பிரிக்கும்போது, 3ல் ஒரு பங்கு மட்டும் கொடுக்கும்போதுதான், தகராறில் வீட்டுவாசலில் நின்று கத்திவிட்டுப் போனாள் ஜெயமணி. அதிலிருந்து போக்குவரத்து இல்லை. ஜெயராம் மட்டும் லீலாவதிக்கு தெரியாமல், ஜெயமணியின் வீட்டுக்கு போய், அவ்வப்போது பண உதவி செய்து வந்தான். அப்படி ஒருநாள் மாலையில், ஜெயமணியின் வீட்டுக்கு போகும் வழியிலேயே தூறல் ஆரம்பித்துவிட்டது. கொஞ்சம் தூரம் போவதற்குள் மழை வலுத்து, தொப்பரையாக நனைந்துகொண்டே ஜெயமணியின் வீட்டுக்கு போய் சேர்ந்தான். தலை துவட்டிக்கொண்டு வந்த அவனுக்கு, தன் புருஷனின் வேட்டி சட்டையைக் கொடுத்து, உடைமாற்றச் சொன்னாள். அவனும் உடைமாற்றியதும், சூடாக காபி கொடுத்தாள். விடாமல் மழை பெய்துகொண்டே இருந்ததால், ஜெயமணியின் வீட்டிலேயே தங்கிவிட்டான். இரவு, பெட்ரூமில் கட்டிலில் அவனை படுத்துக்கொள்ள சொல்லிவிட்டு, அவள் கீழே பாய்போட்டு படுத்துக்கொண்டாள். வெகுநேரம், குழந்தைப்பருவ நினைவுகளை பேசிக்கொண்டிருந்துவிட்டு தூங்கினார்கள்.
இரவு 12 மணிக்கு மேல் ஏதோ சத்தம் கேட்டு விழித்தாள் ஜெயமணி. மழையில் நனைந்ததால் காய்ச்சல் வந்து அனத்திக் கொண்டிருந்தான் ஜெயராம். எழுந்து அவனை தொட்டுப்பார்த்தால் காய்ச்சல் அனலாக கொதித்தது. பதறிய ஜெயமணி, அவனை எழுப்பி, கைவசம் வைத்திருந்த காய்ச்சல் மாத்திரை ஒன்றை கொடுத்து, படுக்க வைத்தாள். ஆஸ்பத்திரி போலாம்னா வெளியே பலத்த மழை. தூங்காமல் அவன் பக்கத்தில் கீழே உட்கார்ந்து அவனையே தொட்டு தொட்டு பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். இரண்டு மணிக்கு குளிர் அதிகரித்து, அவனுக்கு தூக்கி தூக்கி போட்டது. அவளும் கம்பளியால் போர்த்தி விட்டும்கூட குளிர் குறையவில்லை. அவள், ஆபத்துக்கு பாவம் இல்லையென்று, கம்பளிக்குள் புகுந்து, அவன் பக்கம் திரும்பி ஒருக்களித்து அவனை அணைத்து படுத்தபடி, அவன் கைகளை தேய்த்து சூடேற்றினாள். கொஞ்சநேரம் கழித்து, மாத்திரை வேலை செய்ததால் காய்ச்சல் கொஞ்சம் குறைந்து, தூக்கிப்போடுவது நின்றுவிட்டது. சுயநினைவு அடைந்த ஜெயராம், அவளை இறுக்கி அணைத்தபடி படுத்திருந்தான்.