அனு: “சரி சரி அது அப்புறம் பாப்போம். நீ சொல்லு இப்போ எங்க போறோம்?”
மைக்கேல்: “அத்தை எங்க பண்ணை வீட்டுக்குத்தான் போயிட்டு இருக்கோம்!”
அனு: “பண்ணை வீட்டுக்கா? உன்னோடதா? இல்ல உங்க சொந்தக்காரங்க யாரோடதாவதா?”
மைக்கேல்: “ஹா ஹா என்ன அத்தை அன்னைக்கு என்னை பஸ்ல பார்த்ததால ஏதோ மிடில் கிளாஸ் பையன்னு நெனைச்சுட்டிங்களா? அப்டி நெனைக்கிறதுல எதுவும் தப்பில்ல. மிடில் க்ளாஸும் நான் தப்பா சொல்லல.
ஆனா, உண்மை என்னன்னா…. நான் இந்த கம்பெனியோட ஓனர். சரியா சொல்லனும்னா ஓனரோட மகன். அன்னைக்கு என் கார் சர்வீஸ்ல இருந்துச்சு. அதும் இல்லாம எனக்கு பஸ்ல போயி ரொம்ப நாள் ஆனதால் கூட்டமான பஸ்ல போகணும்னு ஆசையா இருந்துச்சு.
அதான் பஸ்ல வந்தேன். அந்த கம்பெனி முழுசா என் பேருக்கு வரதுக்கு முன்னாடி நான் பிசினெஸ் கத்துக்கணும்னு எங்கப்பா என்னை வேலைக்கு வர ஒரு சராசரி ஆள் மாதிரி வர சொல்லிருந்தார். அதனால தான் அந்த டை எல்லாம்.
இப்போ நான் லீவுல இருக்கிறதால கண்ணன் கிட்ட பேசி ரெண்டு பேரும் பிளான் பண்ணி தான் இப்போ எங்க பண்ணை வீட்டுக்கு போயிட்டு இருக்கோம். அது பீச்சுக்கு பக்கத்துல இருக்கிற பண்ணை வீடும்மா. தனி பங்களா.
நம்மளோட எல்லைக்குள்ள யாரும் வரமுடியாத மாதிரி பிரைவேட் பீச் இருக்கு. இன்னைக்கு சாயந்தரம் வரைக்கும் நம்ம மூணு பேருக்கும் நெறைய வேலை இருக்கு. சொல்லப்போனா உங்க ரெண்டு பேருக்கும் தான். நான் இன்னைக்கு வெறும் பார்வையாளர் தான்!”
அனு: “என்னடா சொல்ற? நீ சொல்றது எதுவும் நம்பவும் முடியல, நம்பாம இருக்கவும் முடியல. எல்லாத்தையும் விட குழப்பம், நீ வெறும் பார்வையாளர்னு சொல்ற? கண்ணா உனக்கு எதுனா புரியுதா குழப்பம் இல்லாம?”
கண்ணன்: “எனக்குத்தான் ஏற்கனவே தெரியுமே அம்மா! எனக்கு என்ன குழப்பம்?”
அனு: “எனக்கு தெளிய வைங்களேன் ரெண்டு பேரும்!”
கண்ணன்: “உனக்கு கக்கோல்ட்னா என்னன்னு தெரியுமா?”
அனு: “டேய் அடிக்கடி கிளாஸ் எடுக்காதிங்கடா! விஷயத்தை சொல்லுங்க!”
கண்ணன்: “ஒன்னும் இல்லம்மா! நாம பண்ணப்போறோம்! அவன் பாக்கப்போறான்! அவ்ளோதான்!”
அனு: “இது என்னடா ஜஸ்ட் பாக்குறதுக்கா செலவு பண்ணி நம்மளை கூட்டிட்டு போயிட்டு இருக்கான்?”
மைக்கேல்: “அத்தை அது ஒரு பேண்டஸி. உங்களுக்கு புரியாது, புரியவும் வேண்டாம். நான் இன்னைக்கு கக்கோல்ட் ரோல் பண்றேன். என்னோட கன்ட்ரோல் எவ்ளோ இருக்குன்னு என்னை நானே சோதிக்கிறதுக்கான ஒரு விஷயம் தான் இது. நீங்க உங்க மகனோட என்ஜாய் பண்ணுங்க!”
அனு: “என்னங்கடா இது, ஓலு போடுறதுல கூட என்னென்னமோ புதுசு புதுசா சொல்றிங்க! சரியாத்தான் சொன்னாரு வைரமுத்து!”
கண்ணன்: “அந்த காஜிக்கூதியான் எதுனா பச்சையான அர்த்தம் வர்ற மாதிரி எழுதி இருப்பானே?”
அனு: “ஆமாம்டா! ஆக்சிஜன் இல்லாமல் இமயமலை ஏறாதே! கற்பனை இல்லாமல் கட்டிலில் ஏறாதேன்னு எழுதி இருக்கார்!”
மைக்கேல்: “அத்தை அவனை விடுங்க! என் நண்பனுக்கு ஊம்பி விட ஆரம்பிங்க! நாம பக்கத்துல வந்துட்டோம்! கஞ்சிய எடுக்காதிங்க. மெதுவா ஊம்புங்க. நான் இந்த ரியர் வியூ கண்ணாடில ரசிக்கிறேன்.”
அனு: “ச்சீ போடா மைக்கேல், வெக்கமா இருக்கு!”
கண்ணன்: “அம்மா ஊம்பப்போறது எனக்கு! ஆனா நீ அவனைப்பாத்து வெட்கப்படுற?”
அனு: “என்ன இருந்தாலும்!!!”
கண்ணன்: “அம்மா பேசுனது போதும். ஊம்பும்மா என் செல்ல குண்டிமா! ப்ளீஸ்!”
கண்ணன் குண்டிமான்னு சொன்னதும் அனுவோட குண்டி ஓட்டையும் புண்டை ஓட்டையும் ஒரு நொடி திறந்து மூட புண்டைல இருந்து தண்ணி வடிய ஆரம்பிச்சது. அந்த நொடி அவளையே அறியாமை தன்னோட ரெண்டாவது மகனுக்கு ஒரு செல்ல பேர் வெச்சா அனுமா.
அனு: “அவ்ளோ ஆசையா இருக்கியாடா செல்லம். இதோ உன் குண்டிமா இப்போவே ஊம்புறேண்டா சுன்னா!”
கண்ணன்: “சுன்னாவா?”
அனு: “ஆமாம் டா சுன்னா. இப்போதான் திடீர்னு தோணுச்சு. நீ குண்டி அழகி அம்மாவை சுருக்கி குண்டிமான்னு வெச்சல்ல. அதே மாதிரி நான் சுன்னி அழகன் கண்ணனை சுருக்கி சுன்னான்னு வெச்சுட்டேன்! நல்லாருக்கா பேர்? பிடிச்சிருக்கா உனக்கு?”
மைக்கேல்: “சூப்பர் பேர் அத்தை. எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சுருக்கு! டேய் மச்சான் நானும் இனிமே உன்ன சுன்னான்னு தான் கூப்பிடப்போறேன்!”
அனு: “டேய் மைக்கேல் குறுக்க பேசாதடா! ரோட்டப்பாத்து வண்டிய ஓட்டு!”