“ஒரு அரைமணி நேரத்தில சாப்பாடு ரெடி ஆகிரும் தம்பி!” என்று சொல்லிவிட்டு சமையல் கட்டுக்குள் புகுந்தாள்.
“ஒன்னும் அவசரம் இல்லம்மா!” என்று சொல்லிவிட்டு, நான் சோஃபாவில் சரிந்து, டிவி பார்க்கத் தொடங்கினேன்.
சாப்பாடு தயார் ஆனதும் என்னை அழைத்தாள் வேணி அம்மா. நான் சமையல் அறைக்குள் சென்று, நேற்று மாலை என் சுன்னியை தேய்த்து விளையாடிய டைனிங் டேபிளில் உட்கார்ந்தேன். சப்பாத்தியும் குருமாவும் செய்திருந்தாள். வாசனை கமகமத்தது. நான் பசியில் வேகமாக சாப்பிடத் தொடங்கினேன். இரண்டு சப்பாத்திகள் சாப்பிட்ட பிறகுதான் நான் சற்று நிமிர்ந்து பார்த்தேன். வேணி அம்மா எனக்கு பரிமார தயாராக நின்றுகொண்டிருந்தாள்.
“என்ன வேணும் தம்பி?” என்றாள்.
“நீங்களும் உக்காந்து சாப்பிடுங்க.” என்றேன்.
“இல்ல தம்பி, நீங்க சாப்பிடுங்க. நான் அப்பறம் சாப்பிடுறேன்.” என்றாள்.
“இருக்கட்டும். இப்பவே நேரம் ஆகிடுச்சு, சும்மா உக்காந்து சாப்பிடுங்க.”
அவள் சற்று தயங்கியபடி, அந்த சிறிய டேபிளில் எனக்கு எதிரில் உட்கார்ந்தாள். அவளுடைய கால் முட்டிகள், என்னுடைய முட்டியில் லேசாக உரசியது. மேலே அவளுடைய முலைகள் இரண்டும் டேபிளுக்கு மேல் தெரிந்தது. அவள் தட்டை வைத்து சாப்பிடத்தொடங்கிய போது, முலைகள் நன்றாக டேபிள் மேல் சாய்ந்து கொண்டது. அந்த மேஜையில் இருந்த மற்ற உணவுப் பொருட்களைப் போல் அதுவும் ஒரு பொருளாக இருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும் என்று எனக்குத் தோன்றியது. அவள் ஜாக்கெட்டை அவிழ்த்து, அந்த பெரிய முலைகளை ஒரு தட்டில் வைத்து, “சாப்பிடுங்க தம்பி!” என்று தந்தால் எப்படி இருக்கும் என்று யோசித்தபடி அவள் மார்பையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.
பிறகு அவளிடம் பேச்சுக் கொடுத்தேன். அவளுடைய சொந்த ஊர் தேனிக்கு பக்கம் இருக்கும் ஏதோ ஒரு கிராமம் என்றும், திருமணமாகி ஒரு பெண் குழந்தை பிறந்த கையோடு, கணவர் ஒரு விபத்தில் இறந்துவிட்டார் என்றும், பிறகு அந்தப் பொண்ணை வளர்த்து, நர்சிங் கல்லூரியில் சேர்த்து படிக்க வைப்பதாகவும் சொன்னாள். பெண்ணின் திருமணத்துக்காக பணம் சேர்ப்பதற்காகத்தான் இந்த வேலைக்கு வந்ததாகவும் கூறினாள். இதையெல்லாம் கேட்டதும் எனக்கு அவள் மேல் சற்று இரக்கம் உண்டானது.
நான் என்னைப் பற்றியும் என் குடும்பத்தைப் பற்றியும் சொன்னேன். பிறகு இந்த வேலையைப் பற்றியும் அந்த வீட்டைப் பற்றியும் பொதுவாகப் பேசிக் கொண்டோம். பேசிக் கொண்டிருந்த போதே, என்னுடைய கண்கள் அவளுடைய, முகம், கழுத்து, புஜங்கள், மார்பு என்றே அலைபாய்ந்து கொண்டு இருந்தது. சில முறை தெரியாமல் இடிப்பது போல் அவளுடைய கால் முட்டியில் லேசாக இடித்தேன். பேசிக்கொண்டே, ஒரு கையைக் கீழே கொண்டு போய் என் சுன்னியை லேசாக தடவியும் கொடுத்தேன். ஆனால் அவள் இது எதையுமே கவனிக்கவில்லை. பேச்சிலும் எனக்கு பரிமாறுவதிலுமே மும்முரமாக இருந்தாள்.
சாப்பிட்டு முடித்ததும் தட்டுகளை எடுத்துக் கொண்டு எழுந்து பாத்திரங்களை அங்கிருந்த ‘சிங்க்’கில் போட்டுவிட்டு கழுவத்தொடங்கினாள். அதைப்பார்த்து எனக்கு ஒரு நிமிடம் மூச்சு முட்டி விட்டது. அவள் டேபிளில் இருந்து எழுந்து திரும்பியதுமே அவளுடைய ராட்சத குண்டிகள் என் கண்ணில் பட்டன, அதை ஆட்டியபடி நடந்து சிங்க் அருகில் சென்றதும் எனக்கு வியர்த்துவிட்டது. பாத்திரத்தில் சோப்பை தேய்த்த போது குலுங்கிய அவளுடைய உடல் எனக்கு மயக்கம் வரும் அளவுக்கு சூடேற்றியது. நான் மகுடிக்கு மயங்கிய பாம்பு போல் அவள் உடல் அசைவை கண்கொட்டாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். கீழே என் தம்பியும் ஷார்ட்ஸை முட்டிக் கொண்டு எழுந்து நின்றான்.
திடீரென வேணி அம்மா திரும்பினாள். என்னைப் பார்த்தாள், பிறகு சமையலறையை ஒருமுறை சுற்றிப் பார்த்தாள், பிறகு மீண்டும் என்னைப் பார்த்து, “கை கழுவணுமா தம்பி? இங்க வந்து கழுவிக்கங்க!” என்று சிங்க்கில் இருந்து சற்று விலகி நின்றாள்.
உடனே எழுந்து சென்று, அவளை சிங்க் பக்கம் திருப்பி, முட்டிக் கொண்டிருந்தத என் சுன்னியை அந்த பழுத்த குண்டியில் வைத்துத் தேய்க்க வேண்டும் போல் இருந்தது எனக்கு. ஆனால் செய்யவில்லை.
“இல்ல நீங்க பாத்திரம் கழுவி முடிங்க, நான் அப்பறம் கழுவிக்கிறேன்.” என்றேன். அவள் “அதுவரைக்கும் கை காஞ்சிட்டு இருக்கணுமா? வந்து கழுவுங்க.” என்றாள்.
ஆனால் எழுந்தால், கீழே ஷார்ட்ஸில் இருக்கும் கூடாரத்தை அவள் பார்த்துவிடுவாள். அந்தக் கூடாரத்தை இப்போதுக்கு பிரிக்கவும் முடியாது. என்ன செய்வது என்று யோசித்த போது, ஃபோன் அடித்தது. அவள் ஒரு நொடி திரும்ப அதை கவனித்தபோது நான் சட்டென எழுந்து வேகமாக சமையலறையில் இருந்து வெளியே வந்தேன்.
ஃபோனில் என் தங்கை பேசினாள். பிறகு என் அம்மா. நான் இங்கு வேணி அம்மா வந்திருப்பது பற்றி சொன்னேன். அதைக்கேட்டதும், நான் இனி நேரத்துக்கு சரியாக சாப்பிடுவேன் என்பதால் அம்மா மகிழ்ச்சி அடைந்தாள்.
அவர்களிடம் பேசிவிட்டு, நான் பாத்ரூமுக்கு சென்று கை கழுவினேன். வெளியே வந்ததும் வேணி அம்மா அவளுடைய துணிமணிகளை எனது துணிகள் இருந்த அதே அலமாரியில் கீழ் தட்டுகளில் அடுக்கிக் கொண்டிருந்தாள்.
நான் அவளிடம், “அம்மா நான் கொஞ்சம் பின்பக்கம் போய் பாத்துட்டு வர்றேன். நீங்க கொஞ்சம் ரெஸ்ட் எடுத்துக்கோங்க. எதுவும் தேவைன்னா ஒரு குரல் குடுங்க, நான் பக்கத்துல தான் இருப்பேன்.” என்று சொன்னேன்.
அவள், ” நான் சமையல் வேலைய தொடங்கிருவேன் தம்பி. 12 மணிக்கு எல்லாம் சாப்பாடு தயாராகிடும்.” என்று சொன்னாள்.
“அவசரம் இல்ல. மெதுவா செய்ங்க. இந்த ஃபோன்ல உங்க பொண்ணுக்கு பேசி, வந்துட்டேன்னு சொல்லிருங்க, செல்போன் எல்லாம் இங்க வேலை செய்யாது.”
“என் பொண்ணு இப்ப கிளாஸ்ல இருப்பா, 4 மணிக்கு மேலதான் அவ கிட்ட பேசமுடியும் தம்பி.” என்றாள்.
நான் ஃபோனைத் தூக்கிக்கொண்டு வெளியே வந்தேன். முன் வாசலை சுற்றிக்கொண்டு வீட்டின் வலதுபுறமாக நடந்து சென்றேன். அப்போது எங்கள் அறையின் ஜன்னல் தெரிந்தது. அது உயரமான கட்டிடம் என்பதால் ஜன்னல்கள் என் தோள் உயரத்தில் இருந்தன. அதில் திரை சற்று விலகி இருந்த ஒரு ஜன்னல் வழியாக நான் தற்செயலாக பார்ப்பது போல் பார்த்தேன். வேணி அம்மா தரையில் உட்கார்ந்து துணிகளை அலமாரியில் அடுக்கிக் கொண்டிருந்தாள். நான் அங்கு நிற்பதை அவள் கவனிக்கவில்லை.
அலமாரியின் திறந்த கதவுகள் அவள் முகத்தை மறைத்திருக்க, வேணி அம்மாவின் வலது கை புஜமும், முதுகும், பிட்டமும் எனக்குத் தெரிந்தன. அவள் தரையில் சம்மணம் போட்டு அமர்ந்திருந்தாலும், அவளுடைய அபரிமிதமான உயரமும், கொழுத்து வீங்கியிருந்த குண்டியும், அவள் தரையில் ஒரு மனையை போட்டு அதன் மேல் ஏறி அமர்ந்திருப்பது போல் காட்டியது. உள்ளேயும் வெளியேயும் சென்று வந்து கொண்டிருந்த அவளுடைய புஜம், முடிகள் இல்லாத, வழவழப்பான ஒரு யானையின் தும்பிக்கை போல தெரிந்தது.
அப்படியே என் கண்கள், அவளுடைய முதுகுக்கு போனது. அவளுடைய ஜாக்கெட்டின் மேல் பகுதியில் அதிகம் இறக்கம் இல்லை. நான் அங்குலம் மட்டும் தான் இருந்தது. ஆனால் அதில் தெரிந்த அவளுடைய முதுகு சதை, ஏதோ இடுப்பு சதைபோல் கொத்தாகத் தெரிந்தது. உள்ளங்கையை வைத்து அழுத்தி பிடித்தால், நன்றாக கைகளில் நிரம்பி கச்சிதமாக சிக்கிக் கொள்ளும். அப்படி இருந்தது. அதைப் பார்த்ததும், என் சுன்னி சுவரைத் தேய்க்க ஆரம்பித்தது.