மைக்கேல் சிரிக்கிறதை அனுமா கண்ணாடில பார்த்தா. அவளுக்கு இப்போவும் அவனை எங்கயோ பார்த்த மாதிரி இருந்துச்சு. ஆனாலும் ஞாபகம் வரல. அவனை பார்த்து மென்மையா சிரிச்சுட்டு திரும்ப கண்ணன் கிட்ட கேட்டா.
அனு: “டேய் செல்லம். ரொம்ப சஸ்பென்ஸ் வெக்காதடா! சீக்கிரம் சொல்லு!”
கண்ணன்: “ஹா ஹா ஹா அம்மா. உனக்கு இன்னும் அவனை ஞாபகம் வரலையா?”
அனு: “என்னடா சொல்ற தங்கம்? அப்போ அம்மாக்கு அவனை எங்கயோ பார்த்த மாதிரி இருக்கிறது உனக்கும் தெரியுமா? எனக்கு அவனை யாருன்னு இன்னும் ஞாபகம் வரலைன்னு உனக்கு எப்படி தெரியும்?”
மைக்கேல்: “அத்தை அதுக்கு நான் பதில் சொல்றேன்!”
அனு: “சொல்லு மைக்கேல்!”
மைக்கேல்: “நீங்க கூட்டமான பஸ்ல ராத்திரி வேலை முடிஞ்சு வீட்டுக்கு போயிட்டு இருந்தப்போ நாலு பேருக்கு நடுவுல மாட்டிக்கிட்டு உங்க இடது கையால ஒருத்தன் சுன்னிய பிடிச்சு கையடிச்சு விட்டிங்களே? இப்பயாச்சும் ஞாபகம் வருதா?”
அனுமா முகம் பிரகாசமா மலர்ந்துச்சு. அவ்ளோ சந்தோஷம் வந்துடுச்சு திடீர்னு. கண்ணன் கூட இல்லாம மைக்கேல் இப்டி வந்து ஞாபகப்படுத்தி இருந்தா பயந்து கூட இருக்கலாம். ஆனா இப்போ பயம் சுத்தமா இல்ல.
அனு: “டேய் மைக்கேல், நீயா அது? அடையாளமே தெரியல. அதுதான் உன்ன எங்கயோ பார்த்த மாதிரியே இருந்துச்சா?”
மைக்கேல்: “ஆமாம்மா! நான் ஷேவ் பண்ணிட்டேன். அன்னைக்கு தாடி மீசையோட இருந்தேன். இன்னைக்கு அது இல்லாம இருந்ததால தான் உங்களுக்கு சட்டுன்னு ஞாபகம் வரல போல!”
அனு: “அட ஆமாம்! ஷேவ் பண்ணிட்டு இந்திப்படம் ஹீரோ மாதிரி ஆயிட்டே! சூப்பர் சூப்பர்!”
கண்ணன்: “அம்மா அதான் அவன் யாருன்னு தெரிஞ்சுடுச்சுல்ல? அடுத்தகட்டத்துக்கு நகரலாம்ல?”
அனு: “ம்ம்ம் சரி சரி! சொல்லுடா செல்லம். அது என்ன சஸ்பென்ஸ்?”
கண்ணன்: “அது வேற ஒன்னும் இல்லம்மா! எங்களுக்குள்ள ரொம்ப நம்பிக்கை வந்ததுக்கு அப்புறம் நான் நம்ம மொட்டைமாடில முதல் முதலா நமக்குள்ள நடந்த சீண்டல்ல ஆரம்பிச்சு அந்த ரோல்பிளே வரைக்கும் எல்லாமே சொல்லி முடிச்சேன்!
உன்னோட போட்டோ பாக்கணும்னு சொன்னான். அதுக்கு முன்னாடியே அவனோட தங்கச்சி போட்டோ எனக்கு அனுப்பி இருந்தான். அதனால எனக்கும் நம்பிக்கை வந்து நீயும் நானும் இருக்கிற போட்டோ அவனுக்கு அனுப்பினேன்!”
அனு: “ஓ போட்டோ அனுப்பிக்கிறதுக்கு முன்னாடி நம்பிக்கையை சம்பாதிச்சுருக்கீங்க. நல்லது. அப்புறம்?”
கண்ணன்: “இவன் உடனே போன் பண்ணிட்டான். அப்புறம் தான் அந்த பஸ்ல நடந்தது சொன்னான்!”
அனு: “ஓ இதான் விஷயமா? ஏன்டா மைக்கேல், அன்னைக்கு பஸ்ல நாலு பேருக்கு நடுவுல நான் நின்னுட்டு இருந்தேன்ல. சுத்தி என்ன நடந்துச்சுன்னு ஏதாவது தெரியுமா?”
மைக்கேல்: “எங்கம்மா? நான் உங்களோட மொலைல தான் கவனமா இருந்தேன். உங்களுக்கு முன்னாடி ஒரு பொண்ணு நின்னுட்டு இருந்தா. அவ்ளோதான் பாத்தேன் வேற எதுவும் கவனிக்க முடியலம்மா!”
நல்ல வேளை! வலது பக்கம் சலீம் அக்குளை நக்குனதும் பின்னாடி வாட்ச்மென் பெருசு குண்டியடிச்சதும் இவனுக்கு தெரியல. தெரிஞ்சுருந்தா இந்நேரம் கண்ணனுக்கும் தெரிஞ்சுருக்கும். தெரிஞ்சாலும் ஒன்னும் இல்லைதான். இருந்தாலும் எதுக்கும் ஒரு நேரம் காலம் வரனும்ல?
அனு: “சரி சரி டா மைக்கேல்! அன்னைக்கு அவ்ளோ கூட்டத்துலயும் உன்னோட தைரியம் ரொம்ப பெருசு தான்!”
மைக்கேல்: “ஹா ஹா நீங்க மட்டும் என்னம்மா? ஜாக்கெட் ஹூக் அவுத்து விட்டு ப்ராக்குள்ள இருந்து மொலைய வெளிய எடுத்து அமுக்க விட்டிங்களே? அதும் இல்லாம சுன்னிய பிடிச்சு உருவி கையடிச்சு விட்டிங்களே? உங்க அளவுக்கு தைரியம் எவளுக்கும் வராதும்மா!”
கண்ணன்: “டேய் ரொம்ப புகழாதடா! அம்மாக்கு புண்டை கூசப்போகுது!”
அனு: “என்னடா கண்ணா, கிண்டலா?”
கண்ணன்: “இல்லம்மா. சும்மா! சரி இப்போ நாம எங்க போறோம், என்ன பண்ண போறோம்னு சொல்லவா?”
அனு: “அதுக்கு முன்னாடி அம்மா ஒன்னு கேக்கணும் உன்கிட்ட?”
கண்ணன்: “கேளும்மா!”
அனு: “அம்மாவை தேவிடியான்னு நெனைக்கிறியாடா?”
கண்ணன்: “முதல்ல தோணுச்சு. அப்புறம் இல்லன்னு தெரிஞ்சுகிட்டேன்!”
அனு: “எப்படி?”
கண்ணன்: “அது, முதல்ல நான் உன்ன தேவிடியான்னு சொன்னப்போ உன்கூட மட்டும் படுக்கிறேன், அதனால நான் தேவிடியா இல்லன்னு சொன்ன. அப்புறம் மைக்கேல் சொன்னது கேட்டதும் இப்போ நீ தேவிடியா தானே அம்மானு மனசுல தோணுச்சு. அப்புறம் தான் ஒரு விஷயம் புரிஞ்சது!”
அனு: “என்ன புரிஞ்சது?”
கண்ணன்: “அப்பா இருந்திருந்தா இது நடந்திருக்குமா? நான் இதுன்னு சொல்றது, நமக்குள்ள மொட்டை மாடில நடந்ததும், பஸ் கூட்டமா இருந்திருந்தாலும் நடந்திருக்குமா? உனக்கு உடம்புப்பசி வீட்டுல தீர்ந்திருக்கும்ல.
அதனால இது ஒன்னும் எனக்கு பெருசா தெரியலம்மா! வீட்ல முடிஞ்ச வரைக்கும் நான் உன்ன திருப்திப்படுத்துறேன். எனக்கு இன்னொரு ஐடியா கூட இருக்கு. உன் மூத்த மகனையும் சேர்த்து ஒன்னு பண்ணலாம்னு இருக்கேன். த்ரீசம்!”
அனு மனசுக்குள்ள ஒரே குதூகலம். மகன் தன்னை சரியா புரிஞ்சுக்கிட்டது ஒரு சந்தோஷம். ஆனந்தையும் சேர்த்துக்கலாம்னு சொன்னது அடுத்த சந்தோஷம். அவன் உனக்கு முன்னாடியே அம்மாவை ஓத்துட்டாண்டான்னு மனசுக்குள்ள சிரிப்போட சொல்லிக்கிட்டா அனுமா.
அனு: “உன் அம்மாஞ்சி அண்ணன் இதுக்கெல்லாம் சரிப்பட்டு வருவான்னு தோணுதா உனக்கு?”
கண்ணன்: “கரைப்பார் கரைத்தால் கல்லும் கரையும் அம்மா!”