அடப்பாவி… எப்படி யோசிக்கிறான். எங்கே ஆரம்பித்து எங்கே கொண்டு போகிறான் நைஸாக. அவனுடைய அந்த மூவ் என்னை கவர்ந்து விட்டது.
டேய்… ராஸ்கல்…. உன்னை பத்தி எனக்கு தெரியும். அதெல்லாம் லவ்டா. தெரிஞ்சுட்டே நடிக்காதே.
ம்ம்ம்ம்….
சரி சார் என்ன சாங்க் கேட்குறீங்க இப்ப? இந்த கேள்வி அவனுக்கு நானாக தரும் வாய்ப்பு என்று எனக்கு தெரியும். நான் அவனுக்கு சான்ஸ் ஏற்படுத்திக் கொடுத்தேன். அவன் கண்டிப்பாக அதை பிரில்லியெண்டாக யூஸ் பண்ணிக் கொள்வான் என்று தெரிந்தே.
நான் நினைத்தது தான் நடந்தது. அவனிடமிருந்து வந்த மெசெஜ்…
எதுவரை போகலாம் ?
என்று நீ
சொல்ல வேண்டும்
என்றுதான்
விடாமல் கேட்கிறேன்…
தேன் முத்தங்கள்
மட்டுமே
போதும் என்று சொல்வதால்…
தொடாமல் போகிறேன்…
யார் யாரோ கனாக்களில்…நாளும்
நீ சென்று உலாவுகின்றவள்!
நீ காணும்
கனாக்களில் வரும்
ஓர் ஆண் என்றால்
நான்தான் எந்நாளிலும்..!
ம்ம்ம்… உன் செலக்சன் எல்லாம் செமயா இருக்குடா. ரசிச்சு கேட்குறே. லிரிக்ஸ் எல்லாம் செமயா இருக்கு.
அவன் ஒரு ஸ்மைலி அனுப்பினான்.
அவனுடன் இப்படி புரிந்தும் புரியாமலும் சாட் செய்வது சுகமாயிருந்தது. ஒரு மாதிரி அவனுடைய உணர்ச்சிகளை தூண்டி விடுவது போலவும், அதே சமயம் டீச்சராக கண்டிப்பும் காட்டிக் கொண்டு நான் நடிக்க, அவனும் ஒரு மாணவனை போல நடித்துக் கொண்டே என்னை கரெக்ட் பண்ண ட்ரை பண்ண எங்கள் வாட்ஸ் அப் சாட் ஒரு போதையான விசயமாக மாறிக் கொண்டிருந்தது மெல்ல, மெல்ல.
அடுத்த நாள் மீண்டும் மெலிதான கவர்ச்சியுடன் புடவையை கட்டிக் கொண்டு கிளம்பினேன். பாவம் ராகவ் நேற்று லீவ் போட்டு விட்டதால் அவனுக்கு நேற்று என்னுடைய தரிசனம் கிடைக்கவில்லை இல்லையா? அதனால் இன்று மீண்டும் உடலோடு ஒட்டிய ஷிபான் சேலை, தோள்களின் மேல் பகுதியை மட்டும் மறைக்கும் ஸ்லீவ்லெஸ் போன்ற ஜாக்கெட் என்று புடவை விலகினால் தொப்புள் தெரியும் படி அணிந்துக் கொண்டு கிளம்பினேன்.
பஸ்ஸில் கணவருக்கு நேற்று ராகவுடன் செய்த சாட்டை காபி செய்து அனுப்பி விட்டு இன்று நான் என்ன மாதிரி ட்ரஸ் செய்திருக்கிறேன் என்றும் மெசெஜ் அனுப்பினேன்.
அவர் வாழ்த்துகள்டி பொண்டாட்டி என்று பதில் அனுப்பினார். புன்னகைத்தபடி போனை பையில் வைத்தேன்.
பள்ளிக்குள் நுழையும் போதே என் கண்கள் ராகவ் கண்ணில் பட மாட்டானா என்று தேடின. இந்த உடையில் என்னை பார்த்து கண்டிப்பாக ராகவ் கிறங்கி விடுவான் என்று தோன்றியது. எனக்குள் எதோ காதலனை காண ஏங்கி தவிக்கும் ஒரு கல்லூரி மாணவியை போல உணர்ந்தேன்.
ராகவ் என் ஆடை அணியும் ஸ்டைலில் இருக்கும் மாற்றத்தை கண்டு வியப்பதையும் ரசிப்பதையும் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆர்வத்தில் கொஞ்சம் சீக்கிரமாகவே வந்து விட்டேன் போல இருக்கிறது. ப்ரேயர் ஆரம்பிக்க இன்னும் பத்து நிமிடம் இருந்தது. வகுப்பறையில் கைப்பையை வைத்து விடலாம் என்று போனேன்.
ராகவ் கண்ணில் படுகிறானா என்று திரும்பி பார்த்துக் கொண்டே கவனமின்றி வகுப்புக்குள் நுழைந்த நான் யார் மீதோ மோதி விட்டேன்.
அது பிரபா…
வகுப்பறையில் அவன் மட்டும் தான் இருந்தான். எங்கள் வகுப்பு அமைந்திருந்த அந்த கட்டிடத்தின் வராண்டாவில் யாருமில்லை. இனி தான் மெல்ல மெல்ல பிஸியாகும் ஸ்கூல்.
அவன் மீதுதான் மோதி விட்டேன். சாதாரணமாக பார்த்தால் அது பெரிய விசயமில்லை. ஒரு சில நொடிகள், அதுவும் லேசாக தான் அவன் மீது மோதினேன். அதை பெரிதாக கண்டுக்காமல் போயிருக்கலாம்.
ஆனால் பிரபாவை நிமிர்ந்து பார்த்த எனக்கு எங்கிருந்தோ வெட்கம் வந்து கன்னம் சிவந்து விட்டது. ஒரு டீச்சராக கம்பீரமாக அவனை தாண்டி போயிருக்க வேண்டிய நான் ஒரு பருவப் பெண்ணாக வெட்கத்தோடு அவனிடம் தலை குனிந்து ஸாரி என்று மென்மையான, கிசுகிசுக்கும் குரலில் சொன்னேன்.
அவனிடம் பதிலில்லாத்தால் மெல்ல தலை நிமிர்ந்து பார்த்த போது அந்த ராஸ்கல் கிட்டத்தட்ட என்னை, என் அழகை கண்களால் தின்றுக் கொண்டிருந்தான்.