மரங்களுக்கு மேல் இருந்து பலவித பறவைகளின் ஒலிகள் கேட்டன. ஆனால் எதுவும் கண்ணுக்குத் தெரியவில்லை. பறவைகளின் சத்தத்தைக் தவிர அங்கு வேறு சத்தமும் இல்லை. அப்படி ஒரு அமைதி. இப்படிப்பட்ட இடத்தில் தனியாக இருப்பதை நினைத்தபோது, கொஞ்சம் பயமாகத்தான் இருந்தது. ஆனால் உடனே, இங்கு நிர்வாணமாக திரிந்தால் எப்படி இருக்கும் என்ற எண்ணம் கிளர்ச்சியை கொடுத்தது. அங்கு முளைத்திருந்த சிறிய புதர்களின் மேல் என் விரைத்த சுன்னி உரசும்படி அம்மணமாக நடந்து திரிந்தால்? இந்த மரங்கள் மீது ஏறி, உயரமான கிளைகளில் என் கொட்டைகள் மென்மையாகப் பிதுங்கும் படி இரண்டு பக்கமும் கால் போட்டு அமர்ந்தால்? அப்போது காற்றடித்து அந்தக் கிளை அசைந்து, என் கொட்டைகளை பிசைந்துவிடுவது போல் மேலும் கீழும் அசைத்து, சுகத்தின் உச்சிக்கே என்னைக் கூட்டிச் சென்றால்? இப்படி என்னென்னவோ எண்ணங்கள் எழுந்து என்னைக் நினைத்து நானே ஆச்சரியப்படும்படி செய்தது.
அந்த எண்ணங்களால் விரைத்த என் சுன்னி வெளியே தெரியாதது போல் சட்டையையும், அதற்குமேல் அணிந்திருந்த ஜெர்க்கினையும் இழுத்து விட்டுக் கொண்டு, அந்த பங்களாவின் வாசல் படிகளில் ஏறி, பிரம்மாண்டமான வராண்டாவில் போய் நின்றேன். எட்டு அடிகள் உயரம் கொண்ட ராட்சத மரக்கதவுகள் இரண்டு நின்றன. அவற்றில் ஒன்றை லேசாகக் தட்டினேன். அங்கே நிலவிய அமைதியில் அந்த சத்தம் பெரிதாகக் கேட்டது. ஆனால் பதில் எதுவும் இல்லை.
மேலும் பலமாக இன்னொரு முறை தட்டினேன். அப்போது உள்ளே ஏதோ அசைவது போல ஒரு சத்தம் கேட்டது. பிறகு யாரோ நடந்து வரும் சத்தம் கேட்டது. பின் அந்தக் கதவுகள் திறந்தன. உள்ளே லுங்கியும் ஸ்வெட்டரும் அணிந்த ஒரு நடுத்தர வயது ஆள் நின்றிருந்தார். தூக்கத்தில் இருந்து எழுந்து வந்ததுபோல், அவரது முகம் வீங்கி இருந்தது. எங்கே இருக்கிறோம் என்று தெரியாததுபோல் அவர் கண்களில் ஒரு குழப்பம். என்னை ஒருமுறை ஏற இறங்க பார்த்துவிட்டு,
“யாரு?” என்றார். அவர் சுவாசத்தில் இருந்த சரக்கு வாசம் என்னைத் தாக்கியது.
“நான் ராம்குமார். இங்க புதுசா மேனேஜரா வந்துருக்கேன். ராமலிங்கம் ன்னு ஒருத்தர் இங்க இருப்பாருன்னு சொன்னாங்க. அது நீங்கதானா?” என்றேன் நான்.
அவருடைய கண்கள் சற்று தெளிவடைந்தன. “ஓ! நீங்கதானா, உள்ள வாங்க. உங்களுக்காக நான் காத்திருந்தேன்.” என்றார். நான் வலதுகாலை எடுத்து வைத்து உள்ளே நுழைந்தேன்.
ஊரில் இருக்கும் எங்கள் வீட்டைவிட மூன்று பங்கு பெரிதாக இருந்தது அந்த பங்களாவின் ஹால். அதன் சுற்று வட்டத்தில், நான்கைந்து அறைகளின் வாசல்கள் இருந்தன. நடுவில் இருந்து பிரம்மாண்டமான ஒரு படிக்கட்டு எழும்பி முதல் மாடிக்குச் சென்றது. நான் இதையெல்லாம் பார்த்துவிட்டு அந்த நபரைப் பார்த்தேன்.
“நான் ராமலிங்கம் இல்ல. என் பேரு குருமூர்த்தி. நான்தான் இதுக்கு முன்னாடி இந்த மேனேஜரா இருந்தேன். நேத்தே நான் இங்க இருந்து கிளம்புறதா இருந்துச்சு, ராமலிங்கம் இங்கவந்து உங்கள ரிசீவ் பண்றதா இருந்துச்சு. ஆனா அவன் திடீர்னு முந்தாநாள் மலைப்பாதைல விழுந்து காலை உடைச்சிகிட்டான். அதனால என்னை கூட ஒருநாள் இருந்து உங்ககிட்ட சாவிய குடுத்துட்டு போகச்சொன்னான்.” என்று படபடவென்று சொல்லிவிட்டு ஒரு சாவிக்கொத்தை எடுத்து நீட்டினார்.
எனக்கு அவர் சொன்னதை புரிந்து கொள்ளவே சில நொடிகள் ஆனது. நான் சாவியை வாங்கலாமா வேண்டாமா என்பதுபோல் தயங்கி நின்றேன். அவர் உடனே என் வலது கையைப் பிடித்து இழுத்து, சாவிக்கொத்தை அதில் வைத்தார்.
படிக்கட்டுக்குப் பக்கத்தில் இருந்த ஒரு வாசலைக்காட்டி, “அதுதான் சர்வென்ட்ஸ் குவாட்டர்ஸ். அங்கதான் நீங்த தங்க கூடிய ரூம் இருக்கு. அதுக்குப் பக்கத்துல கிட்சன் இருக்கு. கிராமத்துல இருந்து வர்ற வேலை ஆட்கள், காலைலியே உங்களுக்கும் சேத்து சாப்பாடு செஞ்சி வச்சிருக்காங்க. ராத்திரி சாப்டுக்கங்க. அவங்க எல்லாம் நாளைக்கு காலைல வந்துடுவாங்க. அவங்க உங்களுக்கு இந்த இடத்தை ஃபுல்லா சுத்தி காட்டுவாங்க.” என்றும் மீண்டும் பரபரப்பாக கூறினார்.
“அப்ப ராமலிங்கம்?” என்றேன் நான். அவன் இனி கால் சரியான பிறகு தான் வருவான். உங்களுக்கு சமையலுக்கு கூட யாரோ ஆளை ஏற்பாடு பண்ணியிருக்காங்களாம். நாளைக்கு வருவாங்க.” என்று சொல்லிவிட்டு வேகமாக நடந்து ‘சர்வென்ட்ஸ் குவாட்டர்ஸ்’ என்று அவர் சொல்லிய வாசலுக்குள் நுழைந்தார். சில நொடிகளில், தோளில் ஒரு டிராவல் பேக்கும், கையில் ஒரு கட்டைப்பையும் எடுத்துக்கொண்டு வெளியே வந்தார்.
“உள்ள ஒரு ஃபோன் இருக்கு, அதுல இருந்து நீங்க எல்லாருக்கும் பேசிக்கோங்க. மத்தபடி செல்போன் சிக்னல் எல்லாம் இங்க கிடைக்காது. பிஎஸ்என்எல் சிக்னல் மட்டும் மொட்டை மாடிக்கு போனா கொஞ்சம் கிடைக்கும். நான் கிளம்புறேன்.” என்று கூறிவிட்டு வாசலை நோக்கி நடந்தார்.
எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. “சார்! கொஞ்சம் இருங்க சார். என்ன சார் இவ்ளோ அவசரமா கிளம்புறீங்க? இந்த புது இடத்துல என்னை இப்பிடி அம்போன்னு விட்டுட்டு போறீங்க? கொஞ்சம் பொறுமையா போலாம்ல?” என்றேன்.
அவர் ஒரு நொடி யோசித்தார். பிறகு, “தம்பி, தப்பா எடுத்துக்காதீங்க. எனக்கு விழுப்புரம். அங்க என் பொண்டாட்டிக்கு உடம்பு சரியில்லாம ஆஸ்பத்திரில இருக்கிறா. ஏதோ ஆப்பரேஷன் பண்ணணுமாம். நான் போய்தான் ஏற்பாடு எல்லாம் பண்ணணும். இப்ப கிளம்புனாதான் இருட்டுறதுக்குள்ள வேனை பிடிக்கலாம். காலையில் விழுப்புரம் போய் சேந்துருவேன். இங்க நான் சொல்லி குடுக்கறதுக்கு எதுவும் இல்லை. நீங்களே பங்களாவை சுத்தி பாருங்க. ராத்திரி சாப்டு தூங்குங்க. காலையில் வேலை ஆட்கள் எல்லாரும் வந்துருவாங்க. நான் இங்க தனியாத்தான் இருந்தேன். ஆனா நீங்க சின்னப்பையன் ங்கிறதால முதலாளி உங்களுக்காக வெளியூர்ல இருந்து சமையல் ஆளை ஏற்பாடு பண்ணியிருக்காரு. அவங்க உங்க கூட இங்கதான் தங்க போறாங்க. நீங்க எதுக்கும் பயப்பட வேண்டாம். நான் கிளம்புறேன் என்ன!” என்று கூறிவிட்டு வாசலைத்தாண்டி இறங்கிப் போனார். அதற்குள் நான் சற்றுமுன் நடந்துவந்த பாதையில் பனி மூடியிருந்தது.
குருமூர்த்தி வேகமாக நடந்து பனிக்குள் நுழைந்து மறைந்தார். நான் சற்று நேரம் நின்று உற்றுப் பார்த்தேன் ஆனால் பனி மிகவும் அடர்த்தியாக இருந்ததால் ஒன்றும் தெரியவில்லை. நான் சற்றுத் தயங்கியபடி வாசல் கதவைச் சாத்திவிட்டு மெல்ல என்னுடைய அறையைத் தேடிச் சென்றேன்.
சர்வென்ட்ஸ் குவாட்டர்சில் நுழைந்து விளக்கைப் போட்டு சுற்றிப் பார்த்தேன். அது பழையகாலத்து வீடு என்றாலும், எனக்காக அவர்கள் கொடுத்திருந்த அறை மிகவும் நன்றாக இருந்தது. அதுவே ஒரு சிறிய வீடு போல் இருந்தது. பெரிய அறை அது, அதன் ஒரு பக்கம் ஒரு சோஃபா செட்டும் டிவியும் இருந்தது. இன்னொரு பக்கம் நான்கு பேர் படுக்கக்கூடிய அளவுக்குப் பெரிய மரக்கட்டில் ஒன்று இருந்தது. அறையின் வலது பக்கச் சுவரில் இரண்டு வாசல்கள் இருந்தன. ஒன்று சமையலறை, இன்னொன்று ஒரு பெரிய பாத்ரூம். கட்டிலைச் சுற்றி திரைகளால் மூடப்பட்ட பெரிய பெரிய ஜன்னல்கள்.
எனக்கு அந்த இடம் மிகவும் பிடித்துப்போனது. வெளியில் குளிர் அதிகமாக இருந்தாலும் உள்ளே வெதுவெதுப்பாக இருந்தது. நான் சாவியை வைத்து மரக்கதவை தாழ்ப்பாள் போட்டு பூட்டிவிட்டு எனது அறைக்குள் வந்து அதையும் பூட்டிக்கொண்டேன். பின் உடைகளை எல்லாம் அவிழ்த்து விட்டு நிர்வாணம் ஆனேன். டிவியை ஆன் செய்துவிட்டு சோஃபாவில் படுத்துக்கொண்டேன்.
இவ்வளவு பிரம்மாண்டமான ஒரு புதிய இடத்தில் இப்படி நிர்வாணமாக இருப்பது எனக்கு கிளர்ச்சியை உண்டாக்கியது. சுன்னி நட்டுக்கொண்டது. குப்புற படுத்து அந்த சோஃபாவின் வெல்வெட் குஷன்களில் சுன்னியைத் தேய்த்தேன். டிவியில் ஏதோ ஒரு பாட்டு ஓடிக்கொண்டிருந்தது. தளதளவென்று இருந்த நடிகை ஒருத்தி உடல் முழுதும் குலுங்க கடற்கரையில் ஓடிக்கொண்டிருந்தாள். எனக்கு சுகத்தில் கண்கள் சொருகின. சோஃபாவில் மேலும் வேகமாக தேய்த்தேன். கிட்டத்தட்ட கஞ்சி கொட்டிவிடும் அளவுக்கு சுகம் உச்சத்துக்குப் போனது. ஆனால் கஞ்சியை ஊத்தாமல் நிறுத்தினேன்.