பவித்ரமான பவித்ரா Part 6 59

சந்திரனுக்கு தன் முன்னாள் காதலியுடன் இன்றும் தொடர்பு இருக்கிறது.

அது கல்பனாவுக்கும் தெரியும்.

கல்பனா சந்திரனை பொருத்த வரை எப்படியோ போய் தொலையட்டும் என்ற மன நிலைக்கு வந்து விட்டதால் அவருக்கும் ஆயிஷாவுக்கும் தொடர்பு இருக்கிறது என்று தெரிந்தும் அதை கேட்கவுமில்லை, கண்டிக்கவுமில்லை, அதற்காக கவலைப்படவும் இல்லை. இடையில் சில வருடங்கள் காணாமல் போயிருந்த ஆயிஷா எங்கிருந்தோ மீண்டும் வந்து நட்பு பாராட்டிக் கொண்டு வீட்டுக்குள் நுழைந்து இளங்கோவின் பக்கம் தன் காம பார்வையை திருப்பிய போது தான் கல்பனா மிகவும் எரிச்சலடைந்தாள்.

புருசனை பறிச்சது பத்தாதுன்னு மகனையும் பறிக்க நினைக்கிறாளா சனியன் என்று ஆயிஷாவின் மீது குரோதம் கொண்டாள் கல்பனா. முதல் முறையாக ஆயிஷாவின் மீது கோபம், பொறாமை, போட்டி எல்லாம் கல்பனாவின் மனதில் உருவாக துவங்கியது. இந்த முறை அவளை ஜெயிக்க விடக் கூடாது என்று நினைத்து மகனை தன்னை விட்டு விலக விடாமல் பார்த்துக் கொள்ள முயன்றாள்.

அந்த பொறாமையும் போட்டி மனப்பான்மையும், அவளை பெற்ற மகனுடன் படுக்க கூட துணியும் அளவுக்கு கொண்டு சென்றது. ஆயிஷாவும் அவனுக்கு அம்மா மாதிரி தானே. அப்பாவின் காதலி, முன்னாள் காதலி, இன்னாள் கள்ளக் காதலி. அப்படியென்றால் அவளும் இளங்கோவுக்கு அம்மா தான். அம்மா மாதிரி தான். அவ படுக்கலாம்ன்னா நானும் படுக்கலாம் என்று ஒரு மனப்பான்மை கல்பனாவிடம் உருவாகி விட அவள் எதற்கு துணிந்து விட்டாள்.

அதோடு…

இவை எல்லாவற்றையும் விட முக்கியமான ஒரு விசயம்…

அது…

கல்பனா எல்லோரும் நினைத்துக் கொண்டிருப்பது போல…

ரொம்பவும் எல்லாம் பத்தினியில்லை.

அவளும் ஒரு முறை உணர்ச்சிகளுக்கு அடிமையாகி…

கணவனுக்கு துரோகம் செய்திருக்கிறாள்.

வேறொருவனுடன் படுத்திருக்கிறாள்.

அதுவும்…

அதுவும் கூட ஒரு தகாத உறவு தான்.

அதைப் பற்றி நேரம் வரும் போது பார்ப்போம்.

ஆழ்ந்த யோசனையில் இருந்த கல்பனாவை காதில் ஒலித்த ஒரு குரல் திடுக்கிட வைத்தது. ம்ம்ம்… எப்படியோ மகன் ஆசைப்பட்டா தடுக்கப் போறதில்லை. அவன் கூட படுத்து பஜனை பண்ணி, ஆயிஷா கிட்டே இருந்து அவனை காப்பாத்த போறேன்னு நீயா காரணங்களை உருவாக்கிக்கிட்டே. பத்தியும் பத்தாத்துக்கு ஆயிஷா அவனுக்கு அம்மா மாதிரி. அவ படுக்கலாம்ன்னா நானும் படுக்கலாம்ன்னு வேற சொல்லிட்டே. உன்னை வேற உன் புருசன் படுக்கைலே கவனிக்கறதில்லைன்னும் சொல்லிட்டே. இனி என்னம்மா சீக்கிரமா ரெண்டு பேரும் அவுத்து போட்டுட்டு ஜாய்ண்ட் அடிச்சுக் கிட்டு ஆட்டத்தை ஆரம்பிங்க.

ஒரு கணம் அந்த குரலை கேட்டு திடுகிட்டாலும், பழக்கமாகி விட்ட காரணத்தால், அது யாருடைய குரல் என்று உடனே புரிந்து விட்டது கல்பனாவுக்கு.

கல்பனா : என்னடா இன்னும் காணோமேன்னு நினைச்சேன். வந்திட்டியா?

மனசாட்சி : நான் வேற எங்கேடி போவேன். நான் உன்னை விட்டு விலகுவதுமில்லை. உன்னை கைவிடுவதுமில்லை.

கல்பனா : அடியேய்… எதுக்கு எதை உதாரணம் சொல்றே? சரி… வந்த விசயத்தை சொல்லு.

மனசாட்சி : வேண்டாம் தாயே… நான் எதையாவது சொல்வேன். நீ என்னை திட்டுவே… எதுக்கு வம்பு?

கல்பனா : அட அவ்ளோ நல்ல புள்ளே ஆகிட்டியா நீ? சும்மா சொல்லுடி.

மனசாட்சி : ஏண்டி… என்னமோ மகன் ஆசைப்பட்டா தடுக்க போறதில்லை. அவனை ஆயிஷாவுக்கு விட்டுத் தர போறதில்லைன்னு எல்லாமே அவனுக்காக செய்ற மாதிரி உன்னை நீயே ஏமாத்திக்கிறியே. உனக்கு மனசுலே எந்த ஆசையும் இல்லையா?

கல்பனா : என்ன ஆசை?

மனசாட்சி : பெத்த மகன் கூட அவுத்து போட்டுட்டு ஆட்டம் போட???

கல்பனா : ச்சீ… இருக்கு. அதுக்காக இப்படியாடி பச்சையா கேட்பே.

மனசாட்சி : எது? இது? இதுவாடி பச்சை. நான் பச்சையா கேட்கனும்ன்னா அதை கேட்டு நீயே மூடாகிடுவே.

கல்பனா : அம்மா தாயே. நீ எதுவும் கேட்கவே வேண்டாம். இங்கே ஏற்கெனவே மூடாதான் இருக்கு. நீ வேற ஏத்தி விடாதே.

மனசாட்சி : வாவ்… முத தடவையா உன் உணர்ச்சியை மறைக்காம வெளிப்படையா சொல்லிருக்கே. அப்ப அம்மணி செம அரிப்புலே இருக்கீங்க போல…

கல்பனா : ச்சீ… போடி…

மனசாட்சி : இப்ப நான் வரலைன்னா… வீட்டிலே யாருமில்லைங்கற தைரியத்திலே நீ உன் மகன் கூட கற்பனைலே டூயட் பாடியிருப்பே. அப்படி தானே.

கல்பனா : இது வரைக்கும் அப்படி எந்த ஐடியாவும் இல்லை. இப்ப நீ சொன்னதை கேட்டப்புறம், அவன் கூட கனவிலே டூயட் பாடினா என்னன்னு தோணுது. ஏன் நான் என் மகன் கூட டூயட் பாட கூடாதா?

மனசாட்சி : அட முட்டா சிறுக்கி. இன்னும் கனவு கண்டுட்டா இருக்க போறே. உன் மகன் வந்ததும் சும்மா அவனுக்கு ஒரு லிப் லாக் மட்டும் குடு, அதுக்கப்புறம் அவன் நிஜமாவே உன் கூட டூயட் பாடுவான். டூயட் மட்டுமில்லை, உன்னை சொர்க்கத்துக்கே கூட்டிட்டு போயிடுவான். இன்னும் எதுக்குடி வேசம் போடுறே.

கல்பனா : அதெல்லாம் இப்போதைக்கு கிடையாது. இன்னும் கொஞ்ச நாள் போகட்டும். பார்க்கலாம்.

மனசாட்சி : ஏண்டி இப்படி மாத்தி மாத்தி பேசுறே? உண்மையை சொல்லு. உனக்கு உன் உடம்புக்கு அந்த சுகம் தேவையில்லையா? உன் மகன் கைலே கசங்கனும்ன்னு உனக்கு ஆசையா இல்லையா?

கல்பனா : மனசிலே ஆசையும் இருக்கு. உடம்புலே தேவையும் இருக்கு. அதுக்கு தயாராவும் இருக்கேன். ஆனா…

மனசாட்சி : பார்றா. முத தடவையா உண்மையை ஒத்துக்கிட்டிருக்கே. அப்புறம் எதுக்குடி இந்த நடிப்பு. இளங்கோ வந்ததும் அவன் கிட்டே நீயே நெருங்கி போ. அவனை தூண்டி விடு. அவன் கூட படுக்க ஆசையா இருக்குன்னு சொல்லிடு.

கல்பனா : ச்சீ… நாயே… அதுக்காக இப்படி பச்சையா பெத்த மகன் கிட்டே போயி உன் கூட படுக்க ஆசைன்னு சொல்ல சொல்றியா? அதெல்லாம் நடக்காது. அவனா வரட்டும்.

மனசாட்சி : இதான்… இந்த சீன் போடுற வேலை தான்… எனக்கு புடிக்கிறதில்லை. இப்ப என்னமோ நீ நல்லவ மாதிரியும், நான் தான் உன்னை கெடுக்குற மாதிரியும் பேசுறே. கொஞ்ச நேரம் முன்னாடி என்னடி சொன்னே?

கல்பனா : என்ன சொன்னாங்க?

மனசாட்சி : மனசிலே ஆசையும் இருக்கு. உடம்புலே தேவையும் இருக்குன்னு நீதானே சொன்னே?

கல்பனா : சொன்னேன். அதுக்காக நானே போயி அவன் கிட்டே அதை சொல்ல விரும்பலை. டக்குன்னு அவன் எனக்கு அந்த மாதிரி எந்த எண்ணமும் இல்லைன்னு சொல்லிட்டா அசிங்கமா போயிடும்டி. அதில்லாம ஒரு பொண்ணு போயி எப்படி சொல்றது இதை. அதுவும் ஒரு அம்மா ஒரு மகன் கிட்டே சொல்ற விசயமா இது. இது என்ன காதலா? உடனே ப்ரொபோஸ் பண்ண. அம்மா மகன்டி நாங்க. அவனா வரட்டும்.

மனசாட்சி : ஆமால்லே. இது காதல் இல்லை. காமம்.

கல்பனா : காமம் இல்லை. காதல் தான். எனக்கு என் மகன் மேலே காதல். அளவில்லாத காதல்.

மனசாட்சி : ஆமா… அவுத்து போட்டுட்டு ஆட்டம் போட துடிக்கிற காதல்.

கல்பனா : போடி…

மனசாட்சி : வெட்கமா?

கல்பனா : ம்…

மனசாட்சி : சரி உன் சைடும் நியாயமா தான் படுது. அதுக்காக விட்டுடாதே. அவனை தூண்டி விடு. அவன் எங்கே தொட்டாலும் தடுக்காதே.