இருவரும் சிறிதுநேரம் மௌனமாக இருந்தார்கள். பிறகு, எப்படி இந்த ஆசை வந்தது என்று கேட்ட தங்கையிடம், பலநாட்களாக தங்கையின் முலைகளைப் பார்த்து ரசித்ததையும், ஆசை தாங்காமல் இன்று கேட்டுவிட்டதையும் தெரிவித்தான் அண்ணன். தங்கையும், தன் முலைகளை அண்ணன் பார்ப்பது தெரிந்து முதலில் கோபப்பட்டாலும், பருவ வயதில் தனக்காக திருமணம் செய்துகொள்ளாமல் இருந்த அண்ணன்மேல் பரிதாபப்பட்டு, தன் முலைகளை வேண்டுமென்றே அண்ணனுக்கு காட்சியாக்கியதாக ஒப்புக்கொண்டாள். இருவரும் அசட்டுச் சிரிப்பு சிரித்தனர். “ம்ம்ம்ம்.இன்னைக்கு ஒருநாள் பொருங்கோன்னா, நாளைக்கு வெள்ளிக்கிழமை, நல்லநாள், நாளைக்கு குழந்தைக்கு புட்டிப்பால் கொடுத்துவிட்டு என் தாய்ப்பாலை உங்களுக்குத் தர்றேன்”, என்றதும் சற்று ஏமாற்றமடைந்தான். இருவரும் அடுத்த நாளை ஆவலுடன் எதிர்பார்த்தார்கள்.
அடுத்த நாள் காலை இனிதே விடிந்தது. காலையிலிருந்தே அண்ணன் பரபரப்பாக தங்கை எப்போ பால் தருவாள்? என்று பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவளும், சமையலறைக்கும் குளியலறைக்கும் ஹாலுக்குமாக நடமாடும்போதெல்லாம், அண்ணன் மீது ஒரு மோகனப்புன்னகையை வீசிவிட்டுப் போவாளேயொழிய வேறு அறிகுறி ஒன்றையும் காணோம். மதியம் சாப்பாட்டு வேளையில் பொறுக்கமாட்டாமல் வாய்விட்டே கேட்டுவிட்டான்.
“எப்போ தர்ற?”,
“என்ன?”,
“தெரியாதா?”,
“ஊஹூம்”,
“நிஜமா?,
“நிஜமா”,
“குழந்தைக்குத் தர்றியே? அது”,
“என்ன தர்றேன்?”,
“அதாண்டி, பால்”,
“………..”
வெட்கத்தில் தலைகுனிந்தாள் தங்கை. “ராத்திரிக்குத் தர்றேன்”, கிசுகிசு குரலில் சொன்னாள். “சரிசரி, உனக்கு விருப்பம் இல்லேன்னா விட்டுர்றேன்”, என்றான் அண்ணன். “இல்ல, எனக்கு பகல்ல கொஞ்சம் கூச்சமா இருக்கு, அதில்லாம திடீர்னு யாராச்சும் காய்கறிக்காரன், கேஸ் சிலிண்டர்காரன், அவன் இவன்னு கூப்பிடுவாங்க, ராத்திரின்னா தொந்தரவு இல்லாம நிம்மதியா இருக்கும்”, என்றாள் தங்கை. அவள் சொன்னதில் நியாயம் இருந்ததால் பேசாமல் சாப்பிட்டு முடித்தான். மாலை ஆனதும் இருவருக்குமே படபடப்பாக இருந்தது. கோகிலா கூந்தலை வாரி ஜடைபின்னி, முகத்துக்கு லேசாக பவுடர் அடித்து, குண்டுமல்லி ஜாதிமல்லியை சரமாக கூந்தலில் தொங்கவிட்டிருந்தாள். மஞ்சள்நிற வாயில் சேலையும், அதேநிறத்தில் பாவாடை ஜாக்கெட்டும் அணிந்திருந்தாள். ட்ரான்ஸ்பரன்ட்டாக இருந்த அவள் ஜாக்கெட், உள்ளே அவள் அணிந்திருந்த வெள்ளைநிற ப்ராவை அப்பட்டமாகக் காட்டியது. பக்கத்துவீட்டு ரேடியோவில் இருந்து ‘இன்று வந்த இன்பமயக்கம், என்னை எங்கெங்கோ கொண்டுசெல்லுதம்மா’ என்ற திரைப்பாடல் காற்றில் மிதந்துவந்தது. இரவு உணவு என்ன வேண்டும் என்று தங்கை கேட்டதற்கு, “ஒண்ணும் வேணாம், வயிறு காலியா இருந்தாதான் முட்ட முட்ட பால் குடிக்க முடியும்”, என்று அண்ணன் சொன்னதும் அவள் கன்னங்கள் குப்பென்று சிவந்தன. இரவு பத்துமணிக்கு அக்கம்பக்கத்து வீடுகள் லைட்டை அணைத்துவிட்டு அடங்கும்வரை பொறுத்திருந்தார்கள். கோகிலா வெளிகேட்டை உள்புறம் பூட்டிவிட்டு, மெயின்கதவை உள்தாழ்ப்பாள் போட்டுவிட்டு வந்தாள். அவள் சூடியிருந்த மலர்களின் வாசம் அண்ணனின் உணர்ச்சிகளைத் தூண்டிவிட்டது. குழந்தைக்கு, அவள் முன்பே வசம்பை பாலில் உரைத்து சங்கடையில் புகட்டியிருந்ததால், அது அயர்ந்து தூங்கிக்கொண்டிருந்தது. ஹாலிலேயே ஒரு புடவையை தொட்டிலாகக் கட்டி தொங்கவிட்டு, அதில் குழந்தையைப் படுக்கவைத்தாள்.